Als je één naam mag noemen die de afgelopen vijf jaar de "rising star" van de wereldwijde Drum&Bass-scene is geweest, dan is de kans groot dat je bij Dimension uitkomt. Na een debuut in 2013 op het label van Cyantific kwam hij al snel uit bij MTA (van Chase & Status) waar hij sindsdien de ene na de andere dansvloerkneiter weet te produceren. Zijn reputatie is inmiddels al dusdanig groot dat zelfs festivals als Let It Roll hem al als headliner durven neer te zetten. Dan heb je het in vijf jaar toch aardig ver geschopt.

Aangezien Robert Etheridge (zijn echte naam) tot nu toe nog geen volwaardige langspeler heeft uitgebracht wordt deze FabricLive dan ook min of meer beschouwd als zijn debuutplaat, eentje waar de community al een tijdje reikhalzend naar uitkijkt. Toen ik de tracklist voor het eerst zag moest ik toch wel even slikken: 56 tracks op één CD'tje proppen, dat duidt meestal op een mix die van drop naar drop toewerkt en weinig ruimte laat om op adem te komen. Welnu, dat valt in de praktijk gelukkig best mee. Heel veel tracks zijn in feite "dubbel gemixt" (wat je ook wel kunt zien aan het grote aantal tracks van slechts een paar seconden) waardoor ze parallel aan elkaar lopen. Ook omdat de tracks vrij logisch gegroepeerd zijn is er voor de luisteraar goed doorheen te komen.

Wie een ouderwetse "intelligente" mix verwacht komt van een koude kermis thuis: hier geen moeilijke ritmes zoals op een plaat van Photek of eindeloze soundscapes a la Goldie of LTJ Bukem: dit is onvervalste, ongecompliceerde dancefloor drum & bass van de bovenste plank. Verwacht ook geen mix "voor de eeuwigheid" maar gewoon een treffende afspiegeling van wat de gemiddelde drum & bass-party anno 2018 qua platenkeuze inhoudt. Dikke kans dat deze mix over een jaar of vijf de houdbaarheidsdatum alweer gepasseerd is. Is hij daardoor minder leuk? Zeker niet! Sterker nog, voor de liefhebber valt er genoeg te genieten. Als je de tracklists van sets van festivals als Let It Roll of Rampage van de laatste jaren een beetje gevolgd hebt zijn er op het eerste gezicht weinig verrassingen: veel tracks behoren inmiddels tot het standaardarsenaal van iedere zichzelf respecterende party-DJ uit het genre, al heeft Dimension het wel slim aangepakt door met de collectezak langs al zijn collega's te gaan en een hoop "variation in production"-versies (VIPs) in zijn mix te verwerken, waardoor veel bekende tracks net even een "twist" hebben die ze doet afwijken van de standaard (No Problem, Invaders en Shag zijn van die voorbeelden die opgepoetst zijn). Verder bestaat de platenkeuze voornamelijk uit tracks van Dimension's beste vrienden in de scene (o.a. 1991, Culture Shock, Chase & Status en Sub Focus komen vaak terug). Dat is op zich niet erg, maar een talent als hij had best iets meer mogen verrassen. Nu speelt hij vooral op safe en dat is een gemiste kans. Ook een verandering in tempo (zoals bijvoorbeeld halverwege Noisia's FabricLive uit 2008) hoef je hier niet te verwachten: de mix blijft van begin tot eind rond de 175bpm hangen.

Waar het eerste deel van de mix vooral hard is, neemt Dimension halverwege wat gas terug en komt er wat euforischer materiaal voorbij, waarbij "If We Ever", "Be True", "X-Ray" en " Up All Night" aangename hints zijn richting het verleden in een mix die verder voornamelijk uit materiaal bestaat dat de laatste twee jaar is uitgebracht. Al met al maakt dit tot een niet écht verrassende, maar wel aangename editie van FabricLive. Qua waardering zweeft mijn oordeel ergens tussen de 3,5 en 4*, maar aangezien de plaat toch al een aantal weken onafgebroken dienst doet in de CD-speler van mijn auto geef ik hem het voordeel van de twijfel.

Een nieuw album van Ed Rush & Optical zorgt altijd wel voor een hoop reuring in de Drum&Bass-scene, en omdat hun laatste album (Travel the Galaxy) alweer 6 jaar oud is, was deze keer daarop geen uitzondering. Beide heren opereerden de afgelopen jaren voornamelijk vanaf de zijlijn (hoewel Ed Rush toch regelmatig van zich liet horen via zijn nieuwe label Piranha Pool) en hoewel er geruchten gingen dat ze niet meer zouden samenwerken, kwam er een paar maanden geleden toch het nieuws dat het langverwachte album alsnog zou gaan verschijnen in 2015. Nu is het eindelijk zover.

Aan het eind van de jaren ’90 waren Ed Rush & Optical één van de meest vernieuwende producers binnen de scene - met hun album Wormhole dat tegenwoordig terecht gezien wordt als een absolute klassieker waren ze de grondleggers van een compleet nieuw subgenre dat later “neurofunk” genoemd zou gaan worden. De vraag is natuurlijk of ze 17 jaar later nog steeds over die grensverleggende kwaliteiten beschikken. Rond 2005 stond er een hele lichting nieuwe producers op om de neurofunk-sound verder te verfijnen en te verbeteren, met in eerste instantie Phace en ons eigen Noisia als voorlopers, en de afgelopen paar jaar ook een hoop jongere honden zoals Mefjus, InsideInfo, Misanthrop, Neonlight en June Miller. Op “No Cure” is duidelijk merkbaar dat zij de oude meesters op vrijwel alle fronten voorbij gestreefd zijn.

Is het daarom een slecht album geworden? Dat ook weer niet, maar het voelt op sommige momenten wel als een lange zit. Hoewel er genoeg Drum & Bass is die zich bij uitstek laat bestempelen als luistermuziek is neurofunk toch echt bestemd voor de dansvloer. Wat dat betreft zijn de lange ongemixte versies van deze nummers bij vlagen nogal langdradig, zeker omdat de intro’s nogal saai zijn uitgewerkt. Het was beter geweest als ze er net als bij Wormhole een mix-CD bij hadden gestopt voor de thuisluisteraars, nu is het album eigenlijk echt bestemd voor de DJ’s. De vraag is dan: hoe zullen deze nummers het op de dansvloer doen? Er zitten wel weer een paar echte knallers bij, onder andere het lekker stuiterende “Falling Down Stairs” en “Angry Birds” zouden niet misstaan in de meeste hardere sets die momenteel gedraaid worden. Ook de nummers met Rymetyme weten me vanwege de prima flow van de rapper wel te bekoren, al is “Long Stay” een enigszins cheesy verwijzing naar het oeuvre dat de heren inmiddels opgebouwd hebben (de lyrics bestaan vrijwel alleen uit titels van eerdere tracks). In “The Host” wordt bijna letterlijk teruggeblikt op de Wormhole-sound, die op dat album helaas beter uitgevoerd is. “Automaton” en “Osmosis” zijn tracks die wat afwijken van de standaard en met name de laatste zorgt voor wat aangename ambient-afwisseling, al had de track beter wat meer in het midden van het album kunnen staan. De rest van de tracks gaat het ene oor in en het andere weer uit.

Al met al dus een album dat vanwege een paar uitschieters naar boven toch net een voldoende scoort, al is het geen hoogvlieger binnen het genre. Voorganger Travel the Galaxy vond ik persoonlijk wat beter te pruimen vanwege het hele Half-Life 2 atmosfeertje dat rond de plaat hing en de sterkere individuele tracks, maar de magie van de heren lijkt hier toch een beetje uitgewerkt. Jammer, want het solowerk van Ed Rush van de laatste paar jaar ( met onder andere het heerlijk stampende “Scarabs” en het helaas nog niet uitgebrachte “Forever” ) was een stuk dansbaarder en beter te pruimen. Hopelijk slagen ze er ooit nog in om weer een grensverleggend werk te maken, “No Cure” is dat zeker niet.

3.0*