Wederom een sterk album van (de vaak ondergewaardeerde) Taylor. Hij is door mij vanmorgen bij de plaatselijke Velvet opgehaald inclusief Taylor's boxset 'The Lot' waar 'Fun On Earth' ook onderdeel vanuit maakt.

Na de eerste luisterbeurt behoren de songs 'One Night Stand', 'Fight Club' en 'Be With You' tot mijn favorieten. Dit kan uiteraard nog veranderen na meerdere luisterbeurten. Met name over de opener 'One Night Stand' zullen de meeste Queen-/Taylorfans enthousiast zijn. Wat een heerlijke drive en power heeft dit nummer. Lekker hard zetten en gaan. Het tweede nummer 'Fight Club' is van een heel andere orde. Het begin heeft iets weg van 'Careless Whisper' van George Michael. Laat je hierdoor niet misleiden want zodra Taylor zijn karakteristieke stem inzet krijgt het nummer dat typische onheilspellende dat zijn nummers zo vaak hebben. Al met al is het een prachtige ballad met een heerlijk tokkelend akoustisch gitaartje op de achtergrond. 'Be With You' betreft ook een ballad maar dan met een meer 'bluesy' inslag. De electronische effecten geven het nummer weer dat Tayloriaanse. Dromerig, onheilspellend en vooral erg fraai. Een toppertje als je het mij vraagt en absoluut single-waardig.

Helaas kan Taylor na deze ijzersterke opening niet consolideren. Allemaal goede nummers hoor maar de toon is wellicht iets te veel gezet waardoor mijn verwachtingspatroon over de rest van de nummers iets te hoog was geworden. 'Quality Street' (wederom een ballad) is een prima nummer maar het lijkt teveel op ander werk van Taylor. 'I Don't Care' is dan wel weer verrassend. Een bluesy/jazzy song maar onmiskenbaar Taylor. 'Sunny Day' kenden we al onder de titel 'Woman You're So Beautiful (But Still A Pain In The Ass)' dat hij in 2006 onder de naam Felix + Arty al heeft uitgebracht. Dat nummer werd toen door zijn zoon Felix gezongen en had iets bedenkelijks. Gelukkig neemt Taylor nu de vocalen zelf voor zijn rekening waardoor het nummer er een stuk beter op is geworden. 'Be My Gal (My Brightest Spark)' is het volgende nummer en wederom een ballad. Een prima nummer maar iets te soft als je het mij vraagt. Gelukkig neemt Taylor meteen revanche met de powersong 'I Am The Drummer (In A Rock n' Roll Band)'. Die past uitstekend in het rijtje 'Let's Get Crazy' en 'No More Fun'. Ha, zo kennen we hem weer.

'Small' en Say It's Not True' zijn ook al oude bekenden die eerder zijn uitgebracht door het Queen + Paul Rodgers-project. Aangezien het Taylor's composities zijn heeft hij natuurlijk het recht er zijn eigen versie van te maken. De nummers krijgen hierdoor iets persoonlijks en met name de inbreng van Jeff Beck op 'Say It's Not True' doen mij Taylor's versie prefereren boven die van Queen + Paul Rodgers. Het album vervolgt met 'The Unblinking Eye'. Ook al bekend maar deze versie is wat meer radio-proof gemaakt door de ruigere stukken eruit te mixen. Ik hoor liever het origineel uit 2010 dat ook anderhalve minuut langer duurt. De twee afsluitende nummers brengen nog een verrassing met zich mee en dat is het ijzersterke 'Up'. Het nummer heeft weer die lekkere spirit en drive zoals ik dat ook al gehoord heb in 'One Night Stand!'. Taylor op zijn best. Afsluiter 'Smile' is weer een ballad en zou zomaar een Queen-leftover kunnen zijn. Je kunt je vrij eenvoudig inbeelden hoe het nummer zou klinken als ene meneer Mercury dit zou zingen.

Mijn conclusie is dat Taylor met 'Fun On Earth' in ieder geval aan de verwachtingen voldoet en zelfs 3 à 4 toppertjes aan zijn repertoire toevoegt die tot het beste van zijn oeuvre mogen worden gerekend. Erg knap van de man om op zijn 64e nog met een dergelijk album te verrassen. Van mij mag hij nog even doorgaan met musiceren en de vele Queen-fans zullen het hiermee wellicht mee eens zijn.