Afgelopen vrijdag de nieuwe Muse gekocht, inclusief Making of.. DVD. Muse is al sinds unintended een favoriete groep van me. Begonnen als een kloon van Radiohead, ontwikkelde deze 3 Britten zich tot een interessante band met een eigen geluid. de 2e cd overtrof de verwachtingen en bevatte met Plug in baby, new born en Bliss ware klassiekers. Absolution mocht dan iets mindere recensies krijgen, voor mij opnieuw een topalbum met Stockholm syndrome en Butterflies and hurricanes als absolute uitschieters.
Black holes and revelations vind ik qua variatie en muzikaal vakmanschap hun beste werkstuk al is de productie wat minder. Nummers als Take a bow, Invincible, Knights of Cydonia en Assassin scoren bij mij zeer hoog.
Op Pinkpop 2007 mocht ik ze 85 minuten van dichtbij aanschouwen en ze waren verpletterend goed, overdonderend optreden.
Hun live cd, maar vooral live dvd H.A.A.R.P. maakte dat nog maar eens heel duidelijk. Muse is gegroeid naar de status van Coldplay en U2. Meestal haken de serieuze critici dan af, als een groep zo interessant is voor het grote publiek, dan moet de muziek wel erg commercieel zijn. Commercieel zou ik Muse niet willen noemen, maar toegankelijker is hun muziek door de jaren wel geworden. Ook de verdienste van radiovriendelijke singles als Uprising, Hysteria en Starlight natuurlijk. Welnu de nieuwe cd The Resistance, de eerste draaibeurt viel ronduit tegen, alleen Uprising en Unnatural selection bleven direct hangen. Dit gaat me toch niet gebeuren dat een Muse plaat gaat teleur stellen? Inderdaad niet, de tweede draaibeurt -in alle rust- op goede apparatuur en dito boxen liet al meer positiefs horen. Opvallend is de gevarieerdheid van dit album, poppy (Resistance en Uprising)dromerig (Exogenesis part 3 en Guiding light), groots( United States of Eurasia), spooky(intro van Resistance), beukend(Unnatural selection en part 2 van Exogenesis) lichtvoetig (I belong to you en Undisclosed desires). Van mij had de dromerige kant wat minder gemogen (Chopin en andere klassieke invloeden) écht storend is het echter nergens. De (eigen) productie is prima, helder, dynamisch en met ruimte voor alle instrumenten.
De zang van Matthew Bellamy is er op vooruit gegaan, het hysterische is er wat vanaf en hij zijng wat lager dan voorheen, wat mij betreft prima (en Mika hoeft geen stand-in te worden).
Vanmorgen stond de cd voor de derde keer op en opnieuw groeide mijn waardering. Ik houd het voorlopig is op 4 welverdiende sterren.