menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van AOVV. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020

Teeth of Lions Rule the Divine - Rampton (2002) 4,0

vandaag om 20:24 uur

Teeth of Lions Rule the Divine (de naam van de band werd ontleend aan het tweede nummer op het album Earth 2 van Earth) is een project van Stephen O'Malley en Greg Anderson van Sun O))), Lee Dorrian (frontman van Cathedral en zanger op de eerste twee albums van Napalm Death) en multi-instrumentalist Justin Greaves (die later bekend zou worden met zijn project Crippled Black Phoenix), die het drumstel bemande.

Het nummer waar de band naar is vernoemd, duurt 27 minuten en 4 seconden. De trage opener van dit album duurt maar liefst 29 minuten en 26 seconden, ontzettend lang dus. De intro, die me erg het gevoel geeft van een soort soundcheck voor een concert (de dreigende drones op de achtergrond, de drummer die met razend geduld welgemikt zijn drumstel beroert), duurt al ettelijke minuten. Daarna ontplooit zich een log beest van een nummer, waar sfeer de boventoon voert. Dat doen die jongens van Sun O))) toch wel meesterlijk, moet ik toegeven, en die rauwe vocalen van Dorrian dragen daar ook toe bij.

New Pants and Shirt staat er dan met zijn (amper!) 7 minuten tussen als een niemendalletje, en maakt op mij ook het minste indruk van de plaat. De sfeer wordt consistent aangehouden, maar memorabel is het allemaal niet. Geef mij dan maar de afsluiter! The Smiler is de titel van het nummer, maar vrolijk klinkt het allemaal niet. Dit is heerlijk trage doom, het riffwerk van O'Malley is werkelijk fenomenaal. De vocalen van Dorrian komen hier ook het best over; het meest getergd.

Het bleef bij deze ene plaat voor Teeth of Lions Rule the Divine. O'Malley maakte ook deel uit van het illustere gezelschap genaamd Khanate. Daarmee kan je dit album ook wel vergelijken, al vind ik Khanate nog een pak smeriger, onheilspellender en meer onrustwekkend klinken. Toch wel een meer dan behoorlijke plaat!

4 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Jesu - Never (2020) 3,0

vandaag om 09:13 uur

stem geplaatst

» details  

B12 - Electro-Soma (1993) 4,0

afgelopen donderdag om 20:23 uur

stem geplaatst

» details  

The Mahones - A Great Night on the Lash (2014) 2,5

Alternatieve titel: Live in Italy, afgelopen donderdag om 10:26 uur

stem geplaatst

» details  

Devendra Banhart - Vast Ovoid (2020) 2,5

afgelopen woensdag om 15:34 uur

stem geplaatst

» details  

The Casualties - Until Death - Studio Sessions (2019) 3,0

afgelopen woensdag om 14:26 uur

stem geplaatst

» details  

Raymond van het Groenewoud - Speel (2020) 4,0

afgelopen woensdag om 08:04 uur

Erg mooi album van Raymond van het Groenewoud, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag vierde. De hoes intrigeerde me meteen: twee ouwelui die markante fysieke gelijkenissen bevatten (ze komen me voor als de Amsterdamsche Jansen & Janssen), met Café 't Prinsenhofje in de achtergrond. De voorste van het olijke tweetal heeft de camera in de smiezen; de achterste lijkt afgeleid; een fiets staat geparkeerd tegen de voorgevel van het café. Ze lijken de weg kwijt, maar is dat ook zo?

De hoes is geen toeval, want met Gewoon in Amsterdam heeft Raymond een prachtige ode aan de stad waar hij van 1957 tot 1959 woonde. Hij heeft er - geloof ik - sindsdien ook steeds een speciale band mee gehad; zijn beide ouders waren naar Brussel uitgeweken Amsterdammers.

Andere sterkhouders zijn het aangrijpende Bitter en Bot, een verkapte sneer richting zijn vader, die het gezin al vroeg in de steek liet; het ongedwongen vrolijke Het Is Zo Fijn Wanneer Je Nergens aan Denkt; de aandoenlijke trage ballade 'k Heb Je Graag; het feestelijk klinkende Tegenwoordig, dat op Raymond zijn manier een beeld schetst van de huidige maatschappij.

Maar stinkers zijn hier geenszins te vinden; Raymond heeft een bijzonder consistent album afgeleverd, doorspekt met de hem kenmerkende boeiende teksten met een vleugje excentriciteit, voldoende afwisseling in tempo en instrumentale ondersteuning en 's mans uit de duizenden herkenbare stemgeluid.

Dat Raymond nog lang mag doorgaan!

4 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

The Casualties - Written in Blood (2018) 3,5

afgelopen dinsdag om 15:50 uur

stem geplaatst

» details  

Johnny Cash - At San Quentin (1969) 4,5

Alternatieve titel: At San Quentin Live, afgelopen maandag om 21:03 uur

Prachtige registratie inderdaad. De sfeer in San Quentin klinkt geweldig, de interactie tussen Cash en de gevangenen draagt daar zeker toe bij. Cash lijkt zijn publiek als geen ander te begrijpen.

De initiële release die op 16 juni 1969 werd uitgebracht, bevat slechts 10 nummers. Ik heb echter de re-release (2000) in huis. Deze bevat 18 nummers, en ook mooie liner notes, met herinneringen van o.a. Cash zelf, June Carter en Merle Haggard. Haggard zag Cash al in 1958 optreden in San Quentin, toen hij daar zat opgesloten. Na zijn vrijlating zou hij zelf een niet onaardige carrière als muzikant uitbouwen, en een goeie vriend van Cash worden. In 2016 overleed hij helaas op 79-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.

Dit concert dateert van 24 februari 1969, een dik jaar na de optredens in Folsom Prison. In de tussentijd was Luther Perkins, Cash's vaste gitarist van The Tennessee Three, omgekomen in een brand. Voordat Cash aan Starkville City Jail begint, vroeg hij overigens nog een applaus voor zijn vriend. Zijn vervanger was aanvankelijk Carl Perkins, maar toen Cash in september 1968 zou optreden tijdens de campagne van Winthrop Rockefeller, was Carl Perkins verhinderd. Wootton, die tussen het publiek zat, stelde naar verluidt voor om in te vallen, wat hij vervolgens ook deed. Hij imponeerde niet alleen de hele zaal, maar ook The Man in Black zelf. Niet veel later zou Wootton The Tennessee Three vervoegen, en hij bleef de vaste gitarist tot Cash in 1997 stopte met touren.

Voor het overige is de line-up identiek aan At Folsom Prison. Naast The Tennessee Three Carl Perkins zelf was als tweede gitarist ook te horen (net als in Folsom warmde hij hier ook het publiek op). June Carter was uiteraard van de partij, wat zorgde voor een hoogtepunt als Darlin' Companion (wat klonk ze toch ontwapenend!). Verder tekenden The Carter Family (vrouwelijke backings) en The Statler Brothers (mannelijke backings) present.

Zoals ik reeds eerder aanhaalde, was de interactie tussen Cash en het publiek om van te smullen. De gevangenen reageren meer dan eens laaiend enthousiast, Cash grapt en grolt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan in zijn leven, en het wérkt geweldig. San Quentin, een nummer dat Cash schreef voor de gevangenen (pak die tekst er maar 'ns bij, echt guur!), bracht Cash tweemaal. Als je naar het album luistert, zou je denken dat dit komt doordat het publiek hierom vraagt, maar eigenlijk was het van tevoren gepland. Dit nummer is zo'n beetje de hoeksteen van het album. Producer Bob Johnston (ook bekend van o.a. Bob Dylan) koos er uiteindelijk voor beide versies op te nemen in de release.

Een ander veelbesproken moment, is die iconische foto van een verbeten, verwilderd uitziende Cash die z'n middelvinger opsteekt. Daarover heeft Cash het kort in de liner notes:

"During the show at San Quentin in 1969, it seemed that everybody that worked for Granada TV was on stage in front of me. At some point, I walked around my microphone and yelled "Clear the stage! I Can't see my audience!" Nobody moved. So I gave them "the bird". Hence that picture."

Tot slot kan ik het met aerobag wel eens zijn dat deze energieker klinkt dan At Folsom Prison. Zoals Cash in Big River het publiek aanjaagt, echt geweldig. Hij zorgt ervoor dat San Quentin even verandert in een kolkende, bruisende concerthal. Toch heb ik voor deze niet de perfecte score over. De reden daarvoor is vrij simpel: die speciale klik die ik met At Folsom Prison heb, heb ik hier niet. Maar dat dit wederom een fantastisch, iconisch album is, staat voor mij buiten kijf.

4,5 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

The Mahones - Paint the Town Red (2003) 3,5

Alternatieve titel: The Best Of..., afgelopen maandag om 15:37 uur

stem geplaatst

» details  

The Mahones - Live at the Horseshoe (2003) 3,5

afgelopen maandag om 13:51 uur

stem geplaatst

» details  

The Stooges - Live at Goose Lake: August 8th, 1970 (2020) 4,0

afgelopen zondag om 19:39 uur

stem geplaatst

» details  

Flogging Molly - Life Is Good (2017) 2,5

afgelopen zondag om 17:22 uur

stem geplaatst

» details  

Flogging Molly - Live at the Greek Theatre (2010) 4,5

afgelopen zondag om 16:05 uur

stem geplaatst

» details  

The Saxophones - Singing Desperately Suite (2019) 3,0

7 augustus, 20:43 uur

stem geplaatst

» details  

The Saxophones - Songs of the Saxophones (2018) 3,5

7 augustus, 20:37 uur

stem geplaatst

» details  

Flogging Molly - Alive Behind the Green Door (1997) 3,5

7 augustus, 19:58 uur

Flogging Molly zal één van de weinige bands zijn die een live-plaat uitbrachten voor hun studio-debuut, vermoed ik. De band werd in 1997 opgericht door Dave King, die eerder zong bij Fastway en Katmandü, maar pas met Flogging Molly écht succes kende (in Fastway speelde ook o.a. Motörhead-gitarist "Fast" Eddie Clarke).

Naar verluidt werd de band vernoemd naar de pub Molly Malone's in LA, die erg achter de band stond, althans volgens een quote van King:

"We used to play there every monday night, and we felt like we were flogging it to death, so we called the band Flogging Molly."

Tja, zo simpel kan het soms dus zijn.

Maar goed, dit album is de registratie van een concert dat ze gaven in 1997, niet toevallig in diezelfde pub. Het is goed te horen dat de band nog in de kinderschoenen staat, wat een charmante rommeligheid met zich meebrengt. Gelukkig weet de band, onder leiding van de charismatische King, het gewillige publiek moeiteloos voor zich te winnen.

Interessant punt is waar deze songs dan uiteindelijk terecht zijn gekomen. Drie songs verschenen uit studio-debuut Swagger, twee op opvolger (en mijn favoriet) Drunken Lullabies. Het mooie Laura verscheen op de verzamelplaat Whiskey on a Sunday, en Between a Man and a Woman zelfs pas op hun vierde album Float, dat maar liefst 11 jaar na dit concert werd uitgebracht.

Never Met a Girl Like You Before werd nooit in de studio opgenomen, bij mijn weten. Daarnaast staan er ook nog enkele covers op het album, met Whatever Made Milwaukee Famous (Made a Loser Out of Me), geschreven door Glenn Sutton en ooit een single van Jerry Lee Lewis; en de afsluiter, een mix van Delilah (u wel bekend van Tom Jones) en That's All Right (u wel bekend van Elvis Presley). Fraaie keuzes, dus.

Deze live-plaat laat nog geen band op de top van zijn kunnen horen, maar energiek, sympathiek en amusant is dit plaatje zeer zeker.

3,5 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Pears - Pears (2020) 3,5

7 augustus, 10:40 uur

stem geplaatst

» details  

Wrekmeister Harmonies - We Love to Look at the Carnage (2020) 3,5

6 augustus, 22:01 uur

stem geplaatst

» details  

Thy Catafalque - Naiv (2020) 3,5

6 augustus, 21:20 uur

stem geplaatst

» details  

Bad Cop / Bad Cop - The Ride (2020) 3,0

6 augustus, 14:48 uur

stem geplaatst

» details  

The Real McKenzies - Beer & Loathing (2020) 3,0

6 augustus, 13:51 uur

stem geplaatst

» details  

The Saxophones - Eternity Bay (2020) 3,5

5 augustus, 16:24 uur

stem geplaatst

» details  

Taylor Swift - Folklore (2020) 2,5

5 augustus, 15:43 uur

stem geplaatst

» details  

Johnny Cash - The Holy Land (1969) 1,5

4 augustus, 16:48 uur

stem geplaatst

» details  

The Real McKenzies - Two Devils Will Talk (2017) 2,5

4 augustus, 15:48 uur

stem geplaatst

» details  

The Casualties - Chaos Sound (2016) 3,0

4 augustus, 15:00 uur

stem geplaatst

» details  

Frou Frou - Details (2002) 3,0

4 augustus, 14:20 uur

stem geplaatst

» details  

Johnny Cash - At Folsom Prison (1968) 5,0

Alternatieve titel: At Folsom Prison Live, 2 augustus, 21:12 uur

Prachtige live-plaat van Johnny Cash. Dit album is een greep uit de twee concerten die Cash gaf in Folsom Prison op 13 januari 1968, bijgestaan door The Tennesse Three (bassist Marshall Grant, drummer W.S. Holland en de later dat jaar helaas overleden gitarist Luther Perkins). Uiteraard was ook June Carter van de partij, evenals The Carter Family. Een verrassende naam is wellicht Carl Perkins, vooral bekend van Blue Suede Shoes. Hij fungeerde als opener aan het begin van beide concerten, speelde een paar nummers en deed daarna ook lustig mee met Cash en z'n band.

De sfeer in de gevangenis tijdens het concert wordt op fantastische wijze gevat; je hoort tussendoor aankondigingen voor bepaalde gevangenen, de (zeer) aandachtige luisteraar kan wellicht zelfs het dichtgaan van de gevangenisdeuren ontwaren. Ook de interactie tussen Cash en zijn gretig enthousiaste publiek zorgt voor een absolute meerwaarde. Cash voelt zich duidelijk in zijn sas (dat hij zelf ook enkele malen enige tijd doorbracht in de lik, zal daar wel voor iets tussen zitten), grapt en grolt (het Glass of water-fragment!), en kondigt zelfs een nummer aan dat door Glen Sherley, een "bewoner" van Folsom Prison, werd geschreven; het publiek is laaiend enthousiast.

Ik heb de re-release in huis, uit 1999, die drie extra songs telt ten aanzien van de originele uitgave: de rauw-komische liedjes Busted & Joe Bean, en het lang uitgesponnen The Legend of John Henry's Hammer. Songs van toegevoegde waarde, naar mijn mening, en zo dacht Cash er ook over, want in zijn liner notes zegt hij het volgende:

"The show at Folsom in 1968 was a long one, and I always thought that the songs that were not on the album were as worthy of being heard as the ones that were."

Later zou er nog een uitgebreidere deluxe-versie uitkomen, op CD & LP, en hoewel ik de re-release reeds in huis heb, zou ik deze, als ik 'm ooit vind voor een prijsje (wat ik ten zeerste betwijfel) alsnog aanschaffen.

Naast de (weinig benijdenswaardige) ervaring die Cash reeds had opgebouwd in het gevangenisleven, was er wellicht nog een tweede reden waarom dit concept zo goed werkt. De optredens in Folsom Prison waren namelijk niet Cash's vuurdoop op dat vlak; hij trad daarvoor reeds ettelijke malen op in detentiecentra, de eerste keer in Huntsville State Prison in 1957. De song Folsom Prison Blues is overigens geïnspireerd door de film Inside the Walls of Folsom Prison van Crane Wilbur, die hij tijdens zijn legerdienst in 1953 te zien kreeg. In het fraaie cd-boekje van de re-release van dit album staat overigens ook een handgeschreven tekst van Cash, die in treffende bewoordingen (het handschrift van Cash is behoorlijk leesbaar) het leven in de nor beschrijft, en alle daarbij behorende gevoelens en sentimenten. Ook heeft hij het over de band die opgebouwd wordt tussen gevangenenbroeders, en de effectiviteit van zaken als rehabilitatie, waarbij Cash zelf openlijk vraagtekens plaatst.

Dat alles vertaalt zich op meesterlijke wijze in de songs die Cash hier brengt; soms met band, soms met zijn muze June Carter, soms moederziel alleen. Elk nummer is op zijn manier een voltreffer voor mij; zo brengt Cash hier een aantal songs van zijn album Everybody Loves a Nut, en blijken die songs in deze biotoop opeens prachtig tot hun recht te komen. Zo werkt de ongezouten humor van Dirty Old Egg-Suckin' Dog fantastisch binnen de gevangenismuren.

Daarnaast opent het album natuurlijk met het onovertroffen Folsom Prison Blues, en de sfeer zit gelijk goed. Andere sterkhouders zijn het pisnijdige Cocaine Blues, Orange Blossom Special en Give My Love to Rose, een nummer dat in 1957 op de B-kant van de single Home of the Blues verscheen. In 2002 nam Cash het opnieuw op, om te verschijnen op het onvolprezen American IV: The Man Comes Around.

Een persoonlijke favoriet is de energieke, perfect in het thema passende meezinger/bruller/joeler I Got Stripes. En wat dan gedacht van de galgenhumor in 25 Minutes to Go? Of de inherente klasse van een evergreen als Green, Green Grass of Home, hier erg waardig en behoorlijk ingetogen gebracht door Cash? De hoogtepunten zijn legio, en dan weet je 't wel: een mijlpaal in de naoorlogse muziek.

Maar hoeveel hoogtepunten er ook zijn; hét hoogtepunt is voor mij wellicht Jackson, in deze uitvoering misschien wel het beste duet dat ik ken. Het begint al bij de aankondiging van June Carter, het lichte ginnegappen van Cash en de spontane repliek van Carter ("I'm talkin' with my mouth!"). Wat daarna losbarst, is een wondermooi, ontzettend enthousiast lied over twee geliefden die merken dat het vuur wegebt uit hun relatie, en in het stadje Jackson op zoek gaan naar nieuw geluk. Een grappige bijkomstigheid is dat Johnny Cash in hetzelfde jaar een huwelijksaanzoek deed, en hij op 1 maart met June Carter trouwde. De liefde zal dus net ontzettend groot geweest zijn, denk ik.

Ik merk dat ik er uiteindelijk een heel verhaal van gemaakt heb, maar dat verdient dit album wel. Ik had het al een tijdlang op 4,5 sterren staan, maar heb het album de laatste tijd enkele malen gedraaid, en moet tot de conclusie komen dat hier slechts één cijfer terecht is: de volle pot.

5 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Lau Nau - Nukkuu (2008) 4,0

31 juli, 19:53 uur

stem geplaatst

» details  

Medico Peste - ב: The Black Bile (2020) 3,0

29 juli, 22:02 uur

stem geplaatst

» details  

Guided by Voices - Surrender Your Poppy Field (2020) 3,5

28 juli, 23:51 uur

stem geplaatst

» details  

Seasick Steve - Love & Peace (2020) 3,0

26 juli, 11:16 uur

stem geplaatst

» details  

Gillian Welch & David Rawlings - All the Good Times (2020) 3,5

26 juli, 10:26 uur

stem geplaatst

» details  

Duivel - Tirades Uit de Hel (2020) 4,0

23 juli, 16:03 uur

stem geplaatst

» details  

Dawn of Solace - Waves (2020) 3,5

23 juli, 14:46 uur

stem geplaatst

» details  

Garganjua - Toward the Sun (2020) 3,5

23 juli, 13:49 uur

stem geplaatst

» details  

Porta Nigra - Schöpfungswut (2020) 3,5

23 juli, 11:08 uur

stem geplaatst

» details  

Roy Orbison - Mystery Girl (1989) 4,0

22 juli, 21:44 uur

stem geplaatst

» details  

Jimmy Reed - I'm Jimmy Reed (1958) 4,0

22 juli, 14:27 uur

Eergisteravond luisterde ik voor de eerste maal naar Rough and Rowdy Ways op mijn grammofoon (had 'm wel reeds diverse malen via Spotify tot mij genomen), de nieuwe Dylan, en daarop staat het nummer Goodbye Jimmy Reed, over - u raadt het nooit - Jimmy Reed. Ik moest - jongens toch, wat ben ik compleet onvoorspelbaar vandaag! - spontaan denken aan Jimmy Reed.

Welaan dan, vandaag, met een dagje respijt, deze maar 'ns opgezocht, en blijkbaar had ik dat al eens eerder gedaan, getuige mijn bericht hierboven van alweer bijna 7 jaar geleden. De tijd staat niet stil, en veel materie vervliegt dan ook nog 'ns.

Goed, dit album dus. Een stemmige bluesplaat, die bij momenten zelfs weet op te monteren, en vooral fel indruk maakt dankzij het gitaarspel van Reed. Veel bands en artiesten die in de jaren '60 en '70 furore maakten, zowel in Amerika zelf als over de grote oceaan (ik denk dan met name aan het Verenigd Koninkrijk), zijn schatplichtig aan deze man, en steken hun adoratie ook niet onder stoelen of banken. Zo coverden bijvoorbeelde The Rolling Stones diverse nummers van Reed, waaronder Honest I Do, de opener van deze plaat. Ook mannen als Eric Clapton en Steve Miller haalden de mosterd deels bij Reed. En de albumhoes doet me best denken aan die van Howlin' Wolf's tittelloze, die in 1962 uitkwam.

Kortom: een prachtig plaatje, dat zich doorheen het gehele jaar (of het nu smoorheet, killig of doornat is) zonder moeite laat beluisteren.

4 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Caligula's Horse - Rise Radiant (2020) 3,0

20 juli, 14:38 uur

stem geplaatst

» details  

No Age - Goons Be Gone (2020) 3,0

20 juli, 13:38 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Presley - Elvis (1956) 4,0

20 juli, 09:09 uur

stem geplaatst

» details  

The Jayhawks - XOXO (2020) 3,0

19 juli, 21:12 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Presley - Elvis' Gold Records Volume 4 (1968) 3,5

19 juli, 19:48 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Presley - Elvis' Golden Records Volume 3 (1963) 4,0

18 juli, 21:41 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Presley - 50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong (1959) 3,5

Alternatieve titel: Elvis' Gold Records - Volume 2, 18 juli, 21:28 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Presley - Elvis' Golden Records (1958) 4,5

18 juli, 21:00 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Pretenders - Hate for Sale (2020) 3,0

17 juli, 20:29 uur

stem geplaatst

» details  

Kevin Morby - Still Life (2014) 3,0

17 juli, 14:36 uur

stem geplaatst

» details  

Agrotóxico - Libertação (2007) 3,5

17 juli, 09:39 uur

stem geplaatst

» details  

Strike Anywhere - Nightmares of the West (2020) 3,0

17 juli, 08:57 uur

stem geplaatst

» details  

Little Richard - Little Richard's Greatest Hits Recorded Live! (1967) 4,0

Alternatieve titel: Recorded Live at "The Okeh Club". Hollywood, 16 juli, 15:13 uur

stem geplaatst

» details  

Eddie Cochran - Singin' to My Baby (1958) 3,5

16 juli, 11:54 uur

Dit zal - volgens mij - het enige reguliere studio-album zijn dat Eddie Cochran bij leven heeft uitgebracht? Singin' to My Baby bewijst in ieder geval dat Cochran veel meer in zijn mars had dan C'mon Everybody en Summertime Blues.

Hoe het allemaal gelopen was moest dat tragische auto-ongeval op 16 april 1960 niet zijn gebeurd, zullen we helaas nooit weten. Gene Vincent en zijn vriendin overleefden de crash, maar Cochran stierf helaas aan zijn verwondingen, de daaropvolgende dag. Hij was slechts 21 jaar.

Dit album werd uitgebracht in november 1957 in the US, lees ik op het internet, al staat op MuMe als jaartal 1958. Cochran was toen amper 17 jaar oud, en hoewel het album voor het merendeel bestaat uit liedjes die door anderen waren geschreven, staan er ook twee eigen songs op: Tell Me Why en afsluiter One Kiss. De liedjes gaan veelal over tienerissues, soms banaal, soms wat ernstiger.

Opener Sittin' on the Balcony was, als ik me niet vergis, Cochran's eerste hitje en zet meteen de toon voor goed 25 minuten luisterplezier. Verplichte kost eigenlijk, voor de liefhebber van de betere jaren '50-pop- en rockmuziek.

3,5 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Young Gun Silver Fox - Canyons (2020) 2,5

15 juli, 21:23 uur

stem geplaatst

» details  

Agnes Obel - Myopia (2020) 3,5

15 juli, 20:51 uur

stem geplaatst

» details  

Squirrel Flower - I Was Born Swimming (2020) 3,0

15 juli, 20:10 uur

stem geplaatst

» details  

Jonas Winterland - Berichten Uit de Schemerzone (2020) 3,5

15 juli, 19:29 uur

stem geplaatst

» details  

Ensiferum - Thalassic (2020) 3,5

15 juli, 15:00 uur

stem geplaatst

» details  

Inter Arma - Garbers Days Revisited (2020) 3,5

15 juli, 14:39 uur

stem geplaatst

» details  

Willie Nelson - First Rose of Spring (2020) 3,5

15 juli, 10:55 uur

stem geplaatst

» details  

M. Ward - Migration Stories (2020) 3,0

13 juli, 21:51 uur

stem geplaatst

» details  

Car Seat Headrest - Making a Door Less Open (2020) 3,0

13 juli, 20:54 uur

stem geplaatst

» details  

Jason Molina - Live at la Chapelle (2020) 4,0

Alternatieve titel: Toulouse, France, June 7, 2005, 13 juli, 15:11 uur

Erg mooi, intimistisch optreden van Molina in een oude kerk ergens in de buurt van Toulouse. We schrijven 7 juni 2005, en Molina heeft zijn alter ego Songs: Ohia net ingeruild; Pyramid Electric Co. bracht hij uit onder zijn eigen naam. Naar het schijnt is het optreden tot stand gekomen na een mail van enkele Franse fans uit dat dorp, met de vraag of Molina daar geen optreden kon geven. Het idee stond Molina wel aan, en van het één kwam het ander.

Het concert werd opgenomen, en begin dit jaar uitgebracht. We horen hier niet veel meer dan de pure essentie; Molina die zijn melancholische vocalen begeleidt op akoestische gitaar. Slechts hier en daar wordt er wat extra opsmuk gebruikt, zoals schuchtere blazers in het verstikkend mooie Nashville Moon.

Molina speelde ook drie covers: East St. Louis Blues van Blind Willie McTell, Trouble in Mind van Johnny Cash en Carmelita van Warren Zevon. Uitstekende keuzes, me dunkt, en hij vertolkt ze hier op intense wijze.

Live at la Chapelle is een mooi document van een prachtige, ons helaas veel te vroeg ontnomen artiest.

4 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Voivod - The End of Dormancy (2020) 3,5

12 juli, 11:06 uur

stem geplaatst

» details  

The White Stripes - Under Great White Northern Lights (2010) 4,5

11 juli, 21:55 uur

stem geplaatst

» details  

Bonny Light Horseman - Bonny Light Horseman (2020) 3,5

9 juli, 21:54 uur

stem geplaatst

» details  

Lenny Valentino - Uwaga! Jedzie Tramwaj (2001) 4,0

9 juli, 21:04 uur

stem geplaatst

» details  

Frank Sinatra with Count Basie & The Orchestra - Sinatra at the Sands (1966) 4,5

9 juli, 16:07 uur

stem geplaatst

» details  

Admiral Freebee - A Duet for One (2017) 2,5

Alternatieve titel: Disturbing the Comforted and Comforting the Disturbed, 9 juli, 14:33 uur

stem geplaatst

» details  

Porridge Radio - Every Bad (2020) 3,5

9 juli, 10:57 uur

stem geplaatst

» details  

Sports Team - Keep Walking! (2019) 3,0

9 juli, 09:04 uur

stem geplaatst

» details  

Sports Team - Deep Down Happy (2020) 3,0

9 juli, 08:32 uur

stem geplaatst

» details  

Alestorm - Curse of the Crystal Coconut (2020) 3,0

8 juli, 16:13 uur

stem geplaatst

» details  

Doc Watson and Gaither Carlton - Doc Watson and Gaither Carlton (2020) 3,5

8 juli, 11:51 uur

stem geplaatst

» details  

Absynthe Minded - Riddle of the Sphinx (2020) 3,5

8 juli, 10:35 uur

stem geplaatst

» details  

The Irrepressibles - Superheroes (2020) 2,5

8 juli, 09:02 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - Under a Blood Red Sky (1983) 4,0

6 juli, 16:47 uur

Kort doch fraai live-document van U2, toen ze nog niet zo lang bezig waren. Bono en de zijnen waren nog jonge, tomeloze veulens, wat ongetwijfeld zorgde voor een energieke show. Ik heb er nooit beelden van gezien, maar de audio-opname zegt wat dat betreft al genoeg.

Ten tijde van deze opnames had U2 slechts drie albums op de teller staan. I Will Follow en The Electric Co. komen van het debuut, Gloria van October en het merendeel uiteraard van hun meest recente worp War, waaronder een erg intense versie van Sunday Bloody Sunday, door Bono aangekondigd met "This is not a rebelsong!".

Verder is ook het obscure Party Girl hierop terug te vinden, en spelen de Ieren het nummer 11 O'Clock Tick Tock, dat nooit op een studioplaat verscheen maar in de beginjaren wel hun populairste nummer was, en naar verluidt op heel wat optredens zelfs tweemaal werd gespeeld. Aanstekelijk nummer, dus ik kan er wel inkomen!

De sfeer zit goed, energie lijken de gasten met overschot in voorraad te hebben. Mooi!

4 sterren

» details   » naar bericht  » reageer  

Charli XCX - how i'm feeling now (2020) 3,5

6 juli, 09:07 uur

stem geplaatst

» details  

David Bowie - Ouvrez le Chien (2020) 3,5

Alternatieve titel: Live Dallas 95, 3 juli, 09:42 uur

stem geplaatst

» details  

Willie Nelson - Ride Me Back Home (2019) 3,5

3 juli, 08:40 uur

stem geplaatst

» details  

Israel Nash Gripka - 2011 Barn Doors Spring Tour (2011) 4,0

Alternatieve titel: Live in Holland, 1 juli, 14:11 uur

stem geplaatst

» details  

Israel Nash - Across the Water (2020) 4,0

Alternatieve titel: Live in Europe, 1 juli, 11:40 uur

stem geplaatst

» details