Mylo Xyloto, hurts like heaven
Eigenlijk wisten Chris Martin en co. zelf ook wel dat trouwe fans even zouden slikken als ze het vijfde album van Coldplay te horen kregen. Een nummer met Rihanna is nou niet direct een keuze waar de meeste fans van alternatieve muziek een vreugdesprongetje van maken. Hoe zit het met de rest van het album?


Op de festivals die Coldplay afgelopen zomer afging gaven ze het publiek alvast een voorproefje op Mylo Xyloto (MX) waaruit bleek dat de plaat nóg meer materiaal bevat voor optredens in grote stadions. De 'oohs en oeeehs' zijn dan ook niet van de lucht. Niks mis mee, maar MX balanceert hiermee wel op het randje van oooh-moeheid. Vervelen doet het album echter geen seconde, het is dan ook de meest diverse plaat die de band tot nu toe gemaakt heeft. R&B invloeden, zware bastonen en vrolijke pingeltjes, maar ook meer gitaarsolo's van gitarist Jonny Buckland die de distortionknop op zijn versterker vaker aan mag zetten dan op alle voorgaande albums bij elkaar.
Met al die nieuwe stijlen is het lastig om je trouwe fans tevreden te houden, toch laat Coldplay op een paar nummers nog even de Coldplay uit het Parachutes (het eerste album) tijdperk horen, U.F.O is er zo een: een ingetogen liefdesliedje met Chris en een akoestische gitaar als middelpunt. Ook Us Against The World grijpt even terug naar de 'oude Coldplay', een nummer dat heel klein begint maar steeds groter en groter wordt.

Sleutelen
Net zoals Life In Technicolor op het vorige album, is Mylo Xyloto nu de instrumentale inleiding, die snel gevolgd wordt door het uptempo nummer 'Hurts Like Heaven', waarin Chris zingt over het maken van graffiti teksten ('armed with a spray can soul'). Niet zo gek dus dat het boekje en de voorkant van het album eruit zien als een muur waarop een hele berg verfbussen leeg zijn gespoten.
Hurts Like Heaven is tekenend voor de rest van de plaat: er is namelijk nogal wat aan de nummers gesleuteld in de studio. De gekke achtergrondgeluidjes, hoge stemmetjes (Charlie Brown) en stemvervormers werken in sommige gevallen heel goed, Hurts Like Heaven wordt er krachtiger van, en Charlie Brown klinkt net dat beetje harder. Maar soms draven ze door, zoals bij Major Minus, waarbij de stem van Chris Martin het hele nummer lang door een vervormer is gehaald. Hoewel het wel bij het nummer past, had ik veel liever ook even de 'echte' stem van Chris gehoord.
Er is wel heel goed nagedacht over de volgorde van de nummers, Paradise zit precies op zijn plaats, en ook eerste single Every Teardrop Is A Waterfall hoort dankzij een korte intro echt op MX.
Tussen al de rustige nummers op de tweede helft van het album is daar dan ineens Don't Let It Break Your Heart, dit nummer, dat de luisteraar met een Politik achtig begin van zijn sokken blaast is er typisch een die niet hard genoeg gedraaid kan worden. Na één keer luisteren was dit meteen mijn favoriet van Mylo Xyloto, samen met het aanstekelijke Charlie Brown.

En dan nog
En dan nog Rihanna. Princess of China mag dan misschien het zwakste nummer op het hele album zijn, de schade is beperkt gebleven. Rihanna zingt anders dan we van haar gewend zijn, en dat is voor mij alleen maar positief, PoC is het enige nummer van Rihanna dat ik ooit vrijwillig op zal zetten. Dat neemt trouwens niet weg dat ik het nummer liever zonder haar gehoord had.

Dus..?
Coldplay zegt het eigenlijk zelf al met de eerste twee nummers wat ik van de plaat vind: Mylo Xyloto en 'Hurts Like Heaven': de meeste berichten over de plaat doen zeer, maar na het luisteren blijkt Coldplay toch weer een album gemaakt te hebben dat niet onder doet voor voorganger Viva La Vida Or Death And All His Friends. Laat dat concert op 17 december maar komen