Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Zoals de meesten ben ik het wel eens dat dit toch een beetje een teleurstelling is.
Het is geen slechte plaat, maar van Coldplay mag je meer verwachten en ik denk dat ze met
deze plaat (onder druk van de platenmaatschappij ?) teveel de commerciele tour zijn opgegaan.

Jammer, een groep die in principe zo goed kan zijn.

Toch een kleine 3

Luister nu de plaat op luisterpaal en vond dit helemaal geen slechte plaat!? Hoogmeezing gehalte, veel electronica en catchy as hell!!

Jaja! Dit kan de krant in! IK die een album van Coldplay luister! Het is een schande! Ik haatte Coldplay, maar Paradise klonk zo goed dat ik het toch maar ben gaan proberen en ja hoor!!! RAAK! Wat een heerlijk album is dit! Ik vind het echt heerlijk! Nu zal ik de die-hard Coldplayfans wel tegen me krijgen maar dat maakt niet uit, want ik vind een album van Coldplay de moeite waard! Wat een wonder!

Wat vind je dan zo slecht aan hun eerdere werk ?

Ik kan alleen meepraten over de hits die ze hebben gehad, maar die vond ik stuk voor stuk vreselijk! Dit vanwege het feit dat ze gewoon allemaal kapot zijn gedraaid op de radio en ik ze (op een negatieve wijze) in mijn hoofd houd als ik ze hoor! Ik heb voor de singles (voor 2011) dus helaas geen goed woord over! (1 uitzondering: Fix you)

Mijn stem van 2* heb ik maar verwijderd. Ik ben gewoon geen fan van dit soort muziek. Daarom niet eerlijk om op te stemmen. Jammer, maar er blijven genoeg andere mooie albums over dit jaar.

De hits van dit album zullen ook worden grijsgedraaid, Emile93. Of ze een eeuwigheidswaarde hebben is een andere kwestie. Merkwaardig dat degenen die aanvankelijk niets van Coldplay moesten hebben wel positief staan tegenover dit album.

Zelf vind ik dat duidelijk het minste Coldplay-album tot nu toe: te overgeproduceerd en soms te goedkoop het succes najagen met minder songmateriaal.

Net voor het eerst beluisterd. Ik heb er nog aan zitten twijfelen om hem af te zetten halverwege, wat irritant en slecht. Het dendert maar door zonder enige rustpunten, vocalen overtuigen totaal niet, teksten zijn belabberd. En dan die overgangsnummers(ofja overgangnummers?) van minder dan een minuut, breken enige sfeer alleen maar af. Ik haalde meerdere malen mijn schouders op , zo van : 'Wat is de point van deze stukjes'? Jammer dit. Misschien wordt het nog wat beter na meerdere luisterbeurten maar ben bang dat de irritatie alleen maar groter gaat worden.

Ik hoop dus zo sterk dat Coldplay na deze stunt weer teruggaat naar MINSTENS Viva la Vida-waarden...

Na 4 geweldige albums uitgebracht te hebben was dit album toch wel een te verwachte teleurstelling. Het 4e album was al ietsjes minder en na de enorme omvang van hun world tour had ik niet geweldig materiaal verwacht. Coldplay doet er goed aan voor 4 of 5 jaar te stoppen en daarna een jaar in de studio door te brengen voor een megasterke comeback!

beste strandsmurf, dit staat los van de hoogte van je stem, maar als je het album het geluisterd heb je alle recht om te stemmen.

ik vindt het aardig

Ik vind dat men hier toch wat te makkelijk een negatieve kritiek heeft op deze nieuwe van Coldplay.
Ook Radiohead kreeg veel kritiek na het succesalbum Ok Computer toen ze Kid A uitbrachten,net als R.E.M na de magistrale albums Out of time en Automatic for the people, en zelfs U2 na War of Simple Minds na New gold dream, en zo kunnen we nog wel een tijdje verder gaan... Wat ik wil zeggen is namelijk dat deze groepen nadien best nog wel goede muziek hebben gemaakt en alles wat in zijn perpectief moet gezien worden en na jaren pas kan geoordeeld worden of ze de tijd hebben doorstaan. Dus dit album van Coldplay is natuurlijk anders dan de vorige maar heeft ontgenspreklijk zijn sterke songs die live weer door alle fans zullen meegbruld worden, net als al die andere klassiekers die ze hebben. Lees ook eens deze genuanceerde recensie CD van de week: Coldplay - Mylo Xyloto **** - Recensies - De Morgen - demorgen.be. Dus ik haak als fan van het eerste uur zeker nog niet af.
Op naar het volgende album waar alweer miljoenen mensen blij van zullen zijn tot ergernis van vele anderen blijkbaar.

Mooie recensie waar ik me uitstekend in kan vinden.

Mylo Xyloto, hurts like heaven
Eigenlijk wisten Chris Martin en co. zelf ook wel dat trouwe fans even zouden slikken als ze het vijfde album van Coldplay te horen kregen. Een nummer met Rihanna is nou niet direct een keuze waar de meeste fans van alternatieve muziek een vreugdesprongetje van maken. Hoe zit het met de rest van het album?


Op de festivals die Coldplay afgelopen zomer afging gaven ze het publiek alvast een voorproefje op Mylo Xyloto (MX) waaruit bleek dat de plaat nóg meer materiaal bevat voor optredens in grote stadions. De 'oohs en oeeehs' zijn dan ook niet van de lucht. Niks mis mee, maar MX balanceert hiermee wel op het randje van oooh-moeheid. Vervelen doet het album echter geen seconde, het is dan ook de meest diverse plaat die de band tot nu toe gemaakt heeft. R&B invloeden, zware bastonen en vrolijke pingeltjes, maar ook meer gitaarsolo's van gitarist Jonny Buckland die de distortionknop op zijn versterker vaker aan mag zetten dan op alle voorgaande albums bij elkaar.
Met al die nieuwe stijlen is het lastig om je trouwe fans tevreden te houden, toch laat Coldplay op een paar nummers nog even de Coldplay uit het Parachutes (het eerste album) tijdperk horen, U.F.O is er zo een: een ingetogen liefdesliedje met Chris en een akoestische gitaar als middelpunt. Ook Us Against The World grijpt even terug naar de 'oude Coldplay', een nummer dat heel klein begint maar steeds groter en groter wordt.

Sleutelen
Net zoals Life In Technicolor op het vorige album, is Mylo Xyloto nu de instrumentale inleiding, die snel gevolgd wordt door het uptempo nummer 'Hurts Like Heaven', waarin Chris zingt over het maken van graffiti teksten ('armed with a spray can soul'). Niet zo gek dus dat het boekje en de voorkant van het album eruit zien als een muur waarop een hele berg verfbussen leeg zijn gespoten.
Hurts Like Heaven is tekenend voor de rest van de plaat: er is namelijk nogal wat aan de nummers gesleuteld in de studio. De gekke achtergrondgeluidjes, hoge stemmetjes (Charlie Brown) en stemvervormers werken in sommige gevallen heel goed, Hurts Like Heaven wordt er krachtiger van, en Charlie Brown klinkt net dat beetje harder. Maar soms draven ze door, zoals bij Major Minus, waarbij de stem van Chris Martin het hele nummer lang door een vervormer is gehaald. Hoewel het wel bij het nummer past, had ik veel liever ook even de 'echte' stem van Chris gehoord.
Er is wel heel goed nagedacht over de volgorde van de nummers, Paradise zit precies op zijn plaats, en ook eerste single Every Teardrop Is A Waterfall hoort dankzij een korte intro echt op MX.
Tussen al de rustige nummers op de tweede helft van het album is daar dan ineens Don't Let It Break Your Heart, dit nummer, dat de luisteraar met een Politik achtig begin van zijn sokken blaast is er typisch een die niet hard genoeg gedraaid kan worden. Na één keer luisteren was dit meteen mijn favoriet van Mylo Xyloto, samen met het aanstekelijke Charlie Brown.

En dan nog
En dan nog Rihanna. Princess of China mag dan misschien het zwakste nummer op het hele album zijn, de schade is beperkt gebleven. Rihanna zingt anders dan we van haar gewend zijn, en dat is voor mij alleen maar positief, PoC is het enige nummer van Rihanna dat ik ooit vrijwillig op zal zetten. Dat neemt trouwens niet weg dat ik het nummer liever zonder haar gehoord had.

Dus..?
Coldplay zegt het eigenlijk zelf al met de eerste twee nummers wat ik van de plaat vind: Mylo Xyloto en 'Hurts Like Heaven': de meeste berichten over de plaat doen zeer, maar na het luisteren blijkt Coldplay toch weer een album gemaakt te hebben dat niet onder doet voor voorganger Viva La Vida Or Death And All His Friends. Laat dat concert op 17 december maar komen

Ik moet mijn stem toch een halfje verhogen wegens het voortreffelijke begin van deze cd. Mylo Xyloto, Hurts Like Heaven, Paradise, Charlie Brown en het afsluitende hoge niveau van Us Against The World, het had niet veel beter kunnen beginnen. Dat het daarna zo ernstig mis moet gaan, tja...of zal dat na verloop van tijd ook omgebogen kunnen worden?

Hoppa! Nog een halfje omhoog, want ook Major Minus, U.F.O. en Up with the Birds maken indruk. Het album krijgt dus een kleine voldoende(6.0). Jammer dat Princess of China, Every Teardrop, Up in flames en nog een enkeling de pret vergallen. Dat nummer met Rihanna bijvoorbeeld. Het klinkt zo vreselijk ingeblikt en bij Up in flames heb ik het idee dat ik naar Dubstep luister, terwijl het op papier een prachtig nummer zou kunnen zijn. Een gemiste kans en zo zijn er nog wel een paar. Coldplay is nu dan ook officieël voor 'the masses'.

hmm.. was na hun vorige 2 werken al niet echt meer into coldplay, maar ik wil deze wel weer een kans geven. Alleen jammer dat de naam Rihanna zo demotiverend werkt...

Een Coldplay album. Ruim drie sterren. Goed dus. Maar het blijft Coldplay, de albums gaan mij vaak snel vervelen. Ik krijg toch de indruk dat juist dit album anders is.

Heb er een recensie over geschreven.

Coldplay werd recentelijk door Q magazine bestempeld als beste act ter wereld en kreeg daarvoor dan ook een award. Terecht of onterecht, het is een feit dat de band al vijftien jaar aan de top van de muziekindustrie staat en concurreert met bands als U2, Muse en Arcade Fire. De band wil doorgroeien, voor zover dat nog kan, en komt met vijfde studioalbum Mylo Xyloto. De titel zegt nog niet zoveel over de inhoud, maar is de inhoud net zo verwachtingsvol als de titel?

De Britse (stadion)band Coldplay heeft een verrassende ontwikkeling doorgemaakt sinds het debuut en tevens klassieker Parachutes uit 2000. Waar ze toen nog excelleerden met intieme instrumentale nummers als Yellow en Trouble, heeft de grootsheid en bombast het elf jaar later volledig overgenomen. Daarnaast wisten die nummers al bij je binnen te komen met slechts een gitaar en een schitterende melodie, nu voert de productie vooral elektronisch de boventoon met dubstep-invloeden op Up in flames en ingeblikte grootsheid op Princess of China, het vooraf gevreesde duet met Rihanna. Een duet dat frontman Chris Martin op een bijna RnB-achtige wijze introduceert en zelfs na meerdere luisterbeurten nauwelijks indruk maakt. Sterker, het irriteert zodanig dat je al gauw weer verlangt naar klein en smal, Coldplay op zijn best.

Toch weet de band ook op het vijfde kunstwerkje met name het eerste gedeelte indruk te maken. Opener Mylo Xyloto, titeltrack van het gelijknamige album, is de perfecte prelude voor Hurts Like Heaven, dat op zijn beurt de grootsheid van de band nog eens in volle glorie openbaart. Jammer is dan weer dat de stem van Chris op de achtergrond geraakt is en de productie alle ruimte krijgt. De vrolijkheid en vooral kracht zet zich voort op tweede single Paradise, een mooi nummer over een meisje dat bij iedere tegenslag haar ogen maar sloot, droomde over een zeker paradijs en hoopte op betere tijden "oh, ohohohoh I know the sun must set to rise". Simpel en toch doeltreffend.

Na een prelude en twee verwachtingsvolle nummers is het tijd voor een hoogtepunt: Charlie Brown. Op festivals en in stadions ongetwijfeld met de bedoeling het spreekwoordelijke dak eraf te spelen. Dit nummer kun je gerust in één adem noemen met Clocks en Viva la Vida en heeft onuitputtelijke hitpotentie. Wil je Coldplay dan weer horen zoals het ten tijde van Parachutes en A Rush of Blood to the Head klonk? Luister dan zeker naar Us Against The World. Een briljant nummer over de nietige mensheid “through chaos as it swirls it's just us against the world” en dat we het liefst wegvliegen voordat problemen ons bestaan bedreigen “And lift off before trouble just erodes us in the rain”. Us Against The World beschikt over een prachtige tekst, melodie en het intieme wat Coldplay zo groot maakte.

Hierna gaat het fout. De vooraf verwachte commerciële overheersing zet in en weet vooral op Every Teardrop Is a Waterfall, Princess of China en Don’t Let It Break Your Heart de tenen krom te krijgen. De interludes M.M.I.X. en A Hopeful Transmission voegen niets inhoudelijks toe en zijn er dit keer echt alleen als opvulling. Verder weten bovenstaande missers alleen te grossieren in een onophoudelijke waterval van oooh-s en aaah-s. Alsof de creativiteit volledig verdwenen is en Coldplay verworden is tot een popbandje van duizend in een dozijn, het begint er toch zeker op te lijken.

Gelukkig is daar afsluiter Up With The Birds. Dit nummer start rustig en dus hoopvol en komt halverwege met een prachtige opbouw naar een hoogtepunt met een muur van strijkers en daarna weer afbouwend naar een kalm akoestisch einde. Chris sluit af met bemoedigende woorden “but I know one thing good things are coming our way” en moet daar natuurlijk weer een oooh aan toevoegen. De vraag is of zijn woorden uit gaan komen. Coldplay kiest duidelijk voor de gehele markt en weet nog zelden dichtbij zichzelf te blijven, het hoge niveau van voorheen te bereiken, of te verrassen en kiest voor de makkelijke weg. Oude fans zullen afhaken, nieuwe fans zullen de band naar een hoger (hit)niveau brengen.

Beoordeling: 6.0

Misschien dat dankzij de lage beoordelingen ik deze plaat juist sneller ga beluisteren, als indicatie van een koerswijziging, en dat vind ik vaak een pluspunt. Geen garantie voor iets positiefs maar maakt t wel spannender dan een Viva La Vida deel 2.
En ik heb er vertrouwen in dat er zeker wel 1 goed nummer op staat.

Vandaag nog eens beluisterd en dit wordt toch wel steeds lekkerder. Gewoon prima popnummers vol met sterke melodieën. Gemakkelijk beluisterbare muziek, maar catchy as hell. Op dit moment is Charlie Brown zelfs zo'n beetje mijn favoriet, niet meer het meer 'oude Coldplay-achtige' Us Against the World (al blijft dat ook een sterk nummer). Nog steeds jammer van enkele productionele keuzes die er zijn gemaakt, zoals het af en toe bewerken van Chris' stem en het gebruik van een drumcomputer op Up in Flames, zonder waren enkele nummers gewoon echt beter geweest, en het nog altijd vreselijke Princess of China, waarbij ze gewoon te ver doorschieten in deze nieuwe sound. Zonder dit nummer had dit album allang op 3,5* gestaan, maar nu lijkt deze score bereikbaarder dan ooit: had ik toch niet gedacht na één luisterbeurt.

Klopt. Een flinke periode rust is nodig, met daaropvolgend een prachtig akoestisch album (zoals het oorspronkelijke plan was na Viva).

genuanceerd? dit is verdullemes een lofzang van een recensent die er om bekend staat dat moesten chris martin & co een plaat vol mongoolse keelgezangen en bewerkte scheten uitbrengen hij er nog 4 sterretjes voor zou veil hebben...

ik wil maar zeggen: bart steenhaut is de zelfverklaarde grootste coldplayfan van belgenland. de dag dat hij iets negatiefs te zeggen heeft over coldplay moet nog uitgevonden worden

het is trouwens best hilarisch om te lezen hoe hij zich in het artikel steevast defensief opstelt (hij doet wel heel hard zijn best om zijn coldplay fandom te verdedigen) en nergens enige vorm van boeiende argumentatie levert. ofwel vindt u Coldplay goed en fantastisch, ofwel snapt u het genie van chris martin & co niet.

beweren dat chris martin best boeiende teksten schrijft is al lachwekkend op zich, maar in zijn laatste zin gaat hij helemaal uit de bocht door coldplay zonder boe of ba op het niveau van the beatles te plaatsen: "Om Paul McCartney te citeren toen hem onlangs gevraagd werd wat hij van het viertal vond: "Het is gewoon een fijn groepje." Zou het toeval zijn dat hij met precies dezelfde woorden ooit de band omschreef waar hij samen met John L, George H en Ringo S plaatjes mee opnam? Toeval bestaat niet."

ik ben onverdeeld negatief over deze plaat. viva la vida had nog een paar redeeming moments naast het walgelijk meebrulbare titelnummer. deze plaat is een hoop overgeproduceerde drab waarop ze klinken als het slechtste van de eighties vermengd met het slechtste van de huidige popmuziek. enkel het oldskool coldplay "us against the world" en het simpele "UFO" kunnen nog enigszins op mijn sympathie rekenen (al zijn ze beduidend minder van kwaliteit dan het oude werk)

de manager van coldplay heeft trouwens ruiterlijk toegegeven dat ze met deze plaat maar één doel hebben, beter doen dan de negen miljoen verkochten exemplaren van viva la vida, en dat het duet met rihanna één van de strategieën was om dit te bewerkstelligen. enough said

deze recensie is er volgens mij dan ook boenk op: Coldplay :: Mylo Xyloto - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

Ah, oke. Ik zat al te puzzelen!

Volledig mee eens.

Commercieel of niet,wat maakt dat uit,ik vind dit een leuk plaatje zonder meer.
Ieder heeft zijn smaak en voorkeur en mag en moet deze kunnen uiten maar het is een beetje zinloos deze tot in het eindeloze te herhalen,..........

Ik heb Mylo Xyloto nu een paar keer geluisterd en het komt mij vrij magertjes over. Het blijft bijna allemaal wel in je hoofd hangen, maar op Major Minus en Up in Flames na is het nog niet echt je van het. Princess of China is, hoewel ik het graag leuk had gevonden, het slechtste nummer dat ooit op een Coldplay-album is verschenen en het had hier nooit op mogen staan. Zet dan Moving to Mars erop ipv PoC.

Moving To Mars had er, wat mij betreft ook gewoon bijgehoord. Verder is het simpelweg een prima album, maar je je hebt nu éénmaal sommige groepen met veel con's en pro's. Alles wat er over zin en vooral veel onzin over is al gezegd, dus ik geniet er zelf maar gewoon van, wat eenieder er ook van mag denken.

Van een 2 naar een 3 gegaan, daar blijf ik op. In tijden dat nieuwe artiesten maximaal een halfjaar in de belangstelling staan waarna een nieuwe sensatie het weer van ze overneemt, houdt Coldplay het hoofd knap boven water al die jaren.