Een album dat qua geluid mooi tussen het werk van de Talking heads en King Crimson in ligt wat ook niet zo onlogisch is gezien het jaar waarin dit album is uitgebracht.

Geweldig goed concert. Puur vakmanschap in tegenstelling van Roger Waters die juist precies het tegenovergestelde doet. Gilmour vaart op zijn eigen werk en Waters op dat van PF.

Daarnaast heeft Gilmour er duidelijk meer plezier in en doet dit duidelijk omdat hij dat wil. Qua show zeker niet zo bombastisch en hier en daar juist erg ingetogen. Prachtige uitvoeringen van vrijwel ieder nummer maar van Between Two Points sloeg ik wel even achterover. Wat een prachtige stem. Wat een schitterend mooi nummer.

Verder is Marooned het noemen waard. Op The Division Bell tour maar een handvol keren uitgevoerd en op de BR staat daarvan wel een bootleg opname. Gilmour heeft het nummer voor zover ik weet alleen eerder uitgevoerd tijdens het Strat festival (zie DVD daarvan). Blijft een van de mooiste nummers van The Division Bell

En dan nog het geluid. Zoals altijd tip top in orde. Niets nieuws. Zeker niet maar als het niveau zo hoog ligt en je zo’n indrukwekkende carrière achter je hebt hoeft dat ook niet en verwacht niemand dan nog.

Waar Waters de politieke boodschap opdringt gaat het bij Gilmour nog steeds om de muziek. zoals het hoort.