Het origineel was mijn eerste aanraking met PF. Ik had zo ongeveer alles wat ook maar een beetje populair was wel gehuurd bij de videotheek en besloot ik mijn grenzen te verbreden. Ik had wel eens iets gehoord over PF, ik kende een paar rabiate PF fans en de locale eigenaar van de CD winkel was er zo een. Dus mijn uitbereiding begon wat dat betreft goed. Met Deze en Marillion's Thieving Magpie. Ik was toen 16 jaar oud (ben nu 50). Heb uiteindelijk in beide gevallen de CD;'s aangeschaft en alles van PF en Marillion en werden zo twee bands die mij eigenlijk mijn hele leven bleven begeleiden. Ik denk dat ik het origineel kapot heb gedraaid. The Thieving Magpie ook, overigens.

Eindelijk het hele concert, opnieuw ingeregeld opgepoetst. Allemachtig wat een verschil van hemel en aarde. Het heeft even geduurd maar het resultaat mag er zijn. Dit zijn overigens niet alleen meer nummers maar ook andere uitvoeringen hier en daar.

Van het begin. SOYCD....die begintonen, dat aanzwellende keyboard. Ze zeggen wel eens dat je muziek moet voelen. Nou hear hear !!! Ik vermoed dat degenen die bij een DSOTM uitvoering in Rotterdam (94) aanwezig waren waar ze ook begonnen met SOYCD zich nog goed kunnen herinneren hoe de lage tonen op je borstkast afketste. Wat een ongelofelijke ervaring. Dit projecteert mij even lijnrecht terug naar doe avond.

Deze remix heeft veel meer warmte, diepte en dynamiek. Dat hoor je steeds weer maar blijf erg goed met het begin van Learning To Fly of Yet Another Movie. De bass is echt fenomenaal ingemixed.
En dan nog te toetsen van Wright en de loepzuivere gitaar van Gilmour die er echt solo na solo uitvlamt. Ook in 94 stond hij op eenzame hoogte te spelen, met 60.000 fans aan zijn voeten (vooral met CN toen het achterscherm omhoog ging en in een lichtbundel op hem richte en een speelbol langzaam als een lotus uitklapte). Op deze cd is hij wel wat rauwer wat ik persoonlijk beter vind passen. Het begin van Sorrow is echt jaw dropping en scheurt letterlijk door je ziel. In Rotterdam ook, met die flikkerende lasergordijnen.....oei oei wat mooi.....

Geen seconde mis je Roger Waters, toen niet en hier ook niet.

De gedenkwaardige nummers stapelen zich naar geland op maar een paar dan. SOYCD. Sorrow, On Te Turning Way (allemachtig wat een solo aan het einde), Welcome To The Machine, Comfortably Numb (misschien wel de beste uitvoering die ik ken), One Slip en Run Like Hell (nu wel met vuurwerk aan het einde). De begeleidende BR is naast een feest voor het oor ook nog eens een feest voor het oog, al bevat het jammer genoeg niet alle nummers van het concert.

Pulse is inderdaad ook erg goed. Maar dit is toch echt qua geluid beter, rauwer en duisterder.