Op 14 september aanstaande zal - na Golden Heart (1996), Sailing to Philadelphia (2000), The Ragpicker's Dream (2002), Shangri-la (2004) en Kill to get Crimson (2007) - alweer het zesde studio-album van Mark Freuder Knopfler OBE opduiken in de schappen van de betere platenagrarier.

Daar de digitale versie (lees: mp3) van Get Lucky hedenmiddag ineens - geheel onverwachts overigens - op de harde schijf van mijn schootcomputer bleek te staan, schrijf ik dit epistel met inmiddels vier aandachte luisterbeurten achter mijn trommelvliezen.

Border Reiver
Als mijn (overigens fraai vormgegeven) oorschelpen de eerste Keltische klanken van de albumopenener vangen, waan ik mij op direct op kraamvisite bij Knopflers eersteling Golden Heart uit 1996. Border Reiver is het - meer dan - herkenbare zusje van Done with Bonaparte. Ierse fluitklanken doorspekken het nummer naar hartelust en in het middensegment waant de luisteraar zich zelfs even - uiteraard goedgeluimd nippend aan een lokaal gerstenbrouwsel - op een Middeleeuws dorpsfeest in een Iers gehucht.

Hard Shoulder
Knopflers subtiele gitaarspel ondersteunt dit lekker voortkabbelende nummer op passende en ingetogen wijze. Waarschuwing voor de automobilisten onder ons: sla dit nummer als het u blieft over als u achter het - met zacht kalfsleder bekleedde - stuur zit. Zo niet, dan ontwaakt u wellicht in een onherkenbaar brik in de vangrail. Overigens een uitstekend alternatief voor lammetjes turven deze 'kleine' compositie.

You Can't Beat the House
Live opgenomen in de studio. Leuk om Knopfler hardop tegen producer Chuck Ainley te horen praten en enkele maten vooraf te geven aan zijn bandleden. Een heerlijke jamsessie in een onvervalst Bluesjasje. Schenk uzelf een voortreffende whisky in (waag bijvoorbeeld eens een gokje aan een subtiele, ijsgekoelde Johnnie Walker King George V Blue Label, red.), trakteer u op de beste sigaar uit uw assortiment en waan u zelf voor even op een afgebladderde houten veranda in het broeierige zuiden van de Mississippidelta.

Before Gas & TV
De meesterlijke snarenplukker giet ook hier weer een van zijn 'kleine verhaaltjes' in een rustige en genietbare (maar nergens verrassende) voortkabbelende song.

Monteleone
De intro verwijst direct naar Knopflers ontmaagding op filmscoregebied van begin jaren '80 van de vorige eeuw. Een onvervalst wiegeliedje voor bij een knapperend kampvuur. Als u uw gehoororganen blootstelt aan dit vijfde nummer op Get Lucky, is het goed en ontspannen kastanjes poffen (al genieten de kleinsten onder ons wellicht liever van een fluorescerende marshmellow op een vers afgebroken dennentak).

Cleaning My Gun
Mijns inziens de enige compositie op dit gepolijst klinkende schijfje dat (eventueel) in aanmerking komt voor een persing op single. Hitpotentie alom! De voortreffelijke hallucinerende orgelpartij loopt als de spreekwoordelijke rode draad door het gehele nummer (echter fijntjes op de achtergrond en dus nergens storend, red.). Tevens de enige song waar Knopflers herkenbare rock(gitaar)sound voldoende doorklinkt.

The Car Was the One
Niets meer of minder dan een (overigens meer dan terecht) eerbetoon aan Hank B. Marvin, de begenadigde en rijkelijk bebrilde frontman van The Shadows.

Remembrance Day
Een waar pareltje op Knopflers 'Zesde Symphonie'. Ingeblikte(?) vogelgeluiden larderen dit eerbetoon aan een (ruim) tiental personen die ons inmiddels ontslapen zijn. Luister meermaals aandachtig naar de werkelijk ontroerende songtekst en merk ook de kwelende keeltjes van het kinderkoortje op de achtergrond op.

Get Lucky
Het titelnummer leent zich - met het subtiele gitaarspel en de schitterende fluitsolo - meer dan uitstekend voor een ontspannen midzomeravonds achteroverleunmoment in uw - zojuist overdadig in de was gezette - Chesterfield fauteuil.

So Far from the Clyde
Ook op het een na laatste nummer, wordt weer kwistig met de feeerieke Keltische fluitklanten gestrooid. Deze compositie is verplichte kost voor de Dire Straitssmulpapen onder ons; zij herkennen waarschijnlijk direct het gitaargeluid uit Brothers in Arms (Snowy Whiteliefhebbers weten zich uiteraard ook meer dan van harte geinviteerd!).

Piper to the End
Een waardige afsluiter van het album vol herkenning voor de DS- en/of MK-aanbidders. Zo is niet alleen de intro van deze compositie herkenbaar (lees: Darling Pretty, red.), de redelijk uitgesponnen afsluiting annex gitaarsolo van het nummer, trakteert ons allen - als de spreekwoordelijke (rechtsgeslagen) slagroom op de dito taart - op niets minder dan een variatie op het snarenwerk zoals te genieten in Going Home: Theme from 'Local Hero'.

Samenvattend...
Verrast Mark Knopfler ons met dit zesde solo-album? Driewerf neen! Moeten we onze zuurverdiende pecunia dan eigenlijk wel neertellen voor een exemplaar van Get Lucky? Jazeker!

Get Lucky zal wellicht (wederom?) een teleurstelling blijken voor diehard Dire Straitsfans en/of adepten van Knopflers herkenbare rockende gitaargeluid en bijbehorende soli. Echter, Knopfler levert een uitstekend album af waar monsterhits (helaas?) niet op te vinden zullen zijn maar diens oprechte liefde voor zijn muzikale roots (lees: Keltische invloeden) des te meer!

Laidback, kampvuurmuziek? Wellicht... maar Get Lucky is in ieder geval wel een ongeslepen diamant die u - na enkele luistersessies - hoogstpersoonlijk kunt polijsten. Het schijfje zal dan ook al snel letterlijk schitteren in uw cd-lade.

Kijk ook ik dan niet uit naar het betere, oude vertrouwde rockwerk van Knopfler uit diens Straitsjaren? Jazeker wel...

... maar dat horen we dan wel in 2011 als Mark Knopfler hoogstwaarschijnlijk zijn zevende solo-album zal presenteren.

Toch!??