Na een luisterbeurt of 5 kan ik al aardig de balans opmaken. Ik denk dat de impact van Hackney Diamonds op mij toch wel groter was. Het verassingseffect was eigenlijk gewoon groter, omdat dat het eerste album sinds 18 jaar was. Ondertussen zijn we 3 jaar verder, maar we weten ongeveer wel wat we mogen verwachten.

Ondanks dat ik Hackney Diamonds indrukwekkender vond, ben ik erg gelukkig met deze nieuwe Foreign Tongues. De singles Rough & Twisted, In The Stars en Jealous Lover vond ik al veelbelovend. Die 3 horen wat mij betreft ook wel tot de betere nummers van Foreign Tongues. Divine Intervention vind ik prima, maar niet veel meer dan dat. Divine Intervention valt bij mij een beetje in de categorie: Prima, geen vuller, en geen afbreuk aan het album.

Naast de sterke singles vind ik Mr. Charm en Back In Your Life van geweldige klasse. Mr. Charm heeft een heerlijke drive, met name aan het eind. Zo hoor ik The Rolling Stones graag. Bij Back In Your Life vind ik Jagger op zijn best. Daarnaast verzorgt Ronnie aan het eind een fantastisch stukje gitaarwerk. Dat moment voorafgaand aan de solo waar Jagger zegt "Come On Ronnie" is een kippenvel moment in spe.

Iets waar ik vooraf huiverig voor was, was de cover van You Know I'm No Good. Vooral op vocaal gebied leek mij dat een riskante keuze. Maar Jagger weet hier nog wel iets van te bakken. Instrumentaal lekker Stonesy. De mondharmonica en dat koortje vallen hier mooi op hun plek.

Na het sterke Some Of Us van Keith volgt wel het mindere blokje met Covered In You en Side Effecs. Jagger experimenteert hier een beetje, en die style spreekt mij niet echt aan.

Foreign Tongues gaat allerlei kanten op, heeft diverse hoogtepunten, en een paar zwakkere momentjes. Een echte Stonesplaat dus!