Bijzonder weinig aandacht voor dit album van de MuMe users. Wat mij betreft is dit voorlopig het beste hiphop album van dit jaar. Gooi dit liever aan dan DAMN in ieder geval.

Dat is niet het allerbelangrijkste, daarom noem ik nog een paar dingen . Dan zou ik er trouwens ook wat gospel en/of soul bij willen voegen. Dit album heeft inderdaad wel meer een eigen sound dan the White Album.

Hoewel ik op de dag van uitkomen het album al meerdere malen had gedraaid besloot ik toch maar om het even rustig te laten bezinken. Ik had al snel de indruk dat ik hem bovengemiddeld goed vond. Was dat wel terecht? Nu een week later, is dit nog steeds het geval. Ik kan hier zonder blikken of blozen een 4,5 voor geven.

Misschien helpt het wel mee dat ik de eerste 2 albums van Sam Fender niet ken. Misschien helpt het ook wel mee dat ik een groot fan ben van War On Drugs, dus vanzelfsprekend ook van de producties van Adam Granduciel. Maar wat vooral helpt is dat Sam Fender naar mijn oren een aantal geweldige singles in korte tijd uitbracht, welke mijn aandacht wisten te krijgen. Oke, eerlijk is eerlijk, People Watching brengt weinig vernieuwends. Maar ik begrijp werkelijk niet wat er perse veilig moet zijn aan een nummer als Wild Long Lie. Arm's Length vind ik nog het meest catchy. Wederom niet vernieuwend, maar wel mooi.

Na de titelsong komen we bij Nostalgia's Lie. In het gehoor een opbeurende plaat die lekker de vaart erin houdt. Opgevolgd door het wat grotere Chin Up met een fijne en vooral subtiele toevoeging van wat strijkers. Het gebeurt wel vaker dat een album tegenvalt nadat je lekker wordt gemaakt met een aantal sterke songs. Hier is voorlopig nog geen sprake van. Het restant van de A-kant is bekend. Kortom, de eerste helft is voor mij nagenoeg perfect.

Crumbling Empire slaat even een andere weg in. Voelt een beetje als een 80's plaat. Little Bit CLoser zet de lijn van de A-kant weer voort. Ditmaal iets steviger met een felle mondharmonica in de intro (bonuspunten). Rein Me In bevat weer wat andere elementen. Het tempo gaat wat omlaag en met name het refrein vind ik erg aangenaam.

Met TV Dinner gaan we naar de laatste 3 nummers. Dit nummer wijkt het meest af van wat ik tot nu toe hebt gehoord. Serieuze en misschien zelfs dreigende sfeer. Voor mij is TV Dinner niet één van de sterkste, maar ik kan hier nog prima naar luisteren. De beginrif van Something Heavy heeft iets grunge-achtigs. Doet mij een beetje aan Polly van Nirvana denken. Verder vrij gewoontjes, maar doet geen afbraak aan de plaat. De afsluiter Remember My Name is ondanks het mooie gebaar naar zijn opa niet aan mij besteed. Ik kan er altijd van balen als een sterk album een slechte afsluiter heeft.

Een ander baalmomentje was het feit dat er blijkbaar 5 verschillende hoezen in de omloop zijn voor de LP. De hoes zoals hier op de site gepresenteerd vind ik best gaaf. Helaas lag die niet bij mijn platenboer.

Ik ben dus echt meer dan tevreden over dit album. Ik snap dat mensen hier de opmerking plaatsen dat er weinig nieuws gebeurt. Ik hoor ook geen nieuwe dingen, maar ik heb daar verder geen last van. Sam Fender had duidelijk snel in zijn carriére zijn stijl gevonden, en zal daar waarschijnlijk niet van afwijken.