Bijzonder weinig aandacht voor dit album van de MuMe users. Wat mij betreft is dit voorlopig het beste hiphop album van dit jaar. Gooi dit liever aan dan DAMN in ieder geval.

Dat is niet het allerbelangrijkste, daarom noem ik nog een paar dingen . Dan zou ik er trouwens ook wat gospel en/of soul bij willen voegen. Dit album heeft inderdaad wel meer een eigen sound dan the White Album.

Na een luisterbeurt of 5 kan ik al aardig de balans opmaken. Ik denk dat de impact van Hackney Diamonds op mij toch wel groter was. Het verassingseffect was eigenlijk gewoon groter, omdat dat het eerste album sinds 18 jaar was. Ondertussen zijn we 3 jaar verder, maar we weten ongeveer wel wat we mogen verwachten.

Ondanks dat ik Hackney Diamonds indrukwekkender vond, ben ik erg gelukkig met deze nieuwe Foreign Tongues. De singles Rough & Twisted, In The Stars en Jealous Lover vond ik al veelbelovend. Die 3 horen wat mij betreft ook wel tot de betere nummers van Foreign Tongues. Divine Intervention vind ik prima, maar niet veel meer dan dat. Divine Intervention valt bij mij een beetje in de categorie: Prima, geen vuller, en geen afbreuk aan het album.

Naast de sterke singles vind ik Mr. Charm en Back In Your Life van geweldige klasse. Mr. Charm heeft een heerlijke drive, met name aan het eind. Zo hoor ik The Rolling Stones graag. Bij Back In Your Life vind ik Jagger op zijn best. Daarnaast verzorgt Ronnie aan het eind een fantastisch stukje gitaarwerk. Dat moment voorafgaand aan de solo waar Jagger zegt "Come On Ronnie" is een kippenvel moment in spe.

Iets waar ik vooraf huiverig voor was, was de cover van You Know I'm No Good. Vooral op vocaal gebied leek mij dat een riskante keuze. Maar Jagger weet hier nog wel iets van te bakken. Instrumentaal lekker Stonesy. De mondharmonica en dat koortje vallen hier mooi op hun plek.

Na het sterke Some Of Us van Keith volgt wel het mindere blokje met Covered In You en Side Effecs. Jagger experimenteert hier een beetje, en die style spreekt mij niet echt aan.

Foreign Tongues gaat allerlei kanten op, heeft diverse hoogtepunten, en een paar zwakkere momentjes. Een echte Stonesplaat dus!

Hoewel ik op de dag van uitkomen het album al meerdere malen had gedraaid besloot ik toch maar om het even rustig te laten bezinken. Ik had al snel de indruk dat ik hem bovengemiddeld goed vond. Was dat wel terecht? Nu een week later, is dit nog steeds het geval. Ik kan hier zonder blikken of blozen een 4,5 voor geven.

Misschien helpt het wel mee dat ik de eerste 2 albums van Sam Fender niet ken. Misschien helpt het ook wel mee dat ik een groot fan ben van War On Drugs, dus vanzelfsprekend ook van de producties van Adam Granduciel. Maar wat vooral helpt is dat Sam Fender naar mijn oren een aantal geweldige singles in korte tijd uitbracht, welke mijn aandacht wisten te krijgen. Oke, eerlijk is eerlijk, People Watching brengt weinig vernieuwends. Maar ik begrijp werkelijk niet wat er perse veilig moet zijn aan een nummer als Wild Long Lie. Arm's Length vind ik nog het meest catchy. Wederom niet vernieuwend, maar wel mooi.

Na de titelsong komen we bij Nostalgia's Lie. In het gehoor een opbeurende plaat die lekker de vaart erin houdt. Opgevolgd door het wat grotere Chin Up met een fijne en vooral subtiele toevoeging van wat strijkers. Het gebeurt wel vaker dat een album tegenvalt nadat je lekker wordt gemaakt met een aantal sterke songs. Hier is voorlopig nog geen sprake van. Het restant van de A-kant is bekend. Kortom, de eerste helft is voor mij nagenoeg perfect.

Crumbling Empire slaat even een andere weg in. Voelt een beetje als een 80's plaat. Little Bit CLoser zet de lijn van de A-kant weer voort. Ditmaal iets steviger met een felle mondharmonica in de intro (bonuspunten). Rein Me In bevat weer wat andere elementen. Het tempo gaat wat omlaag en met name het refrein vind ik erg aangenaam.

Met TV Dinner gaan we naar de laatste 3 nummers. Dit nummer wijkt het meest af van wat ik tot nu toe hebt gehoord. Serieuze en misschien zelfs dreigende sfeer. Voor mij is TV Dinner niet één van de sterkste, maar ik kan hier nog prima naar luisteren. De beginrif van Something Heavy heeft iets grunge-achtigs. Doet mij een beetje aan Polly van Nirvana denken. Verder vrij gewoontjes, maar doet geen afbraak aan de plaat. De afsluiter Remember My Name is ondanks het mooie gebaar naar zijn opa niet aan mij besteed. Ik kan er altijd van balen als een sterk album een slechte afsluiter heeft.

Een ander baalmomentje was het feit dat er blijkbaar 5 verschillende hoezen in de omloop zijn voor de LP. De hoes zoals hier op de site gepresenteerd vind ik best gaaf. Helaas lag die niet bij mijn platenboer.

Ik ben dus echt meer dan tevreden over dit album. Ik snap dat mensen hier de opmerking plaatsen dat er weinig nieuws gebeurt. Ik hoor ook geen nieuwe dingen, maar ik heb daar verder geen last van. Sam Fender had duidelijk snel in zijn carriére zijn stijl gevonden, en zal daar waarschijnlijk niet van afwijken.