Als echte liefhebber van de Crowes ben ik zwaar teleurgesteld. Naarmate de tijd vordert, beseffen steeds meer mensen dat Warpaint een zeer goede comeback was. Uistapjes als "Whoa mule' waren een welkome en charmante afwisseling op typische Crowes nummers als "Goodbye ...' en 'Oh Josephine'. De groei van de band door de vernieuwde bezetting was duidelijk hoorbaar. 'Moving on down the line' verzamelt al het positieve van de comeback in zich. Voor mij een klassieker.

'Before' en 'Until' zijn eigenljk geen Crowes albums. Bijna alle nummers hadden zo op een album van Chris gekund. De hand van Paul Stacey is veel te nadrukkelijk aanwezig. Nergens hoor ik een recht-voor-je-raap intro. Rich speelt een te bescheiden rol en het door hem gezongen nummer voegt niets toe.

Ik juich ontwikkeling toe, maar de Crowes stellen mij nu dus voor het eerst teleur. Ik heb geprobeerd de nummers live voor te stellen. Dat helpt niet. Het album is immers live opgenomen en de meeste nummers zijn te rustig. Ik vrees dat bij recensies van optredens deze nummers veel als rookpauze worden aangemerkt.

2 sterren.