Inmiddels zijn we een jaar verder en valt niet meer te ontkennen dat op elk vlak de winter is afgelopen. Helaas was mijn winterdepressie dit jaar niet lang en diep genoeg om veelvuldig de behoefte te hebben dit album op te zetten. NIet getreurd, met het vooruitzicht van een herleving van de koude oorlog kan dit album ook eind maart nog prima opgezet worden. Want hoewel de sfeer zoals altijd doem en verderf ademt, is er vooral ook weer ruimte voor hoop. Dat maakt GYBE waarschijnlijk ook zo'n geschikte band voor de neerslachtige mens. We horen zelfs vogelgetjilp en kerkklokken als na een bruiloft.

Met zo'n soundtrack krijg je haast zin in een nucleaire winter, een klimaatcatastrofe, het einde van wereldorde of een opleving van de pandemie. Wellicht de beste GYBE in 20 jaar.