Fish in Marillion was wat mij betreft 1 van de beste combi's in de muziekhistorie.
Heb gek genoeg nooit veel aandacht besteed aan zijn solo carrière, laat ik met volgens velen zijn beste beginnen.
De opener is inderdaad mooi opgebouwd, vergelijkingen met Marillion hebben weinig zin hoor ik al die zouden deze song wat minder dynamisch en met wat meer onderhuidse spanning gespeeld hebben.

The Big Wedge vind ik mede door die (nep)blazers en de te veel te hard ingemixte drums niet best.
Bij State Of Mind klopt alles, de sfeer de song etc die had zo op Clutching At Straws kunnen staan (mits ingespeeld door Marillion).

Genoeg vergeleken met zijn oude bandje, Fish bewijst met The Company weer een goede song af te leveren, echter een orkest en die akoustische toevoegingen hadden het niet nodig.
Gentleman, mooi ingetogen en hier is het orkest de perfecte toevoeging.

De Voyeur, licht funky en welkom na al die emo songs. Vind het er wel tussen passen en eigenlijk is vooral zijn stem de verbindende factor op het album hoor ik nu.
Family Business lijkt op een wals (is deze 2 kwarts maat?). En valt mij daardoor op.
Wordt vol overgave gespeeld en ik zie de aanstekers al heen en weer gaan tijdens een concert.

View From The Hill, slepend met wederom veel emotie en gevoel wat misschien wat ingetogener ingespeeld had moeten worden.
Cliché geeft nog een soort van samenvatting van het eerdere gebodene, erg sterk gitaarwerk hierop.

Ik geef 'm 4,5 ster ondanks The Big Wedge (4,25 ster kan helaas niet maar ik rond naar boven af).

Ik schreef deze recensie terwijl ik 'm afspeelde.
Wat ik opschreef waren dus mijn eerste indrukken..
Heb deze plaat misschien maar een paar keer eerder gehoord in mijn leven.

stem geplaatst

stem geplaatst