Wat een geweldige intro's op veel songs van ze, bv het titelnummer. In de basis een nogal simpel couplet en refrein maar de details tillen het naar de hoge ABBA standaard.
Vrij spel voor de funky bas in de opener, pas na meerdere keren draaien het besef dat "As Good as New" heel erg 1978 en goed is.
De gemoedelijke disco sfeer wordt wreed verstoord door die BZN-cover, jammer!

Het redelijke "Angeleyes" trekt ons weer de dansvloer op.
Met "The King Has Lost His Crown" kan ik niet zoveel, van mij had dit een volledig disco-album mogen zijn!
Had bijna ook gekund door die 2 geweldige single's die er als bonustrack opstaan gewoon als reguliere album tracks erop te zetten (heb dus 40 jaar lang gedacht dat het ook zo was, tot een week geleden).
Het aanstekelijke "Does Your Mother Know" doet me aan glamrock denken, maar door de disco invloeden past het perfect op dit album.

Nogal nietszeggend dat lange "If It Wasn't for the Nights". ABBA moest een breed publiek bedienen dus pure popsongs moesten er ook op komen. Om in de sfeer te blijven zit er toch een soort van disco-beat in zodat het nogal stuurloos is.
Dat het ook anders kan bewijst "Chiquitita", zit zo goed in elkaar dat ik 'm als 1 van mijn favorieten heb aangemerkt alhoewel de stijl daarvan nou niet bepaald mijn favoriete genre is (nogal gezapig).

Het matige "Lovers (Live a Little Longer)" irriteert mij zelfs, maar de positieve vibe van "Kisses of Fire" maakt alles weer goed.
Van de 10 songs vind ik er 4 nou niet zo heel goed, door het hoge nivo van die andere 6 toch nog 3,5 ster.

Ja, die bonus-tracks. Op mijn versie staan er 3 en wat is "Summer Night City" toch geweldig! Een van mijn favoriete ABBA single's. Het onbekende pareltje "Lovelight" heeft een heel sterk refrein en met "Gimme! Gimme! Gimme!" is dit een CD in mijn verzameling met zo'n beetje de beste bonus-tracks.

Maar toch "Arrival" en "The Album" vond ik beter.
Ben benieuwd naar "Super Trouper" en "The Visitors"!

Een verzamelaar die de Accept jaren 1980-1982 bestrijkt, duidelijk nog samengesteld voor LP (gezien de lengte).
Maar 2 matige songs (2 & 5) en de rest goed tot zeer goed.
Vreemd genoeg niets van het debuut (uit 1979), mocht je dit soort muziek te gek vinden dan kan je de eerste 4 van Accept blind aanschaffen.

Mijn bevindingen:

1. Klassieker, een voorloper op het latere speed-metal genre.
2. Zwakke meezinger met ingemixt publiek, heeft niets op een compilatie te zoeken.
3. Pakkende beuker met over the top zang van Udo (erg schreeuwerig).
4. Hypnotiserende song.
5. De opener van hun 2de album, teveel meezingkoortjes.
6. Afkomstig van hun beste gelijknamige plaat, power-metal op z'n best boordevol breaks
solos en erg melodieus.
7. In de traditie van "Breaker", iets minder van kwaliteit.
8. Ingetogen mooie ballad, volgens mij ingezongen door een gitarist.
9. Heavy en herkenbaar tegelijk, mijn favoriet hierop !

Later gingen ze melodieuzere en meer op de Amerikaanse markt gerichte muziek maken (om in de jaren-90 ongenadig hard weer terug te komen).
Al met al een representatief overzicht van hun beginjaren.

Dat we dat nog mogen meemaken, een volledig instrumentaal solo album van Akira.
Dit was zo'n beetje het beste nieuws op muziekgebied voor mij in 2007 maar was dat wel gerechtvaardigd ?

Het begint in ieder geval veelbelovend, een enigzins ingetogen nummer met de nodige dreiging erin zonder vreemde geluiden en effecten die zo op zijn 2de of 3de solo album had kunnen staan.
Voluit gaat het in "Live Or Die" waarin Akira lekker up-tempo de vaart erin houdt, een geweldig nummer !
"Black Stone" neemt wat gas terug om alle ruimte open te laten voor heerlijke scheursolos.

Het 4de nummer boduurd steeds op hetzelfde riedeltje, waarin gitaar en bas leuke invuloefeningen op vertonen.
"Today's News' is goed nieuws, een sterke compositie met slappend baswek en machtig mooie gitaarstukken erop.
Het 6de nummer is afwisselend funky en heavy, het hoge peil blijft gehandhaaft.

Van de navolgende songs valt "Fire Dance" op door minutenlang drumgeroffel op het einde en is "Heavy Stone" heerlijk dreigend.
In "Bass Man" spaarzaam keyboards.
De 2 slotnummers zijn vooral sfeervol en ook hier zijn wat synthezisers te horen, vooral in het laatste nummer ietwat experimenteel maar mooi afgewisseld met clean gitaargeluid.

Eindelijk weer eens een geweldig album van Akira, 4 sterren en een notering in de top 3 van zijn solo albums !

Anime is een grote markt in Japan en zodoende worden er ook artiesten bij betrokken.
Wat is anime ?
Anime is de benaming voor Japanse tekenfilms en komt weer van het Engelse woord animation.
"Gene Shaft" is een Japanse anime serie en daar is dus zowaar een soundtrack CD van verschenen die grotendeels door Akira Takasaki is geschreven en uitgevoerd (eigenlijk bijna alles).
De Nederlandse wikipedia weet dit over de serie te melden:

Het verhaal draait rond de reizen van het ruimteschip Bilkis, en zijn genetisch gemanipuleerde bemanning. Als ze proberen de geheimen te ontdekken van een buitenaardse technologie die dreigt de aarde te vernietigen.
De serie wordt gekenmerkt door de verkenning van het thema van genetische manipulatie en de mogelijke gevolgen van deze technologie. Een vraag die steeds terugkomt is of men in de toekomstige menselijke samenleving wellicht wordt beoordeeld op de genen? De serie heeft ook een opvallende metal soundtrack (samengesteld door Akira Takasaki). Vaak hoort men dit op dramatische momenten.

Inderdaad kan men wel spreken van een metal soundtrack want het album als geheel is zeer stevig, vrij hard en direct opgenomen.
Op het laatste nummer na volledig instrumentaal en ik zal per song proberen een omschrijving te geven:

1. Een heftig begin, zwaar aangezet gitaargeluid met korte solos
en een volledige band die begeleidt.
2. Lekker vervolg op 1, erg snel met kort aangehouden riffjes en
links en rechts gesoleer met zelfs wah-wah effecten.
Dit zou op de beste Loudness platen niet misstaan !
3. Traag en log, dik aangezet akkoordenwerk met wat
synthesizerwerk erdoorheen.
4. Sferisch begin met alleen keyboards en gitaar, op het einde
drums en bas erbij en wordt het wat log.
5. Lijkt wat op 1 echter de drums klinken wat meer als een
drumcomputer en de gitaarriffjes lijken wel gesampeld.
Klinkt allemaal wat droger en robotachtig, echter nog wel stevig.
6. Weer met band en wat sneller, de stijl blijft hetzelfde.
Vrij direct gitaargeweld al met al.

7. Wat rustiger, drumcomputer volgens mij met gesampelde bas
en keyboardgeluidjes.
Af en toe wat heftige stukken erdoor gemixt.
8. Weer met de hele band een mid-tempo song, doorspekt met
gitaarsolos.
9. In aanleg simpel nummer, klinkt nogal vrijblijvend maar blijft wel
hangen door de simpele riff.
10. Losse geluiden, echt soundtrack achtig.
11. Nogal een lief begin, keyboardriedeltjes en semi acoustisch
getokkel eromheen en een mooi sfeervol nummer.
12. Weer wat sample achtig, wel weer stevig.

13. Een drumcomputer met aardige keyboardlijnen erdoorheen en
gitaar op de achtergrond.
14. Enge dreigende geluiden, sferisch en soundtrack achtig.
Vrijwel allemaal synthesizerwerk.
15. Beetje industrial achtig, heel rustig.
16. Mooi dreigend begin met percussie erdoorheen en
gitaarflarden door het hele nummer heen.
17. Een pianonummer, erg ingetogen.
18. Een nummer met zang, ietwat ballad achtig en op zich een
een mooi nummer.
Akira zingt natuurlijk slecht maar omdat hij niet schreeuwt is
het nog wel aan te horen.

Ik zie dit gewoon als een volwaardig Akira solo album, O.K de nummers zijn wat korter maar het soundtrack gehalte valt wel mee.
Eigenlijk gewoon 1 van Akira's betere solo platen, 4 sterren !

Er is ook een remix album uit van deze soundtrack, die heet "Trans = Mist" en klinkt wat mechanischer.
Eigenlijk ook wel goed, bespreking volgt !

Ki is het 2de volwaardige solo album van Akira Takasaki, de stergitarist uit Japan en vooral bekend als gitarist van Loudness.
Bedenk wel dat voor dit album Akira al 17 jaar platen uitbracht, eerst met de pop/hardrockband Lazy en vervolgens met Loudness.
Ook is hij als sessiemuzikant op talloze Japanse hardrockalbums te horen van o.a zangeres Honjoh Misako, Loudness drummer Munetaka Higuchi en Mt Fuji (gelegenheidsformatie met Loudness en Make-Up leden).

Was zijn solo debuut stylistisch een allegaartje, "Ki" ademt op alle 10 de songs dezelfde sfeer uit en is helemaal instrumentaal.
Een wijs besluit want Akira kan net zo goed zingen als u en ik.

1. Dancin' Siva is een sterke opener met verschillende tempowisselingen.
Het begin is zo´n 2 minuten alleen Akira´s gitaar met wah/wah effect, heel mooi !
2. Jap Gold kent een zeer mooi ingehouden dreigend begin van zo´n 3 minuten en kent afwisselend trage heavy stukken, een enigzins hypnotiserend nummer.
3. Seven Peppers is enigzins uptempo, klinkt vrolijk en kent een beetje jazzy invloeden.
4. Soft Cream hangt als los zand aan elkaar, veel verschillende stukjes aan elkaar geplakt en kan niet echt boeien.
Het nummer gaat nergens heen en duurt ook te lang.
5. Waltz Man lijkt wel een geimproviseerde jamsessie, klinkt vrijblijvend maar wel met een mooie lange scheurende solo van Akira.
6. Death Mask is niet best, gewoonweg zwak en klinkt ongeinspireerd.
7. Natural Mind is eindelijk weer een nummer wat de moeite waard is, veel verschillende uptempo stukjes erin en weer enigzins jazzy.
8. Free is een vrij log nummer, Akira´s gesoleer gaat vanaf nu op de zenuwen werken...het is gewoon te veel en vaak te snel en afgeraffeld.
9. Run About is gelukkig een sterk nummer, kent een chaotisch begin (lijkt wel free metal jazz), zou zo een instrumentaal stuk op de Van Halen LP `Women and Children First ! ´ kunnen zijn.
10. Voodoo Bose, een nummer van ruim 10 minuten !
Het begin doet me aan Jan Akkerman denken, maar Akira´s solo doorklieft dit nummer terwijl de begeleiding op gepaste afstand ingehouden volgt.
Na 4 minuten wordt een freakerige basssolo ingezet.
Akira speelt ook bas op het gehele album, behalve op track 8.
Het nummer gaat ingehouden verder, de keyboards zijn hier ook wat prominenter op aanwezig....het is gewoon een jazzrockachtig nummer met heavy gesoleer van Akira.

Tsja, mijn eindoordeel.
De eerste 3 nummers zijn echt heel goed, daarna zakt het ineen tot een bedenkelijk nivo (vooral qua compositie) om op het eind toch weer sterk te eindigen.
Ik geef het een 3, voor zijn solo meesterwerk moet je echter bij de opvolger `Wa` zijn !!!

Een jaar na zijn dieptepunt "Splash Mountain" slingert Akira alweer een solo CD op de markt.
De eerste 2 nummers kunnen eigenlijk meteen afgevoerd worden want Akira's zang verpest zoals gewoonlijk weer alles.
Zijn geschreeuw is ook op het titelnummer te horen maar omdat deze wel een lekkere groove bevat en de instrumenten de boventoon voeren kan er nog wel wat mee.

Datzelfde geldt ook vvor nummer 4 die er wel lekker op inhakt, is eigenlijk wel een lekker up-tempo song.
In "Pow" voert een sterk vervormde bas de boventoon, helaas Akira's geschreeuw ook.
Wel lekker slappend baswerk hierin.

Zoals verwacht komt er dan eindelijk eens een rustig nummer, een vrij cleane gitaarbegeleiding en de zang die met een normale stem erdoorheen praat.
In dezelfde sfeer begint "Looping", een vrij monotoon nummer waar eigenlijk wel wat meer in had gezeten .... desalnietemin mooie achtergrondmuziek.
"Tequila" hakt erin, een weinig opzienbarend nummer.

Maar "Living on My Soul" begint met een heel mooi herkenbaar intro en Akira heeft zowaar een echt mooi nummer geschreven !
Meer gepraat als zang maar dat is alleen maar een voordeel.

Ping Pong = slecht

Het afsluitende "Space Dancer" ontstijgt nog net niet de term achtergrondmuziek, wel vrije goede trouwens.
Hier valt wel het weinig subtiele drumwerk op, ik neem aan dat Akira die bespeelt.

Meer als een 2,5 kan ik het toch echt niet geven, ik denk dat ik de beste nummers van "Made in Hawaii", "Splash Mountain" en "Maca" maar op 1 CD zet .

Akira's 4de solo album alweer, ik heb het album zelfs gekocht in Japan in 2002.

1. Rising Sun 2002 een trage moeizame opener, vervormde gitaargeluiden en een basriff domineren het nummer.
Daaroverheen de "zang" van Akira....
2. Onmyo Tenchi is bijna een geslaagde poging om de CD maar weer uit te zetten, kan werkelijk niets positiefs over dit nummer vermelden (trager als stroop).
Je hoopt op beter dus op naar....
3. Asian Locomotion, zo klinkt het intro ook.
Weer iets vaart erin en kijk eens aan, zowaar iets wat op een echt nummer lijkt.
Met zoveel effecten op de zang kan trouwens iedereen zingen
4. Soul Surfer, mid tempo met aardige gitaarsolos erin en een plukkende bas.
5. Kamehameha, het eerste volledige instrumentale nummer.
Bij vlagen ouderwets heavy, de CD word langzaamaan steeds beter !
6. Rock the Strange is in aanleg een aardig nummer maar nu gaat de zanger Akira zelfs schreeuwen, EEN RAMP IS DAT !
Echt verschrikkelijk, omdat het nummer zelf nog redelijk afwisselend is zet je het nog net niet uit.

7. Doors is een welkom rustpuntje, klinkt zowaar echt mooi.
8. Pink Damp Ground is instrumentaal en klinkt dreigend en enigzins hypnotiserend....het nummer duurt alleen 2,5 minuut te lang.
9. Kailua Beach begint heel toepasselijk met zeegeluiden en wordt zowaar een wonderschoon nummer !!!
Mooie rustige gitaarmelodieen dragen het nummer en doen me aan Jan Akkerman denken (op andere CD's van Akira staan wel vakker nummers dat me daaraan doet herinneren).
10 It's a Beatiful Day is ook een mooi nummer, een kort instrumentaaltje waarop alleen gitaar te horen is.
11 Marimani laat vooral horen hoe "goed" Akira kan zingen, wat een treurnis weer.
12 Pineapple Burger is subliem (echt waar), super kort en weer alleen gitaar te horen.
Vrij simpel zelfs maar met een mooi clean geluid.

13. Wild Fire gaat weer helemaal nergens over (zucht....) en duurt ook nog eens 5 minuten.
14. Endless de Ja Vu is inderdaad een de ja vu van de muziek die je al eerder hoorde op dit album, omdat het niet heel traag is en zonder zang gaat het nog wel.
15. Bubble Gum is wel aardig, een bassolo.
16. Deep Downing Mind is een dromerig nummer, klinkt donker en sfeervol.
17. Hana een goede outro van dit traag en somber klinkende album die in alles verschilt van zijn voorgaande solo albums.

Gezien het gebodene is mijn waardering misschien nog wel aan de hoge kant, naar boven afgerond dus.

Slechts 2 jaar na het zwaar teleurstellende "Made in Hawaii" alweer een solo album van Akira.
Omdat je bij zijn solo albums alles kan verwachten had ik goede hoop dat het allemaal wat beter zou zijn.

"I Know You" klinkt veelbelovend, maar Akira meent weer door dit nummer te moeten schreeuwen en dat is jammer.
Ronduit verschrikkelijk is nummer 2 (wens ik geen woorden aan vuil te maken) en ja "Back in Black" is een volstrekt overbodige
AC/DC cover.

Weer een cover want "Sweet Emotion" schijnt origineel van Aerosmith te zijn.
Een matig nummer + schreeuwzang = verschrikkelijk slecht !
Het instrumentaaltje "Air" is het eerste lichtpuntje op dit album, een mooi dromerig begin met sfeervolle invulling al is het meer sfeer als een echt nummer.
We gaan verder zonder geschreeuw met nummer 6 waarin de hoofdrol voor de bas is weggelegd.
Akira bespeelt trouwens alles op dit album, de drums had hij beter kunnen overlaten aan een echte drummer want het blijft wel heel simpel zijn drumpartijen.
"N-Trance" luistert lekker weg trouwens....

"Vibrato" is een mooi dromerig nummer waarop Akira meer neuriet dan zingt, voor het navolgende 8ste nummer verwijs ik naar de beschrijving van nummer 2.
De neergaande lijn wordt stevig doorgezet met "Zongon Manden" waar op zich nog wel aardige instrumentale stukjes in zitten maar de "zang" van Akira verpest weer veel.

"We're All Alone" is origineel van Boz Scaggs, ik hoop dat hij nooit deze verkrachting hoort.
Nummer 11 is op zich aardig maar meer ook niet.

"Riding in the Sun" is weer eens de moeite waard, is helemaal instrumentaal en "Hate Hale Jungle" zijn inderdaad wat oerwoudgeluiden en slaat helemaal nergens op.

Wel, dit voorlopig dieptepunt van Akira scoort bij mij een 1,5.
Hierna zouden zijn solo platen gelukkig weer beter worden (kan ook niet anders).

Akira's derde solo album en de duurste CD die ik ooit gekocht heb.... ik weet nog dat ik er 45 euro voor betaald hebt (belachelijk eigenlijk, dat doe ik niet meer).

De opener Respirator opent lekker heavy en slepend en is in feite 1 lang intro.
Grope in the Dark vervolgt met een zwaar vervormde zang van Akira (maar goed ook die vervorming want hij kan toch niet zingen), wederom een traag nummer met smaakvolle invulling van de keyboards.
Alien Summit begint met een dreigend intro en pakkende loopjes en riffjes loodsen je door het nummer met beheerste gitaarsolos als smaakmaker, een geweldig nummer !
Urban Nights is eigenlijk het eerste nummer waarin de hoofdrol om Akira zijn gesoleer draait, heel sfeervol allemaal (doet me beetje denken aan the Love of God van Steve Vai).....ook alweer een topper !

Strange Head begint uptempo met op de voorgrond een ronkende bas en vervormde gitaargeluiden door het nummer door, nogal experimenteel.
The Green Song, een rustig nummer met opvallend akkoordenwerk van Akira, vrijwel geen solos .... kortom een rustpunt.
Space Communication is gewoon alleen een snelle solo zonder verdere begeleiding (soort Eruption ala Eddie van Halen).
De hoofdrol in A Chance Ocurence is voor basgitaar die het hele nummer door regelmatig soleert, funky begeleiding op de achtergrond.
De afsluiter Ninja Draft vat in feitte het gehele album nog eens samen met zowaar een keyboardsolo en is qua compositie een van de sterkste songs.

Kortom, ik vind dit een fantastisch album, een 4,5 geef ik het en de grootste vooruitgang tov zijn voorganger "Ki" is dat het allemaal veel beheerster klink en doordachter, minder soloos van Akira maar meer sfeer vooral.

Soms kom je op de meest verrassende manieren met een bepaalde artiest in aanraking.
Zo had ik wat Japanse hardrock CD's besteld bij een particulier en kreeg ik gratis en voor niets deze CD meegeleverd (zal wel niets hebben gescheeld in de verzendkosten).
Zonder al te veel verwachtingen draai je 'm dan eens en vrijwel meteen vond ik het gewoon erg goede rockmuziek.

Ann Lewis is een zangeres, die half Amerikaans half Japans is en in het land van de rijzende zon redelijk populair was.
Als jong zangeresje brak ze door met folk-achtige ballads maar verlegde vanaf de late jaren '70 via pop en rock haar grenzen naar vriendelijke mainstream hardrock (6 albums, periode 1987 - 1993).
Ze heeft een krachtige heldere warme stem, zingt zowel in het Japans als accentloos Engels.

Er wordt af en toe stevig gesoleerd en up-tempo (hard)rockers worden afgewisseld met stevige swingende popsongs en ballads.
Het titelnummer hakt er lekker in, scheurende gitaarsolos en een stevige riff zetten de toon.
Redelijk virtuoos gemuciseer in "Insane", duidelijk een meerwaarde in de ook al goede compositie.
Bow Wow gitarist Kyoji Yamamoto speelt mee op "Glass Heart", zijn Eddie van Halen-achtige solo knalt je speakers uit !
"Love Machine" had zomaar van Heart kunnen zijn, zo'n pretentieloze AOR-ballad welke ook geldt voor "Four Seasons" (inclusief saxofoon).

De rest zijn gewoon goede vrolijke rocksongs waarin afwisseling troef is, het geheel heeft een positieve vibe je wordt er gewoon vrolijk van.
Op een paar songs speelt de bij Queen fans de niet geheel onbekende Spike Edney (keyboards) ook mee.
Leuk trouwens dat afwisselende Japans en Engels zingen gewoon in dezelfde song, ik mag dat wel.

Ann Lewis heeft ongeveer 20 albums gemaakt, ik probeer ze zoveel mogelijk op MM geplaatst te krijgen.
Ook veel compilaties en ballad albums, sommige zeer de moeite waard (o.a een Carpenters cover album).
Na 1993 begon ze trouwens pure popmuziek te maken, woont tegenwoordig in de States en heeft de laatse 15 jaar zeer weinig muziek uitgebracht.

Wordt vervolgd !