Zo hier is mijn "maiden speech".

STAYING POWER: een directe opener, zonder spannend intro zoals one vision bijvoorbeeld wel heeft. De oorspronkelijke gitaarsolo is hier vervangen door een trendy brass-solo.
Het nummer is niet iets wat in het hoofd blijft hangen.

DANCER: na Freddie is het natuurlijk de beurt aan Brian om met een liedje te komen.
Een grappige tekst, met een kern van waarheid voor Brian. De gitaarsolo is mooi opgebouwd en op het hoogtepunt hiervan laat mr. May zijn typische geluid horen.
Supernummer met wat verborgen humor erin. (Denk hierbij aan het woordgrapje "funKtion" en de Duitse hotelwekkerradio)

BACK CHAT: erg cool gespeeld door de band. Freddie's stem is ten tijde van dit album op zijn best.
Na wat gekissebis tussen John Deacon en Brian May over het al dan niet aanwezig zijn van een elektrische gitaar, won Brian en subtiel scheurt zijn gitaar er dan ook doorheen.
Goed nummer.

BODY LANGUAGE: lekker basgeluid (synth!) en de tekst is een verwijzing naar een grote hobby van Freddie...
Leuke, te donker opgenomen videoclip. Het liedje zelf is redelijk.

ACTION THIS DAY: het laatste queennummer tijdens Freddie's leven, waarop Roger Taylor nadrukkelijk te horen was als zanger. Erg funky gedaan, met een beetje new-wave invloeden.
Goed nummer.

PUT OUT THE FIRE: het hardste werkje op dit album. Helaas is het gitaargeluid hoorbaar wat teruggedraaid. De gitaarsolo is geweldig schel, bijna vals klinkend. Heerlijk.
Tekstueel erg stout, lekker zomaar mensen doodschieten als je in een slecht humeur bent.
Erg goed, vooral hard draaien.

LIFE IS REAL: mierzoete ballad, bijna te zoet. Maar oh oh, wat geniet ik hier toch van. Stiekem is dit een groots meezingnummer in de auto.
Lennon is een genie.

CALLING ALL GIRLS: hier had wat meer peper in mogen verwerkt. Het loopt wel lekker, maar het mist wat spektakel, waar queen juist zo goed in was.
Redelijk gedaan.

LAS PALABRAS DE AMOR: vergeten meezinger. Queen had zoveel stadionhits, dat deze een beeje buiten de boot is gevallen. Dit is te vergelijken met friends wil be friends en we are the champions. Alleen wordt hier gebruik gemaakt van een akoestische gitaar. Leuk voor bij het kampvuur eigenlijk.
Erg goed.

COOL CAT: heerlijk basgeluid en uiterst cool gespeeld. Freddie laat hier zijn kopstem horen, soort bee gee.
Je moet er van houden en dat doe ik.

UNDER PRESSURE: deze grote hit is eigenlijk een uit de hand gelopen jamsessie. Voor velen de favoriet van dit album, voor mij niet. Wel een leuk liedje hoor!

Conclusie: gedateerd geluid af en toe, Brians gitaar heeft een ondergeschikte rol, Freddie's stem is echt grandioos, heerlijke meezingers, een foute albumhoes.
Ik hou van dit album!