Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar het is niet helemaal waar. Bij Meteora kwamen er al wat meer electronische invloeden.


Eigenlijk is deze CD de enige logische opvolger van MTM. Op dat album werd meer met de rockinstrumenten gewerkt en het electronische aspect meer naar de achtergrond geschoven. Bij dit album is electronic dus aan de beurt om meer in de schijnwerpers te komen, en dat gebeurt dan ook volop.

Ik vind het wel leuk dat ze voor verandering kiezen en eens wat anders doen. Aan deze aanpak zit helaas ook een keerzijde, Linkin Park vulde wat mij betreft namelijk eigenhandig een grote leegte in de muziekwereld. Daarmee doel ik op het gebrek aan een goed klinkende combinatie van metal/hardrock, hiphop en een vleugje electronic.

Er waren weinig bands die die combinatie leverden, de bands die dit wel deden stelden kwalitatief vaak teleur. Ineens was daar toen de band Linkin Park die het wel goed deed. Ze kwamen met twee heerlijke albums die deze genres naadloos in elkaar over lieten vloeien. Op deze albums was het vooral geschreeuw en lekker harde muziek wat de klok sloeg. Om tussen al dat geweld wat rustmomentjes te creëren stonden er ook altijd zo'n twee ballads op de CD's.

Op het moment dat deze rustmomentjes commercieel goed aansloegen begon het mis te gaan. Het volgende album Minutes To Midnight werd uitgebracht en was voor meer dan de helft met ballads gevuld en van de mooie balans was niks meer over, een traditie die hier wordt doorgezet.

Toch stoor ik me er bij deze CD minder aan, het rustige past wat mij betreft goed bij het genre en blijft voor mij juist door de totaal andere stijl boeien. Een andere wending die met MTM is ingezet is dat Mike Shinoda niet meer op elk nummer rappend te horen is, maar als hij rapt wel met complete verses komt in plaats van korte stukjes. Wat mij betreft een positieve wending, die hier wordt voortgezet.

Al met al vind ik de rustige nummers dus beter dan die op MTM, ik moet zelfs bekennen de CD best vermakelijk te vinden. Dit neemt helaas niet weg dat door de keuzes van dit en het vorige album er nu weer een groot gat in de markt is ontstaan. Ik kan met dit album goed leven en zal hem waarschijnlijk nog vaak luisteren, maar hoop toch dat ze hierna weer voor het hardere werk kiezen. Zowel hun oude stijl als de meer electronische stijl lenen zich daar prima voor.

Eigenlijk bevalt het nieuwe stijltje me wel, net zoals bij MTM het geval was, maar de balans tussen hard en zacht gooit weer enigszins roet in het eten. Waar ik me op dit album verder aan stoor is het vrij hoge emo-gehalte van de zang, vooral bij het nummer Iridescent is dat nadrukkelijk aanwezig. Ik hoop dat het gewoon een kwestie van wennen is en uiteindelijk niet meer stoort.

Overigens vind ik het schreeuwnummer dat hier op staat, Blackout, zeker noemenswaardig. Het begint met een vrij neutraal rustig muziekje (wel harde bass) waarover Chester vlot zingt en zijn longen weer eens uit zijn lijf schreeuwt. Er volgt dan een rommelige overgang (da's in dit geval positief vind ik) en ontstaat er totale chaos, vooral in de vocals. Daarna wordt de track lekker rustig (met wel nog steeds een harde bass) afgesloten.

Kortom, wat mij betreft is dit geen slechte CD, maar ik had deze band veel liever wat anders horen doen. Er zijn ook toch wel aardig wat minpuntjes aanwezig die zorgen dat ik op dit moment niet hoger dan 3* kan geven. Als het album nog groeit, wat ik wel verwacht, zou dat zomaar eens naar 4* kunnen stijgen.

Erg goede CD dit, jammer van 't slechte gemiddelde.

De CD in kwestie is een verzameling van remixes van de Hybrid Theory nummers. De stijl neigt dit keer meer naar hiphop dan naar rock/metal. Ik denk dan ook dat dit vooral een initiatief van Mike geweest is, aangezien hij de hiphophead binnen de groep is en ook een aantal van de remixes gemaakt heeft. Daarbij is hij ook degene die veel van zijn teksten uitgebreid en/of opnieuw heeft opgenomen.

Elke remix voegt daadwerkelijk iets toe. Zeggen dat dit een makkelijk project is om snel te cashen slaat ook nergens op, aangezien veel vocals opnieuw zijn opgenomen, vaak met vernieuwde teksten. Ook aan het muzikale gedeelte hoor je dat er veel tijd in is gestoken. De gastrappers behoren allemaal tot het neusje van de hiphopzalm.

Bij deze CD voeren het electronic- en vooral het hiphopgenre de boventoon, dit zonder ten koste te gaan van de typische LP stijl. Veel van de gebruikte samples komen volgens mij ook gewoon van het originele album en sommige muziekstukken zijn volgens mij speciaal hiervoor door de band ingespeeld.

Al met al een remixalbum met goede bewerkingen van de originele nummers die erg anders klinkt, maar toch binnen de LP sound past. 4*

@ Hypno: Project Deadman bestaat uit rapper Prozak en producer Mike E. Clark.

Leuke plaat dit, het gaat qua stijl inderdaad alle kanten op.

Het album wordt geopend met 2 rockachtige nummers waarvan de eerste ondanks een wat cliché en erg simpele politieke tekst erg lekker in het gehoor klinkt, dit komt grotendeels door het lekker harde refrein. Hierdoor is het dan ook een verrassing dat het 2de nummer door een gezongen refrein de plank wat mis slaat.

Daarna komt Self Inflicted, klinkt wel aardig, maar een beetje een oninteressant nummer.

Na Self inflicted wordt er weer lekker op los gebeukt, Access Denied heeft weer een lekker rock sfeertje. Beide nummers bieden lekker aggressieve hardcore hiphop waarop lekker geflowd wordt. De gastartiesten zijn hier goed gekozen, vooral de track met The Dayton Family vind ik erg goed klinken en dan met name de laatste verse. Beide nummers hebben duidelijk horrorcore trekjes.

Hierna komen er drie horrorcore nummers, de eerste daarvan is niet heel erg horrorcore, maar zit zeker wel een horrorcore sausje over. De tweede is een echt horrorcore nummer, bijde nummers hebben een wat duisterdere rustige productie (vooral de tweede) en klinken goed maar niet bijzonder.

De derde van deze horrorcore nummers (Last Breath) verdient een aparte vermelding, dit is imo het beste nummer van de CD. Dit nummer wordt begeleidt door een geweldige productie bestaande uit gitaar/harp? gepingel met strijkinstrumenten (ik kan niet zo goed instrumenten van elkaar onderscheiden) op de achtergrond. In dit nummer wordt beschreven wat er gebeurt als je doodgaat, inclusief de autopsie en de reis naar de hel. Helaas is dit het kortste nummer van de CD en heeft het maar 2 verses.

Het beste nummer wordt gevolgd door het slechtste nummer, Ain't Shit past niet op het album, het refrein is slecht en de productie niet echt interessant.

Na Ain't Shit komt No Rest for the Wicked, een minder serieus horrorcore nummer met een lekkere simpele beat en een fijn refrein.

Hierop volgt Poison, een persoonlijk nummer over een slechte relatie Prozak heeft gehad. Het nummer wordt ondersteund door een lekker melancholische sample en is lekker rustig, ook de zang in het refrein past er goed bij.

Project Deadman heeft weer een lekker rock sfeertje met ook een hoop elektronische geluiden op de achtergrond. Het nummer gaat over underground hiphop en mensen die zeggen dat ze underground zijn, maar ondertussen wel alles doen om door te breken in de mainstream.

Day of the Dead, over een fijne rustige beat worden wat oninteressante teksten gerapt. Als je niet op de tekst let is dit wel een lekker nummer.

All My Life, wat een heerlijk nummer. Over een lekker opgefokte snelle beat met een elektrische gitaar demonstreert Prozak na een relatief rustig album dat hij wel degelijk behoorlijk snel kan rappen. In het refrein wordt lekker geschreeuwd.

Het album wordt goed afgesloten met Time to Go waar over een leuke productie allerlei beledigingen en doodsbedreigingen worden rondgestrooid.

Uiteindelijk wordt het hele album even snel herhaald en is het afgelopen.


Kortom is deze plaat een gevarieerde hiphop plaat die toch wat naar horrorcore leunt. De rapper heeft een fijne stem en kan ook behoorlijk snel rappen als hij dat wil. De teksten zijn vaak niet heel bijzonder, maar ook niet erg slecht. Voorlopig geef ik een 3,5* maar dat kan nog 4* worden.

Favoriete nummers zijn Access Denied, Body Bag, Last Breath en All My Life