Linkin Park - A Thousand Suns (2010)

Na een eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat hij inderdaad heel, maar dan ook heel anders is dan hun oudere materiaal. Maar twijfel of ik hem slecht vind. nee, stiekem niet, vind het stiekem best een geinig album. ga hem denk ik niet halen. misschien als ie goedkoper is. Maar hij staat regelmatig aan op Itunes zodat hij kan wennen en hopelijk nog beter worden.

het verrast me dat hij eigenlijk wel goed is.

De eerste fanboy stem is alweer binnen

De eerste hater ook al

ongelooflijk zwakke cd dit is helemaal niet meer de linkin park van vroeger en akkoord dat ze een andere stijl willen uitproberen, maar dan toch een stijl die niet compleet het tegenovergestelde is van vroeger

Ik had al mijn twijfels na het horen van de single The Catalyst. Na het beluisteren van de volledige CD kom ik tot de conclusie dat dit album niet in mijn huis thuis hoort. Na het debuut Hybrid Theory en de opvolger Meteora een bittere teleurstelling.

Niet het album wat ik verwacht had maar toch goed. Het eerste wat me opvalt is dat dit album totaal niet klinkt zoals Minutes To Midnight, en uiteraard de eerste 2 albums. Het doet me in eerste instantie een beetje denken aan Chris Cornell's Scream van vorig jaar, die ging ook een andere richting in. En dat doet Linkin Park hier weer. Meer gedigitaliseerde muziek, meer piano, minder gitaar, heftigere bass-invloeden en de drums lijken niet van Brad te zijn maar ook uit de computer te komen. Er zitten veel hiphop-invloeden in en zelfs drum 'n' bass. Ongetwijfeld is dat het werk van Mike Shinoda, terwijl ook Mr. Hahn duidelijk meer aanwezig is. Dat vind ik een goede zaak.

Nummers zoals Wretches And Kings en Blackout knallen je speakers uit terwijl Robot Boy zo van Timbaland zou kunnen geweest. Waiting For The End en Iridescent zijn duidelijk meer zijn gericht op de Billboard charts. De rol van Mike Shinoda is dus groter dan normaal, hij zingt en rapt op meer nummers maar het is niet zoals vroeger. Helaas moet ik toegeven dat hij qua rap weinig laat zien, inhoudelijk is het allemaal niet erg goed en zijn stem is soms té aangepast. Dat reggae accent op Waiting For The End vind ik een beetje corny. Chester is veel ingetoger, helaas (ook) vaak onder autotune. Hij schreeuwt zelfs minder dan op Minutes To Midnight, maar op het kippevel nummer The Messenger laat hij weer eens zien wat voor ongelofelijke stem hij heeft. Verder vind ik de concept van dit album erg mooi weergeven, de interludes sluiten perfect aan en hebben betekenis. Vooral The Requim is een mooie intro en Fallout sluit perfect aan op The Catalyst, die trouwens perfect in het concept pas: oorlog, overname van machines en strijd. Heerlijk om dit album van begin tot eind af te spelen.

4 sterren voor dit album. Ik ben een LP fan van het eerste uur, 10 jaar geleden was in de ban van Hybrid Theory en 10 jaar later ben ik dat weer. Ik denk dat, als ze vier keer hetzelfde kunstje hadden geleverd dat we dan ook niet tevreden waren. Dit is de weg die de band loopt en het volgende album zal ongetwijfeld weer helemaal anders klinken. Ik snap dat oudere Linkin Park fans dit niet zullen waarderen, maar ik snap ook dat muziek door de jaren veranderd. En het is duidelijk dat de band de muziek maakt voor de uitdaging en de voor hunzelf.

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar het is niet helemaal waar. Bij Meteora kwamen er al wat meer electronische invloeden.


Eigenlijk is deze CD de enige logische opvolger van MTM. Op dat album werd meer met de rockinstrumenten gewerkt en het electronische aspect meer naar de achtergrond geschoven. Bij dit album is electronic dus aan de beurt om meer in de schijnwerpers te komen, en dat gebeurt dan ook volop.

Ik vind het wel leuk dat ze voor verandering kiezen en eens wat anders doen. Aan deze aanpak zit helaas ook een keerzijde, Linkin Park vulde wat mij betreft namelijk eigenhandig een grote leegte in de muziekwereld. Daarmee doel ik op het gebrek aan een goed klinkende combinatie van metal/hardrock, hiphop en een vleugje electronic.

Er waren weinig bands die die combinatie leverden, de bands die dit wel deden stelden kwalitatief vaak teleur. Ineens was daar toen de band Linkin Park die het wel goed deed. Ze kwamen met twee heerlijke albums die deze genres naadloos in elkaar over lieten vloeien. Op deze albums was het vooral geschreeuw en lekker harde muziek wat de klok sloeg. Om tussen al dat geweld wat rustmomentjes te creëren stonden er ook altijd zo'n twee ballads op de CD's.

Op het moment dat deze rustmomentjes commercieel goed aansloegen begon het mis te gaan. Het volgende album Minutes To Midnight werd uitgebracht en was voor meer dan de helft met ballads gevuld en van de mooie balans was niks meer over, een traditie die hier wordt doorgezet.

Toch stoor ik me er bij deze CD minder aan, het rustige past wat mij betreft goed bij het genre en blijft voor mij juist door de totaal andere stijl boeien. Een andere wending die met MTM is ingezet is dat Mike Shinoda niet meer op elk nummer rappend te horen is, maar als hij rapt wel met complete verses komt in plaats van korte stukjes. Wat mij betreft een positieve wending, die hier wordt voortgezet.

Al met al vind ik de rustige nummers dus beter dan die op MTM, ik moet zelfs bekennen de CD best vermakelijk te vinden. Dit neemt helaas niet weg dat door de keuzes van dit en het vorige album er nu weer een groot gat in de markt is ontstaan. Ik kan met dit album goed leven en zal hem waarschijnlijk nog vaak luisteren, maar hoop toch dat ze hierna weer voor het hardere werk kiezen. Zowel hun oude stijl als de meer electronische stijl lenen zich daar prima voor.

Eigenlijk bevalt het nieuwe stijltje me wel, net zoals bij MTM het geval was, maar de balans tussen hard en zacht gooit weer enigszins roet in het eten. Waar ik me op dit album verder aan stoor is het vrij hoge emo-gehalte van de zang, vooral bij het nummer Iridescent is dat nadrukkelijk aanwezig. Ik hoop dat het gewoon een kwestie van wennen is en uiteindelijk niet meer stoort.

Overigens vind ik het schreeuwnummer dat hier op staat, Blackout, zeker noemenswaardig. Het begint met een vrij neutraal rustig muziekje (wel harde bass) waarover Chester vlot zingt en zijn longen weer eens uit zijn lijf schreeuwt. Er volgt dan een rommelige overgang (da's in dit geval positief vind ik) en ontstaat er totale chaos, vooral in de vocals. Daarna wordt de track lekker rustig (met wel nog steeds een harde bass) afgesloten.

Kortom, wat mij betreft is dit geen slechte CD, maar ik had deze band veel liever wat anders horen doen. Er zijn ook toch wel aardig wat minpuntjes aanwezig die zorgen dat ik op dit moment niet hoger dan 3* kan geven. Als het album nog groeit, wat ik wel verwacht, zou dat zomaar eens naar 4* kunnen stijgen.

Game was me net voor met een review zo te zien.

Het nummer The Catalyst waar ik eerst zo negatief over was begint nu trouwens steeds meer een favoriet van me te worden.

@ Game: De autotune vind ik eigenlijk juist niet zo'n probleem, de gebruikte stemvervorming is vaak vrij minimaal en past meestal goed in de nummers.

Ik weet het niet met Linkin Park.
De eerste twee cd's waren natuurlijk erg goed en Minutes to Midnight was natuurlijk een goede pop/rock cd.
Maar de hoogtepunten op MTM waren voor mij toch de nummers die het oude linkin park gevoel gaven. De ballads deden me niets, en eigenlijk zoek ik ook geen ballads bij Linkin Park.
Nu ik de nieuwe cd luister doet het me niets, ik vind het maar saai en vind dat ze veelte ver door zijn geslagen met hun "vernieuwen"
Tuurlijk kun je gaan vernieuwen maar het is geen "linkin park" meer om het zo maar te zeggen.
Ik denk ook niet dat linkin park meer fans met deze cd zullen krijgen.

Helaas voor mij voelt dit als een gemiste kans, het gene wat Linkin Park zo uniek en goed maakte (De unieke combinatie van Chester en Mike) is niet meer op deze cd te vinden.
Wat het misschien allemaal nog wel sneuer maakt is dat op deze album maar 9 complete nummers te vinden zijn. Dat het dan nog bijna allemaal elektro ballads zijn vind ik dan nog triester. Wederdom vernieuwen is goed, maar je moet jezelf niet uit het oog verliezen. Begin dan een hele andere band als je iets compleet anders wil doen, lijkt mij dan?
Misschien had dat nog wel beter gewerkt, ik merk aan mezelf dat ik dit vergelijk met hun oude materiaal en daardoor al te snel negatief ingesteld ben, waardoor ik dit ook geen kans wil geven.

R.I.P Linkin Park
Enter: Te ver doorgeslagen emo elektro anti rock band die je nostalgisch maakt.
(Vroeger was alles beter )

Wat een rare plaat zeg van Linkin Park. Veel te hip-hop, veel te electronical. Waar zijn de gitaren en de drums? Ook mis ik de uithalen van de zanger en de beats van de rapper.

Voorlopig houd ik het op 2,5 sterren, omdat ik Wretches and Kings, Robot Boy en Burning in the Skies wel de moeite vind.

Dat gezeik over "dit is geen Linkin Park" ook altijd. Dit is en blijft ook Linkin Park, helaas voor jou in een andere jasje en dus niet jouw smaak. Jay-Z verwoordde het een keer perfect: "You want my old shit? Buy my old albums".

Ik denk ook juist wel dat er nieuwe fans erbij komen, sowieso gaat deze plaat weer mega-goed verkopen.

Ik hou enorm van Hybrid Theory, Reanimation en Meteora. Luister nog vaak naar deze albums, maar dit is net zoals Minutes to Midnight een zware tegenvaller. Dit album zegt mij gewoon niets meer... "1 ster"

PS: Het hele idee achter Linkin Park was rock, rap en elektro samenbrengen. Dit was juist het leuke aan deze groep, Maar dit slaagt op niets meer, en ik "was" een echte Linkin Park fan.......

Net begonnen aan de tweede luisterbeurt...
De eerste luisterbeurt wist me vooral in het begin van het album niet erg te boeien, later kwam ik toch wat meer in het sfeertje van het album en begon ik het wel te waarderen.
Hoewel dit album waarschijnlijk voor mij niet zo goed wordt als Minutes to Midnight denk ik dat ik dat ik dit album wel een waardige opvolger vind ondanks die enorme omwenteling qua stijl.

The Catalyst is eigelijk toch best een goed nummer moet ik bekennen. Blackout vind ik niet veel aan. Wretches and Kings vind ik niet slecht maar ook niet spetterend, in ieder geval niet zo goed als the Catalyst.
Maar na een complete luisterbeurt heb ik al wel meer goede nummers gehoord dus ik zie het wel goedkomen met dit album.
Stem volgt snel.

Ik weet na enkele luisterbeurten ook nog niet wat ik met dit album. Het is geen grote stap verwijderd van MTM, maar de oude linkin park krijgen we zowiezo niet terug. Ik heb ook weinig met de tussenstukje. Ze zijn maar een enkele keer van toegevoegde waarde. een nr als robot boy vind ik saai maar de paar hardere nrs kan ik wel waarderen. ook staan er enkele geslaagde ballads tussen. Ik houd het voorlopig op 3*

Het album inmiddels 3x beluisterd en moet zeggen dat het me nu wat meer bevalt. De gevoelige songs zijn eigenlijk best wel mooi (The Catalyst, Burning in the Skies, Robot Boy en Iridescent). Maar toch, het ontbreken van gitaren en 'echte drums' blijft toch een gemis.

Daarom 3,0 sterren, hoger zal ik niet geven.

Ik vond het album bij de eerste twee luisterbeurten toch eigenlijk wel leuk. Ik was een fan van de eerste twee albums, en heb MTM nooit geluisterd omdat ik de singles niet leuk vond. Dan is A Thousand Suns voor mij dus een hele verandering van Linkin Park. Meer elektro en een stuk rustiger, een stuk sferischer dan zijn voorgangers. Er stond nog geen knaller op, maar volgens mij is dit een groeiplaatje.
Toch was ik redelijk onder de indruk van Waiting For The End, Blackout en Wretches & Kings.

Precies mijn favorieten, alleen heb ik in plaats van Wretches & Kings When They Come For Me aangevinkt.

Ten eerste is dit helemaal geen gezeik. Als je als band zover van je oude sound waarmee je bekend bent geworden gaat zitten kun je dit soort reacties verwachten. Helemaal op een muziek forum, dus ik vind het helemaal geen gezeik maar meer een discussie.
Sterker nog ik vind jouw opmerking over gezeik juist gezeik. Het slaat helemaal nergens op! Blijf dan weg bij een muziek forum als het je irriteert.

Ik blijf erbij dat Linkin Park zichzelf uit het oog is verloren en ik dit een gemiste kans vind. Zoals iemand hierboven treffend neerzette ging Linkin Park om het samenbrengen van rap, rock en elektro. Dat is het nu niet meer. Het is nu heel wat anders geworden.

Dat de plaat goed zal verkopen dat zal wel, Linkin Park blijft een grote naam. Maar ik denk niet dat er veel nieuwe fans op af komen.
Benieuwd hoe het nu met de live shows zal gaan, heb ze twee keer live gezien en bij de concerten zit het tempo er altijd goed in.
Iets wat met deze nummers niet gaat lukken lijkt me?
We zullen zien.

heb me er dan toch maar aan gewaagd, en moet eerlijk bekenen dat het zo slecht nog niet klinkt.
wel mis ik de uitbarstingen van echt gitaar en drum werk, dat word nu allemaal overstemd door een eigenlijk alleen maar opbouwende beat van electronische zooi.
en toch klinkt het zeker niet slecht, ja voor mij is dit wel eentje die moet groeien
voorlopig een 3

Wat singt die gast in wreches and kings eigenlijk? het klinkt best wel bruut en heeft ook wel een power in zich:P

Wat een enorme teleurstelling zeg! The Catalyst vond ik enorm slecht, maar Wretches & Kings was erg goed, dus ik dacht dat het wel wat zou worden. Niet, dus. De gave gitaarriffs zijn er niet, want dat was toch wel iets belangrijks bij Linkin Park. Joe Hahn en Mike Shinoda hebben echt veel ruimte gekregen, want Chester zingt niet echt veel op dit album en als hij dat doet op The Messenger is dat enorm mooi, dat is een experiment wat geslaagd is! Voor de rest weet dat elektronische gedoe mij compleet niet te boeien en 45 minuten leken echt lang te duren. Enorm jammer, ik vond eigenlijk 2 nummers goed, namelijk Wretches & Kings en The Messenger, de rest is prut. 1 ster, omdat de band wel iets anders probeert te doen, maar anders krijgt dit de laagste beoordeling. Ik luister nu liever nog een keer het debuutalbum van Dead by Sunrise.

Na het matte Minutes To Midnight de tweede tegenvaller op rij, al moet ik zeggen dat dit album wel iets sterker is. De songs zijn zeer afwisselend, de sfeer is licht dreigend en er is ruimte voor experiment. De band weet nog steeds lekkere songs te schrijven, al kent de plaat met songs als Iridescent en The Messenger ook een paar zeiknummers. De enige song die echt aan het vroegere werk doet denken is Burning In The Skies, maar dan zonder veel gitaar. Gitaarwerk komen we sowieso weinig tegen op dit album. Het klinkt ook niet meer als het werk van een band.

echt jmmr, dit is voor mij geen linkin park meer. vind er niet veel meer aan. burning in the skies is het enige redelijke nummer. en al die nietszeggende sample's tussendoor hoeven van mij ook niet

Ik heb het album nu 3x beluisterd en ik vind het album toch zeker een waardige opvolger. Ik vind het album een stuk minder uitschieters hebben dan al hun vorige albums maar het album in het geheel luistert lekker weg.
In Burning in the Skies hoor ik weinig Linkin Park van vroeger terug zoals ik net las, misschien een beetje van Minutes to ,idnight maar toch niks van hun albums daarvoor. In ieder geval wel een leuk nummer.
When they Come For Me is een van de bijzonderste nummers van Linkin Park met dat oosterse zangkoortje in het refrein. Het was even wennen maar toch wel een lekker nummer.
Ook goed vind ik Iridescent dat gewoon een mooi nummer is met een goede opbouw.
The Catalyst is bij mij uitgegroeid tot het beste nummers van het album, vooral als je daarvoor de rest van het album hebt gehoord, is het een erg lekker nummer.
Het laatste nummer: the Messenger vind ik een mooi nummer waar Chester met zijn stevige uithalen toch weer erg gevoelig over komt.
Ik vind het hele album wel goed, geen echt slechte nummers maar ook niet veel uitblinkers.
In Blackout het enige echte screamnummer, waar Linkin Park vroeger zo goed in was, vind ik als enige geen goed nummer. Het swingt gewoon niet en raakt me totaal niet.
Mijn 3 favo tracks zijn: The Catalyst, Iridescent en na lang twijfelen The Messenger.
Ik hou het voorlopig op 3,5 sterren. Misschien gaat hij nog omhoog...

Als je je post eindigt met "emo elektro anti rock band", dan noem ik het wel gezeik. Hybrid Theory is alweer 10 jaar geleden, je kan niet van een commerciële band verwachten dat ze weer hetzelfde gaan maken.

Maar de softe nummers hebben toch ook allemaal een emo(tionele) bedoeling, met elektro want de scheurende gitaren zijn weg. En deze plaat kan ik ook niet echt meer rock noemen. Dus mijn woorden zijn wel zorgvuldig uitgekozen.
Ik moet je wel gelijk geven dat ze in die tijd niet alleen maar hybrid theories hadden moeten maken en vooruitgang goed is. Alleen ik vind de richting minder. Maar goed ik denk dat we eruit zijn.
Jij vind hun vernieuwende project geslaagd, ik niet.
Evengoede vrienden.

Vind het tot nu toe toch een best lekker album, ik sta open voor experimenten... en dat is ze naar mijn mening goed gelukt.
Alleen beetje jammer van die rapper op When They Come for Me.

Een 3 omdat het Linkin Park is en ik een enorme fan ben maar om eerlijk te zijn......................wat een afknapper. Idd leuk dat ze vernieuwend proberen te zijn maar mensen hebben toch een bepaald beeld bij de muziek "linkin Park" Ik heb hier heel lang op zitten wachten maar Dead by sunrise is toch een stuk beter dan deze cd van LP.

misschien is deze album niet goed, toch doen ze het goed verder, maar heb begrepen dat als ze klaar waren met touren dat ze dan verder gaan met nummers schrijven dus ik denk dat de nieuwe album die eraan komt denk ergens in 2011 of 2012 dat ie beter word dan deze maar goed we zullen afwachten wat ze ermee gaan, ze zegen dat ze naar de fans luisteren maar ik weet het niet

Ik vind het een heerlijk album, precies wat ik nodig heb laatste dagen.

4,0*