In waarde ouder worden, zo omschrijven ze het in Duitsland als Tina Turner of Mick Jagger optreden (zie het boek "Music is my Boyfriend" door de overleden popjournalist Martin Büsser). Hoewel er al drie generaties met popmuziek zijn opgegroeid lijkt er verder geen enkel apart hokje voor oude muzikanten te bestaan. Conor Oberst wedijvert net zo met Bob Dylan en Neil Young als dat Rihanna en Lady Gaga wedijveren met Madonna en Kylie Minogue. Je kunt de muziekindustrie hooguit verwijten dat die zich teveel richt op de jeugd, terwijl juist die momenteel nauwelijks muziek koopt. Welke grens ligt er eigenlijk nog aan het marginaliseren van je eigen rol op een plaat, als artiest? Minogue, Madonna, het is enkel een merkje waaronder anderen hun werk mogen uitbrengen. De albums van Minogue liggen momenteel voor €3 het stuk in de ramsj. Zoals de verkoopaantallen op Wikipedia al voorspelden, kon Madonna alleen nog maar scoren met een elektronische plaat. Dus werd haar nieuwe plaat MDNA er zo een, het verplichte stukje kansloze dubstep zit dit keer in "Gang Bang". Doorgaans heeft Madonna een prima smaak in het uitkiezen van trendy producers, maar MDNA is een ordinaire verschrikking geworden. De producers die ze dit keer het werk laat doen - Martin Solveig, Benny Benassi, William Orbit, enzovoort - leveren enkel stijldoordrukjes af. De meest gewaagde sound hoor ik nog op "Best Friend" (CD2). Ooit was het een zekerheid dat een Madonna-leadsingle alle andere zomerhits per direct wegvaagde. Vergeet dat ook maar. "Give Me All Your Luving" slaagt er absoluut niet in, "Girl Gone Wild" is niks, "Love Spent" lijkt teveel op eerder werk. Staan er dan misschien nog interessante albumtracks op? Die hadden de vorige platen wel, dat was de klasse van 'Madonna' als merk. Nou: MDNA kun je integraal afschrijven, al zijn sommige fans blij met "Masterpiece", het enige stukje Madonna op deze plaat. Zou het de reden zijn waarom Madonna wederom zo uitvoerig excuses in haar teksten aanbiedt, in plaats van dat ze nog iets te melden heeft? Vooral dat genante "I fucked up" op CD2, een niemandalletje van een ballad trouwens. Je zult toch maar fan van Madonna zijn, zeg. Zo'n kutplaat als deze in je kast moeten zetten en dan op nu.nl moeten lezen dat ze wanhopig probeert aandacht te trekken door het gooien van een taart, of door het lonken naar zo'n andere gevallen ster (Britney Spears). De aandacht afleiden van al die mooie platen die wél oren verdienen. Madonna is een drug geworden, en wel eentje die de muziekwereld grondig verziekt.

Volgens Stonehead op File Under