menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van frolunda. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019

Scott H. Biram - Sold Out to the Devil: A Collection of Gospel Cuts by the Rev. Scott H. Biram (2019) 4,0

gisteren om 02:02 uur

Gospel en Godsdienst,dat zijn hier de twee vereisten waaraan de songs op dit nieuwe verzamelalbum van the Rev. Scott H. Biram aan moeten voldoen.Een behoorlijk aantal nummers komt van zijn eerste,niet zo bekende (voor mij althans) platen en dat maakt deze compilatie toch een stuk aantrekkelijker.
Tevens blijkt daaruit dat The Dirty Old One Man Band uit Lockhart, Texas ook in zijn aanvangsperiode zijn vlammende stijl,een lo-fi combinatie van Blues en Country,volledig onder de knie had.
Overtuigende nummers als Been Down Too Long en I See the Light / What's His Name zijn daar het levende bewijs van.
En ondanks het feit dat Scott H. Biram altijd alleen op het podium staat,en dus muzikaal toch wat beperkt is slaagt hij er voortreffelijk in om toch met een vrij uitgebalanceerd en gevarieerd geluid voor de dag te komen.
Sold Out to the Devil: A Collection of Gospel Cuts by the Rev. Scott H. Biram is dan ook een ijzersterk album waar je naast de al eerder genoemde nummers ook John the Revelator,Broad Minded en Gotta get to heaven tot de uitschieters mag rekenen.
Vooral voor degenen die nog niet zo bekend zijn met het bevlogen werk van Biram is dit een uitermate geschikte instap-plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Curtis Mayfield - Something to Believe In (1980) 3,0

afgelopen vrijdag om 12:01 uur

stem geplaatst

» details  

Chris Shiflett - West Coast Town (2017) 3,5

afgelopen vrijdag om 09:50 uur

Een best aangename plaat,ergens op de grens van Rock,Roots & Country.De naam Chris Shiflett zei me in eerste instantie niets maar ik zie nu dat hij tevens de gitarist is van de Foo fighters.Verder echter niet echt interessant want West Coast Town heeft muzikaal zo goed als geen raakvlakken met de band van Dave Grohl.
Shiflett is er hier in geslaagd om met een goede en vrij gevarieerde verzameling nummers voor de dag te komen,soms wat meer rock,dan weer richting Roots,en uptempo songs worden afgewisseld met rustiger werk.
Goodnight Little Rock,I'm Still Drunk,het titelnummer en de flink rockende afsluiter Mrs. America maken op mij nog het meeste indruk maar de rest zit daar niet zo ver onder en haalt altijd wel een aanvaardbaar niveau.
Wel wat jammer dat Chris Shiflett met zijn op zich best aardige stem wat dunnetjes en vlak overkomt.Wat krachtigere en meer doorleefde vocalen hadden het peil van de plaat nog wat kunnen opkrikken.
Maar verder is hier weinig mis mee.Goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mike and the Moonpies - Cheap Silver and Solid Country Gold (2019) 4,0

afgelopen donderdag om 01:52 uur

Bij Mike and the Moonpies heb ik op één of andere manier altijd een aanloop nodig maar uiteindelijk viel ook voor Cheap Silver and Solid Country Gold het kwartje.Hun neo-romantic stijl is nu niet direct het eerste waar ik aan denk als ik Country muziek ga draaien maar als de band uit Austin,Texas dan voorbij komt dan heeft dat zo'n ontspannende werking op je gemoedsrust dat ze wel een tijdje blijven.
Daarom is het wel spijtig dat,hun inmiddels vijfde studio album met een goed half uurtje alweer voorbij is,daar hadden voor mij nog wel dikke twintig minuten bij gemogen.Maar goed,wat overblijft is heerlijke muziek.Doet zo nu en dan wel wat denken aan the Eagles in hun begintijd.
De zalvende stem van frontman Mike Harmeier is erg aangenaam en de bijbehorende muzikale inbreng van de Moonpies is weliswaar vrij ingetogen maar ter gelijkertijd uitermate doeltreffend.Alleen op Fast as Lightning schakelen ze een versnelling hoger maar ook daar is de uitkomst in hoge mate tevredenstellend.
Tja en als daar dan nog prachtige en zeer onderhoudende songs als You Look Good in Neon,Danger en het slotakkoord London Homesick Blues bijkomen,en die stuk voor stuk van hoog niveau zijn,dan kun je alleen maar concluderen dat we hier te maken hebben met een uitstekend Countryalbum.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wilson Pickett - Hey Jude (1969) 4,5

afgelopen maandag om 22:37 uur

Heb me nooit al te intensief met Soulmuziek bezig gehouden.Enkel de echt grote namen als Marvin Gaye,Otis Redding en Aretha Franklin lagen hier,samen met de diverse verzamelaars in het verleden regelmatig op de draaitafel.Dat is de laatste tijd,in positieve zin wat aan het veranderen en via Duane Allman kwam ik uit bij dit album van Wilson Pickett.
Hey Jude uit 1969 was destijds alweer zijn negende plaat en mijn aandacht werd in eerste instantie getrokken door de magistrale titelsong en tevens Beatles cover.De combinatie van de stem van Pickett en de geweldige gitaarpartijen van Duane Allman maken,samen met de magistrale opbouw dit nummer vrijwel direct onvergetelijk.
Maar ook het complete album laat een uitstekende indruk achter.Als Soulzanger behoort Wilson Pickett voor mij nu onmiddellijk tot de allerbeste,vooral zijn rauwe en harde uithalen zijn werkelijk fantastisch.En als je dan in de studio,de dan misschien nog niet zo bekende maar wel al uitstekende (slide)gitarist Duane Allman tot je beschikking hebt kan er wel eens iets heel moois ontstaan.Trouwens ook de rest van de begeleidingsband (wat een fenomenale blazerssectie) en de productie zijn absoluut top.
Naast de versie van Hey Jude vind ik in eerste instantie My own style of loving (een ander nummer waarop Allman excelleert) en A Man and a Half (vocaal magnifiek) eruit springen, maar de uiteindelijke score opmakend is hier simpelweg de conclusie dat alle nummers erg sterk zijn.
Voortreffelijke plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Beowülf - 2¢ (1995) 4,0

1 december, 23:21 uur

De Amerikaanse hardcore/punkband Beowülf (Venice beach Californië) debuteerde eind jaren tachtig van de vorige eeuw erg sterk met twee albums (respectievelijk 1986 en 1988),die qua sound gedeeltelijk in het verlengde lagen van plaatsgenoten Suicidal tendencies.Toch had de band onder leiding van Dale Henderson zeker een eigen geluid dat destijds tot de crossover gerekend werd.Vooral het tweede album Lost My Head... but I'm Back on the Right Track staat tegenwoordig in kleine kring als klassieker in het genre te boek.
Vervolgens volgde een relatieve stilte waarna de band in 1993 en 95 opnieuw,vrij snel na elkaar met twee albums op de proppen kwam.
2¢ is daarvan de laatste en net iets betere,het geluid gaat hier een klein beetje meer richting Rock maar mede door de heel herkenbare en karakteristieke stem van zanger Henderson zijn de verschillen niet zo groot.Wel is de plaat door meer variatie in tempo en songstructuren wat afwisselender dan het eerdere materiaal.Misschien is de kwaliteit van de nummers iets minder maar door de,weer betere productie worden die afwijkingen vrijwel te niet gedaan.
Dat alles mond uit in een prima hardcore album waarop we de echte uitschieters vooral op de eerste helft van het album terug kunnen vinden.Met uitstekende songs als Throw Your Rock,140 Days,het titelnummer en (vooral) Bullet Hole consolideert Beowülf hiermee dan ook hun status in het genre.
Die daarna overigens weer te niet werden gedaan door een nieuwe stilte van twaalf jaar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Melvins - Pinkus Abortion Technician (2018) 3,0

1 december, 19:06 uur

stem geplaatst

» details  

Max Stalling - Topaz City (2007) 3,0

30 november, 15:45 uur

Degelijk Country en tevens vierde album van Max Stalling dat eigenlijk op alle onderdelen bovengemiddeld scoort maar nooit echt wil gaan vlammen.
De uit Texas afkomstige Stalling heeft een aardige stem maar klinkt net iets te clean om wat extra cachet aan zijn teksten te geven.Iets dergelijks geldt ook voor het muzikale gedeelte,al vind ik hem daar wel wat meer indruk maken.Zijn sound is divers,zit goed in elkaar,maar had voor mij wel iets zwaarder gemogen.
Dat alles maakt van Topaz city een aardig country album maar ik vrees dat het allemaal net niet genoeg is om zich vandaag de dag (en ook destijds in 2007) echt te onderscheiden tussen al het andere country geweld.
Wel zeker een voldoende met Ping Pong, Pool en Goodnight Never Meant Goodbye als sterkste nummers.

» details   » naar bericht  » reageer  

Luke Combs - What You See Is What You Get (2019) 3,5

28 november, 23:29 uur

De Prequel,de eerste vijf songs van dit album (Jason Aldean) deed ook al zoiets) kwam eerder dit jaar uit en maakten best indruk op mij.Maar nu ik What You See Is What You Get volledig hoor wordt mijn aanvankelijke enthousiasme toch wat verminderd.Begrijp me niet verkeerd,ik vind deze tweede van Luke Combs nog steeds aangenaam maar in zijn geheel gaat de plaat toch wat te veel de mainstream country kant op,iets waar de net iets te gladde productie mede debet aan is en ook de teksten vind ik toch wat te Clichématig.
Wat dat betreft helpt de lange speelduur van bijna zestig minuten ook niet echt mee.
Ondanks die kritische kanttekeningen valt er nog genoeg te genieten op What You See Is What You Get,ten eerste is en blijft Luke Combs een fijne zanger en tussen de maar liefst 17 nummers zitten een flink aantal prima Country songs.Zo valt de samenwerking met Brooks & Dunn op 1, 2 Many prima uit,blijft het al eerder verschenen openingsnummer Beer Never Broke My Heart erg leuk en goed en ook het meeslepende Every Little Bit Helps mag er wezen.En zo zijn er nog wel meer maar daartegenover staan ook een nummer als Reasons of de titelsong die toch wat te gewoontjes overkomen
What You See Is What You Get stelt niet echt teleur en is gewoon een goed Country album,maar stiekem had ik er toch iets meer van verwacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Nomads - Nomadic Dementia (2006) 4,5

Alternatieve titel: The Best of the First 25 Years, 28 november, 02:42 uur

Een wat bondigere verzamelaar dan de twee Showdowns dus voor wie die al in zijn bezit heeft is Nomadic Dementia niet al te interessant.Op zich zelf staand is dit echter een uitstekend overzicht van de eerste 25 jaar van deze Zweedse Garagerockers.Natuurlijk staan er een aantal Nomads klassiekers niet op maar als instapper is dit album uitermate geschikt.
Primordial Ooze,The Way You Touch My Hand,She Pays the Rent en Where the Wolf Bane Blooms,om er maar een aantal te noemen,laten precies horen waar de The Nomads voor staan,Vuige en scheurende Garage/gitaarrock met de juiste 'feeling'.En dat er hier ook wat minder bekende/voor de hand liggende songs opstaan maakt de plaat wat minder voorspelbaar en dus ook (voor de ingewijden) interessanter.
Wie een compleet overzicht wil gaat voor Showdown 1 en 2 maar ook met Nomadic Dementia,the Best of the First 25 Years is absoluut niets mis.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tindersticks - No Treasure but Hope (2019) 3,0

27 november, 02:40 uur

stem geplaatst

» details  

LANCO - Hallelujah Nights (2018) 2,5

26 november, 00:58 uur

LANCO wat staat voor Lancaster (naam van de zanger) and Company is een country band uit Nashville,Tennessee en na al eerder een EP uitgebracht te hebben is Hallelujah Nights hun debuut album.
Echter echt onder de indruk ben ik niet want dit is het soort van Countrymuziek waar ik niet echt een liefhebber van ben.Te veel pop invloeden,gladde productie en zowel muzikaal als tekstueel zijn er alle scherpe randjes vanaf gehaald.
Slecht klinken doet het verder niet maar dit een soort van achtergrondmuziek dat het éne oor in en het andere uitgaat en ook absoluut niet,bij mij in ieder geval,blijft hangen.
Gemiddeld en er zijn meer dan genoeg betere alternatieven voor handen.

» details   » naar bericht  » reageer  

MDC - More Dead Cops 1981-1987 (1988) 4,0

25 november, 23:58 uur

Verzamelaar die stamt uit de beginperiode van Millions of Dead cops en volgens mij ook als bonus bij de cd versie van hun debuutalbum zit.Er zitten wel veel verschillen tussen de diverse uitgaves.Sommige met nog meer songs maar dan ontbreken er weer nummers van het exemplaar hierboven.
Ik zelf prefereer de release met de twee goede covers op het einde,Spanish Castle Magic van Jimi Hendrix en Born Under a Bad Sign van Albert King.Verder veel alternatieve uitvoeringen van tracks van hun hardcore/punkklassieker Millions of dead cops,veelal singles en ook een aantal die nog niet eerder verschenen waren.
Daarvan is vooral Kleptomaniac,een ijzersterke hardcore song één van de hoogtepunten,Chicken Squawk een erg leuke,opgevoerde country song met sterke tekst en ook de wat meer garagepunk uitvoering van John Wayne Was a Nazi mag er zijn.
En dat geldt eigenlijk voor heel More dead cops,want dit is gewoon een fantastisch hardcore album,zowel muzikaal maar ook door de sterke,politiek geëngageerde teksten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Barry Hay & JB Meijers - For You Baby (2019) 3,0

24 november, 21:05 uur

Onderhoudend album vol covers wat vooral punten scoort door de ongedwongen sfeer die het uitademt.Barry Hay is geen wereldzanger maar op deze plaat,die hij samen met JB Meijers in elkaar draaide, doet hij het verrassend goed.
Ook de muzikale invulling,waar naar ik aanneem Meijers grotendeels verantwoordelijk voor is kan me best bekoren,gevarieerd en af en toe best verrassend.Vooral de Mexicaanse/Latijns Amerikaanse invloeden daarbij,betekenen toch een meerwaarde voor For You Baby.
De keuze van de songs is minder opzienbarend maar aan sommige weet Barry Hay een mooie,eigen draai te geven.Zo pakt de keuze voor een lager tempo en piano begeleiding bij Phil Lynott's King's call erg goed uit en is de unplugged uitvoering van Heartbeat city (the Cars) ook bijzonder fraai.
Ook Black star en Southern nights zijn zeker geslaagd te noemen.De rest is meestal wel voldoende maar echt verbazingwekkende songs vind ik er niet meer tussen zitten.
Maar de eindbalans opmakend komt For you baby uiteindelijk toch op een dikke voldoende uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

DJ Shadow - Our Pathetic Age (2019) 3,0

24 november, 00:25 uur

13 juli 2017 was de dag dat ik voor het laatst naar DJ Shadow heb geluisterd.Behoorlijk lang geleden maar vanavond had ik plotsklaps zin in zo'n soort muziek en kwam ik bij het vorige week verschenen Our Pathetic Age (alvast een fraaie titel) uit.Zijn debuut Endtroducing..... (1996) vond ik destijds geweldig maar vervolgens ben ik alleen nog maar aan een paar ep's toegekomen dus het meeste werk van DJ Shadow is volledig aan me voorbij gegaan.
De hernieuwde kennismaking is er één met gemengde gevoelens,het eerste (instrumentale) gedeelte vind ik erg grillig.Sterke,sfeervolle songs als Firestorm en We Are Always Alone worden afgewisseld door zo'n zenuwen nummer als Juggernaut.En dat komt het totale luisterplezier niet ten goede.
Het tweede,Hiphop gedeelte bevalt me een stuk beter,hier staan toch wel een flink aantal erg goede nummers tussen.Onder meer de bijdragen van Inspectah Deck, Ghostface Killah en Raekwon op Rain on snow,De La Soul op Rocket fuel,Nas en Pharoahe Monch op Drone warfare en Stro op JoJo's Word zijn zeer de moeite waard.Net als het soul-achtige Our Pathetic Age,het titelnummer met een prima inbreng van Sam T. Herring.
Doordat alles komt deze laatste DJ Shadow toch nog op een dikke voldoende uit maar door al die gasten wordt het wel een allegaartje en dus onbestendig geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Turnpike Troubadours - The Turnpike Troubadours (2015) 4,0

21 november, 05:04 uur

Opnieuw weten The Turnpike Troubadours me te overtuigen.Na het uitstekende Goodbye Normal Street uit 2012 is ook het drie jaar later verschenen en eenvoudigweg Turnpike Troubadours genoemde album een rijke combinatie van country en roots muziek.Omdat ze uit Oklahoma komen krijgt het ook regelmatig de prachtige genre naam Red dirt mee.
Dit vierde album van de band rond zanger/gitarist Evan Felker is opnieuw een mooi,uitgebalanceerd geheel geworden en alhoewel ik de frontman niet de allerbeste zanger vind (zijn stem klinkt niet echt doorleeft) schrijft hij wel erg fraaie teksten.Daarnaast weet de band muzikaal echt iets boeiends neer te zetten door het doeltreffend en gevarieerd gebruik van snaarinstrumenten als gitaar,viool,mandoline en de pedal steel.
Dat alles resulteert in prachtige nummers als The Mercury,Doreen,Easton & Main en Down here maar eigenlijk is het nog meer het geheel wat van Turnpike Troubadours een erg fraai album maakt.
Conclusie ; Erg goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

DJ Muggs Vs. GZA - Grandmasters (2005) 4,0

20 november, 15:38 uur

Vind Grandmasters met terugwerkende kracht erg sterk.Had in het verleden wel wat losse nummers van deze samenwerking tussen DJ Muggs (Cypress hill) en GZA gehoord maar ik nu heel het oeuvre van mijn favoriete rapper aan het herwaarderen/nagaan ben,kom ik nu pas aan het hele album toe.
Ik had op voorhand niet verwacht dat de stijl van Muggs goed zou passen bij de ontspannen flow van de (nagenoeg) Wu-Tang legende en ook na de eerste twee nummers was ik nog niet helemaal overtuigd.
Maar met ingang van Exploitation of Mistakes wordt de sound wat duisterder en minder druk en stijgt het niveau van de collaboratie van deze twee hiphop grootheden behoorlijk.
Vooral in het middengedeelte staan met General Principles,Advance Pawns en All in Together Now enkele geweldige nummers,waarbij overigens ook gasten als RZA,Raekwon en Sen dog zich van hun goede kant tonen.
Grandmasters is derhalve een prima,en misschien door de jaren heen een wat onderschat album dat vrij vlot naar vier sterren gaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Comeback Kid - Outsider (2017) 3,0

19 november, 02:00 uur

stem geplaatst

» details  

Sick of It All - Wake the Sleeping Dragon! (2018) 3,5

19 november, 00:55 uur

Weinig mis mee,al ben ik het wel met bennerd eens dat het niet al teveel toevoegt aan het oeuvre van Sick of it all.Er heeft sowieso nooit al te veel variatie in de sound van de Hardcore/punkband uit New york gezeten.Maar dat geldt wel voor meer groepen in dit genre en meestal is twee a drie albums van dergelijke bands voor mij wel genoeg.Op plaat is Sick of it all dan ook niet veel meer dan een erg degelijke subtopper maar live daarentegen behoren ze nog steeds tot de beste,iets wat ik straks weer hoop mee te maken.
Op Wake the Sleeping Dragon!,alweer hun 12de album,zijn er gelukkig wel weer een paar uitschieters die de plaat toch wel interessant maken.The New Slavery,That Crazy White Boy Shit,het titelnummer en Deep state zijn stuk voor stuk prima songs die ik live zeker nog eens hoop terug te horen.En dan is er nog Robert Moses Was a Racist,veruit het sterkste nummer hier,en dat wellicht nog kan uitgroeien tot een Sick of it all klassieker.Van mij mag het.
Niet uitzonderlijk maar toch weer een solide en goed album van Sick of it all

» details   » naar bericht  » reageer  

Tyler Childers - Country Squire (2019) 4,0

18 november, 22:34 uur

Ga Tyler Childers de laatste tijd steeds meer draaien en waarderen en ook dit derde album van de Country zanger uit Lawrence County, Kentucky luistert weer heerlijk weg.
Zijn sound is in feite vrij traditioneel maar mede door de folk en (vooral) bluegrass elementen ontstaat er een hele mooie combinatie die compleet wordt gemaakt door Tyler's warme,sympathieke en redelijk unieke stem.
Tevens is Country Squire een veelzijdig album waar hele mooie ballades als Piece of mind,waar de geest van Gram Parsons rond waard afgewisseld worden met swingende bluegrass als Everlovin' Hand.Zelfs the Eagles (uit hun begin periode) komen nog even om de hoek kijken in het geweldige All Your'n.
Ook de productie van,opnieuw Sturgill Simpson is uitstekend verzorgd zodat ik niets anders kan dan concluderen dat ook dit derde album van Tyler Childers andermaal een voltreffer is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Samhain - Initium (1984) 4,0

18 november, 00:29 uur

Debuut van Samhain,de tweede band van Glenn Danzig die hij begon nadat ie uit de Misfits was gestapt.
Het verontrustende begin zet al meteen de toon,een soort van horror punkrock die een in opzet een tegenwoordig vergelijkbare band als Ghost BC reduceert tot lieve kleuters.
De rammelende en benauwende productie past perfect bij de sound en vind ik zeker een meerwaarde.Het duurt alles bij elkaar maar een klein half uur maar dat is genoeg om een onuitwisbare indruk achter te laten,iets wat nog meer gelde voor hun live optredens.
Het nummer Horror biz kenden we nog,in een weliswaar iets andere uitvoering van de eerder genoemde Misfits maar het zijn vooral All Murder, All Guts, All Fun,Archangel,He-Who-Cannot-Be-Named (geweldige titel die later de Dwarves nog inspireerde) en het briljante Macabre die hier de show stelen.
Het soms heerlijke lage tempo,de wave en gothic invloeden,het gehuil van Glenn Danzig en zelfs de hoes,het zijn allemaal ingrediënten die voor mij van Initium een onervalste klassieker maken.
De opvolger November coming fire was overigens nog beter.
Nu alleen nog eens opzoeken wat die titel eigenlijk betekent.

» details   » naar bericht  » reageer  

Alcest - Spiritual Instinct (2019) 4,0

17 november, 18:33 uur

De naam is weleens voorbij gekomen,maar echt in de muziek van het Franse Alcest ben ik tot nu toe nooit gedoken.Had ik,blijkt nu achteraf wel moeten doen want het bevalt prima.
De meeslepende combinatie van Metal en Rock met shoegaze en industrial elementen klinkt zowel best origineel als kwalitatief hoogstaand.De zes composities op Spiritual Instinct zijn qua niveau redelijk inwisselbaar en/maar ze hebben stuk voor stuk iets eigens.Verder vind ik ook de dynamiek in de songs een flink pluspunt.
Ik ben op dit moment vooral erg gecharmeerd van Sapphire en L’île des Morts en dat zijn nu toevalligerwijze net de tracks die hier het minst beoordeelt worden.Wil overigens niet al te veel zeggen denk ik,zal wel wat met de huidige gemoedstoestand te maken hebben en kan zo weer veranderen.
Ook een compliment voor de mooie,vaak ingetogen en uitwaaierende vocalen die Spiritual Instinct een duidelijke meerwaarde geven.
Ga de rest van het oeuvre ook zeker beluisteren al schijnt het geluid van Alcest in de loop der jaren nogal veranderd te zijn.
Deze vind ik alvast heel goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Slow Show - Lust and Learn (2019) 3,0

17 november, 17:43 uur

Muziek waar ik echt voor in de stemming moet zijn en op zo'n gure,donkere zondagmiddag in november wil dat nog wel lukken.Door de erg indringende stem van zanger Rob Goodwin heb ik meestal aan een goed half uur wel genoeg maar ik kan niet ontkennen dat er dan intussen al een aantal erg sterke nummers voorbij gekomen zijn.
Dit derde album van het uit Manchester afkomstige Slow show ligt muzikaal redelijk in het verlengde van zijn twee voorgangers maar één of andere manier bevallen het debuut en deze,Lust and Learn me het best.Al zou dat ook heel goed aan het moment kunnen liggen.
Een andere bijzonderheid is dat ik meestal geen liefhebber ben van allerlei gasten op een album maar in het geval van deze Slow show geeft dat juist wat lucht.Zo vind ik Hard to hide met een bijdrage van Kesha Ellis één van de sterkste nummers van het album.Andere hoogtepunten voor mij zijn the Fall,sharp scratch en Exit wounds maar in zijn geheel genomen is de plaat erg consistent.
Lust and Learn is een donker,sober en soms wat zwaarmoedig,eigenzinnig popalbum geworden dat je misschien beter in wat geringe doses tot je kunt nemen.....en dan is het soms best tot erg goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Agnostic Front - Get Loud! (2019) 3,0

14 november, 01:53 uur

Mijn eerste Agnostic front album sinds Riot Riot Upstart uit 1999 en voor de band zelf is dit de opvolger van het in 2015 verschenen the American dream died.
Zo op het eerste gehoor is er in al die jaren niet veel aan de sound veranderd maar slecht klinkt Get Loud! zeker niet.Nu ben ik nooit zo'n liefhebber geweest van de New york hardcore,zaten voor mij toch te veel metal invloeden in,maar een aantal albums van Agnostic front vind ik best goed.Vooral Live at CBGB uit 1989 vind ik erg sterk.Aan dat niveau komt deze nieuwe plaat zeker niet en ook vind ik de zang van Roger Miret wat benepen klinken maar de echte fans zullen ongetwijfeld enthousiaster zijn over Get loud!
Voor mij best een aardig album maar al te veel voegt het niet toe aan het oeuvre van de band.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Tallest Man on Earth - I Love You. It's a Fever Dream. (2019) 4,0

14 november, 00:06 uur

Aan zijn vorige album Dark Bird Is Home (2015) ben ik nog nooit toegekomen ,het zijn voornamelijk de eerste twee die ik veel luister,maar na zijn zowel erg overtuigend als mooi optreden in TivoliVredenburg onlangs kreeg toch ook wel zin in zijn nieuwste album I Love You. It's a Fever Dream.
En net als bij het concert mag ook hier het resultaat er zijn.The Tallest Man on Earth (Kristian Matsson) weet vaak met minimale middelen,piano,gitaar of ander snaarinstrument,een fijne intense song neer te zetten en in tegenstelling tot sommige anderen vind ik zijn stem zowel prachtig,uitzonderlijk als sympathiek klinken.
Ook vind ik dit vijfde album van de Zweed goed in balans,de songs zijn ondanks de beperkte mogelijkheden in verband met zijn stijl toch redelijk afwisselend en ook vocaal lukt het the Tallest man on earth om zo nu en dan wat diversiteit in zijn geluid aan te brengen.
Vooral I’m a Stranger Now en My Dear vind ik erg geslaagd maar ook de overige acht nummers hebben allemaal op é'n of andere manier wel iets aantrekkelijks.
Een prima album derhalve waar ik de komende tijd nog erg veel plezier aan ga beleven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Willie Dixon - I Am the Blues (1970) 3,5

12 november, 23:43 uur

stem geplaatst

» details  

The New Christs - Detritus (1985) 5,0

12 november, 01:38 uur

Een klein kwartier fenomenale gitaarrock van een niveau die the New Christs zelf daarna ook nooit meer bereikt hebben,ofschoon ze nog een aantal geweldige platen hebben gemaakt.
De band van Rob Younger (tevens de zanger van Radio Birdman) knalt op Detritus werkelijk uit de speakers,de drums klinken als mokerslagen,de gitaren scheuren als de 1970 Husqvarna 400 Cross en Younger zingt als een bezetene en beter als ooit tevoren,en eigenlijk ook daarna.
Misschien dat het ligt aan de line up,met naast Younger Kent Steedman van de the Celibate Rifles op gitaar en Chris Masuak (gitaar),Tony Robertson (basgitaar) en Mark Kingsmill (drums),allemaal van the Hitmen,of de productie van Rob Younger zelf want die is eenvoudig weg briljant.Erg jammer dat ze in deze samenstelling maar zo'n twee jaar bestaan hebben.Ik had van dit kwintet erg graag nog wat meer studiowerk gehoord.
Born out of time is hier de absolute Garage rock klassieker,Sun God een soort van twang/surf nummer dat eindigt in een orkaan en Like a curse en No next time twee felle,fantastische rock songs.
En ondanks dat Detritus maar een kort EP'tje is heb hem nu maar eens hoog in mijn top 10 gezet want daar hoort deze plaat echt thuis.

» details   » naar bericht  » reageer  

AC/DC - Stiff Upper Lip (2000) 3,5

11 november, 01:45 uur

Eindelijk weer eens een sterke AC/DC plaat en misschien wel de beste sinds Back in Black uit 1980,tevens de eerste met zanger Brain Johnson.Om helemaal zeker te zijn zou ik AC/DC - For Those About to Rock (1981) en AC/DC - The Razors Edge (1990) nog eens moeten terughoren want die zijn in mijn herinnering ook best sterk.Dat geldt overigens ook voor de laatste twee albums,die ik helemaal niet ken.
Het eerste wat me opvalt aan Stiff Upper Lip (flauwe titel) is de heerlijke productie die nergens geforceerd overkomt en waar zowel de gitaren als de drums prima naar voren komen.En zanger Brain Johnson die op sommige platen hiervoor niet al te sterk vond levert hier één van zijn betere prestaties bij AC/DC.
Daarmee zijn de verrassingen ook wel op want het songmateriaal klinkt best lekker maar ook erg vertrouwd.Al vind ik de,niet al te grote verschuiving van de sound richting de Blues dan weer wel een positieve ontwikkeling.
House of Jazz,Safe in New York City,Can't Stop Rock 'N' Roll,de titelsong en Satellite Blues zijn hier de beste nummers en ook vind ik de band een stuk meer geïnspireerd spelen als op de vorige albums.
Dat alles levert een uiterst aangenaam AC/DC album op.

» details   » naar bericht  » reageer  

G.B.H. - From Here to Reality (1990) 3,5

10 november, 23:13 uur

Hun debuut City Baby Attacked by Rats uit 1982 is voor mij een echte punkklassieker in het beton genre,die ik destijds grijs gedraaid heb.De twee albums daarna en de single verzamelaar Leather, Bristles, No Survivors & Sick Boys waren ook dik in orde en vervolgens heb ik Charged GBH (dat charged wordt de laatste jaren nauwelijks nog gebruikt) niet meer zo gevolgd.
Totdat ik de band uit Birmingham,Engeland min of meer bij toeval in 2005 live zag bij Emo's in Austin,Texas,samen met Poison idea.Een uitstekend optreden en ook met de twee albums die ze naderhand uitbrachten,Perfume and Piss in 2010 en Momentum in 2017,was absoluut niks mis.
From Here to Reality (1990) heb ik toen dus gemist maar ook dit album blijkt nu qua niveau nauwelijks onder te doen voor hun klassiek materiaal.De heerlijk,rauwe productie en zanger Colin die hier in uitstekende vorm steekt zijn de blikvangers,en ook kent het album voor GBH's doen opmerkelijk veel variatie.
Na de fantastische opener New decade is het songmateriaal zo nu en dan wel wat wisselvallig maar Mass Production,The Old School of Self-Destruction,de titeltrack en Destroy zijn nummers die er zijn mogen.En het country-achtige slotakkoord is ook helemaal niet verkeerd.
Goede tot zeer goede punkplaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Orville Peck - Pony (2019) 3,5

9 november, 05:47 uur

De hoes vond ik aanvankelijk nu niet bepaald uitnodigend om de muziek te gaan proberen maar aan de andere kant bleef de foto van Orville Peck wel intrigeren en de combinatie Subpop/country sprak me ook wel aan.
Ach en na een weekje zo af en toe eens luisteren blijkt Poney een sfeervol,tot op zekere hoogte origineel maar ook een wat zonderlinge plaat te zijn.Voor een groot gedeelte kent hij een wat Twin peaks achtige ambiance met vocalen die lijken te pendelen tussen Elvis Presley en Roy Orbinson en verder is het allemaal diep en donker.Vooral in het begin werkt dat prima,mede omdat we daar met onder andere Turn to Hate en Buffalo Run de sterkste composities terug vinden.In het laatste gedeelte weet Orville Peck dat hoge niveau niet helemaal meer vast te houden en ook krijg ik af en toe het gevoel dat ik naar een gimmick zit te luisteren.
Door de mooie en warme zangstem van Peck en het toch wel heerlijke sfeertje geef ik deze gemaskerde Cowboy voorlopig het voordeel van de twijfel maar ik ben er niet zeker van of hij echt het grote talent is wat ik sporadisch meen te horen.
Goed en erg benieuwd naar zijn muzikale vervolgstappen.

» details   » naar bericht  » reageer  

LoCash - Brothers (2019) 2,5

9 november, 05:19 uur

stem geplaatst

» details  

Son Volt - Union (2019) 4,0

7 november, 23:42 uur

Lijkt een beetje één van de vergeten platen van 2019 te gaan worden,en eigenlijk klinkt Union daar ook wel naar.Dit in tegenstelling tot hun vorig album Notes of blue,die behoorlijk rockte en voor Son volt's doen redelijk spectaculair klonk.
Wat me bij de sound van Union het eerste te binnenschiet is het woord landelijk en dat op de meest mogelijke positieve manier.Het stemgeluid van Jay Farrar wat me zeer aangenaam en relaxed in de oren klinkt,de heerlijke ruimtelijke productie en de ingetogen muzikale invulling,het zijn allemaal bestanddelen die van Union een erg fijne plaat maken.
Een ander pluspunt dat het album echt als een geheel klinkt waarin je helemaal in kunt opgaan.En of het nu tot de country,rock,pop of roots behoort,ik vind vooral dat het heel goed klinkt,muziek waar je zalig bij kunt wegdromen.
Conclusie : Jay Farrar en consorten flikken het toch weer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cody Jinks - The Wanting (2019) 4,5

6 november, 23:03 uur

Over After the fire was ik al behoorlijk enthousiast maar,inderdaad het een week later verschenen the Wanting gaat daar nog overheen.Dat betekent dit jaar twee voltreffers voor Country zanger Cody Jinks en dat terwijl hij vorig jaar ook al met Lifers een klein meesterwerkje afleverde.
De uit Haltom city (voorstad Forth Worth) afkomstige Texaan is inmiddels al ruim tien jaar actief in de Outlaw country stijl (voorheen Trashmetal) en met het album I'm not the devil (2016) kwam uiteindelijk ook het succes en behoort hij ondertussen ook tot mijn favoriete zangers in het genre.
En gezien de kwaliteit van the Wanting zal dat voorlopig ook wel zo blijven.De plaat is enorm consistent wat betreft de songs,heeft een prima productie en met zijn teksten gaat de,weer erg sterk zingende Cody Jinks dieper dan ooit tevoren het persoonlijke gevoelsleven in,al dan niet autobiografisch.
Een ander positief kenmerk van the Wanting is dat hoewel het album eigenlijk een vrij conservatieve sound heeft het allemaal toch erg eigentijds klinkt.
Door de gelijkwaardigheid van de tracks is het bijna ondoenlijk uitschieters te noemen maar,voornamelijk op basis van hun teksten ga ik voorlopig voor Never Alone Always Lonely,A Bite of Something Sweet en Same Kind of Crazy as Me.
Fenomenaal album en zover ik het nu kan overzien mijn plaat van 2019.

» details   » naar bericht  » reageer  

Misfits - DeA.D. Alive! (2013) 2,0

6 november, 01:46 uur

Een live album uit 2013 van de derde versie van the Misfits,alleen bassist Jerry Only is hier nog het enige oorspronkelijke lid en neemt hier ook de zang voor zijn rekening.Voorheen was gitarist Doyle nog van de partij en dat resulteerde met American Psycho en Famous monsters in twee best aardige studio albums.
En de originele line up met zanger Glenn Danzig is naar mijn mening één van de beste Punkbands ooit.
Twee jaar voor DeA.D. Alive! kwam er met The Devil's Rain ook al een vrij zwak normaal album uit in deze bezetting.Live is het allemaal wel iets overtuigender maar in vergelijking met al het oudere werk blijft het ondermaats.De redenen daarvoor hoor je onmiddellijk,Jerry Only is een erg matige zanger,de sound klinkt veel te braaf en gepolijst en het songmateriaal is gewoon een paar niveau's minder dan onder Danzig,waarvan hierop geen nummers terugkomen.Eigenlijk is alleen het opname geluid vrij goed,maar dat vind ik bij de Misfits nu net niet zo belangrijk.
Kortom matig live album.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ennio Morricone - Navajo Joe (1966) 3,5

5 november, 00:17 uur

stem geplaatst

» details  

Coil - The Ape of Naples (2005) 4,0

3 november, 20:54 uur

Ik had deze al een hele tijd op de plank liggen maar Coil is echt zo'n band waar ik zin in moet hebben.Komt nog bij dat ik altijd weer teruggreep naar Horse rotorvator,het tweede album van het duo Peter Christopherson en John Balance (er zijn in het verleden overigens wel meer leden bij Coil betrokken geweest) wat ik destijds bij de release heb aangeschaft en op gezette tijden de laatste 33 jaar altijd ben blijven draaien.Tja de (meeste) albums van Coil hebben nu éénmaal de prettige bijkomstigheid dat ze vrijwel nooit gaan vervelen.Daarvoor is hun experimentele mix van industrial,electronic en psychedelica onder de noemer avant-garde gewoonweg te boeiend en intrigerend.
Nu is echter de tijd gekomen dan ik me onderhand eens aan de albums ga wagen waar ik niet of nauwelijks bekend mee ben en zonder speciale redenen is The Ape of Naples (toevalligerwijze ook nog hun laatste studio album) het eerst aan de beurt.
Na een week luisteren kan ik niets anders dan concluderen dat The Ape of Naples een waardig slotakkoord is voor het Londense tweetal.De elf songs zijn gevarieerd,erg sfeervol,getuigen van origineel muzikaal vakmanschap en als John Balance zijn vocalen inzet,wat niet elk nummer het geval is gaan die werkelijk door merg en been.Zoals in het manische I Don't Get It,ruim vijf minuten die me nog het meeste doen herinneren aan het werk uit hun begintijd.
Andere voorlopige hoogtepunten zijn de opener Fire of the Mind,het uiteindelijk briljante Tattooed Man,de fascinerende nachtmerrie It's in My Blood en de twee wonderschone tracks op het einde Amber rain en Going up.
Maar goed de platen van Coil kennende zullen de voorkeuren in de toekomst nogal ééns verschuiven en de waardering stijgen.
Een zowel ontzagwekkend als onheilspellend knap album,erg jammer dat het hun laatste was.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chaos Z - Ohne Gnade (1982) 3,0

3 november, 14:11 uur

Duitstalige punk uit het begin van de jaren tachtig die qua stijl ergens tussen anarchopunk en de crust die Discharge in hun beginperiode maakte (als die al onder crust vielen).Is ook allemaal niet zo belangrijk,dit debuut van Chaos Z uit Stuttgart is eerder curieus/origineel dan echt goed.
Het is allemaal vrij recht toe recht aan al zitten er met onder andere Steckt Die Köpfe in den Sand ,Zukunft en Anders wel een aantal erg lekkere nummers tussen.De productie is niet geweldig maar past wel uitstekend bij de sound van de band.
Ohne Gnade is gewoon een aardige subtopper uit de begintijd van de hardcore/punk in,toen nog West-Duitsland,niet meer maar zeker ook niet minder.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gorki - Hij Leeft (1993) 3,5

3 november, 12:49 uur

Opnieuw een mooie en sterke plaat van Gorki.Ik denk dat ik nu zo rond de vijf albums echt goed ken en deze,Hij leeft (hun tweede) verschilt niet zoveel van de anderen.Alleen de muzikale omlijsting van sommige nummers is wat anders dan ik gewoon ben.
Dat pakt bijvoorbeeld op het titelnummer met een prachtige akoestische/flamenco gitaar erg goed uit maar de Afrikaanse drums op In het Grote Dierenboek vind ik dan weer minder geslaagd.
Gelukkig zijn de indringende zang en eigenzinnige teksten van Luc de Vos gebleven en dat is toch voornamelijk wat Gorki voor mij zo aantrekkelijk maakt.
Hij Is Alleen,You'll Never Walk Alone en Beste Bill vind ik de schoonste nummers.

» details   » naar bericht  » reageer  

Volbeat - Rewind, Replay, Rebound (2019) 3,0

2 november, 22:23 uur

Het is vooral degelijk wat deze Denen de laatste jaren laten horen,tenminste wat betreft hun studiowerk want live komt Volbeat nog steeds erg sterk voor de dag.De laatste paar platen waren dan ook nauwelijks nog verrassend,laat staan vernieuwend en ze werden per album ook steeds wat radiovriendelijker.
Met Rewind, Replay, Rebound wordt die traditie min of meer voortgezet al probeert de band met dit zevende studio album wel de gulden middenweg te behandelen.
In de praktijk betekent dat dat Volbeat hier regelmatig een FM rocknummer afwisselt met songs die naar hun oude metal sound neigen.Dat levert best een aangenaam album op,al had voor mij de balans wel wat meer naar het hardere Rock werk mogen doorslaan.
Pelvis on Fire,Die to Live,Sorry Sack of Bones,Maybe I Believe en the Everlasting zijn wat dat betreft de beste voorbeelden maar de rest klinkt me toch net wat te soft en vertrouwd in de oren om van een echt geslaagd album te spreken.
Wel een voldoende maar Volbeat lijkt de volgende in het rijtje bands te worden waarvan ik twee a drie albums in de kast heb staan en vervolgens mijn interesse verlies doordat het qua sound of meer van hetzelfde wordt en/of te veel de mainstream kant opgaat.

» details   » naar bericht  » reageer