menu

Hier kun je zien welke berichten frolunda als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Perfect Circle - eMOTIVe (2004)

2,0
Uitermate saai album waar A Perfect circle de plank regelmatig goed mis slaat.Enkel Gimmie Gimmie Gimmie,Freedom of Choice en Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums kunnen me enigzins boeien maar het merendeel van de nummers valt in de categorie aardig geprobeerd maar nee.People Are People en Let's Have a War vind ik zelfs verschrikkelijk.Dan kon dat cover album van de Replicants,alhoewel ook niet echt hoogstaand me toch een stuk meer bekoren.
Overbodig en mislukt album.

A Place to Bury Strangers - A Place to Bury Strangers (2007)

4,0
Bakken galm,fuzz,distortion en de bijbehorende,bijna onverstaanbare fluisterzang,wat trouwens niet het sterkste punt is,en ook niet hoeft te zijn van deze New yorkse band.Verder wel gewoon een imponerend en regelmatig snoeihard debuut van A Place to bury strangers.De invloeden van the Jesus and Mary chain zijn natuurlijk duidelijk hoorbaar maar ook (zoals hierboven al eerder genoemd) de geest van the Cure ten tijde van Pornography hoor ik door middel van de drumcomputers en de claustrofobische sfeer door de plaat rondwaren.De nummers zijn qua kwaliteit redelijk tegen elkaar inwisselbaar maar bieden ter gelijkertijd genoeg verscheidenheid zodat het constant leuk blijft.Vier sterren album derhalve en de opvolger was zelfs nog beter.

A Place to Bury Strangers - Exploding Head (2009)

4,5
Meeslepende noise rock die bol staat van de distortion wat gepaard gaat met de 'typische' fluisterzang.Deed me wel wat denken aan the Jesus & mary chain in hun begin tijd maar dan zonder de briljante melodieën.Wel een plaat die ik bij elke draaibeurt beter ga vinden met Deadbeat en Ego death als voorlopige uitschieters (al ontloopt het elkaar allemaal niet veel.

A Place to Bury Strangers - Pinned (2018)

Alternatieve titel: Pinned [Brainwashing Machine Edition]

3,0
.Veel songs zijn maar half uitgewerkt en hebben te vaak een niet al te sterke melodielijn.Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn maar op Transfixion vind ik het eerlijk gezegd net iets te veel van het goede.

Dit schreef ik over hun vorige album ruim drie jaar geleden en nu met Pinned vind ik het toch wel echt een probleem geworden.Het euvel op de nieuwe plaat is nog verergerd en de songs missen bijna zonder uitzondering een 'hook' of sterke riff en de 12 nummers samen vormen min of meer een stuurloos geheel.
Niet dat het echt slecht is want een voldoende haalt Pinned nog wel (net) maar dit is toch wel echt hun zwakste album.En dat terwijl ze in het verleden met bijvoorbeeld het catchy Keep slipping away wel echt sterke songs maakten.Die tijd lijkt in 2018 (voorlopig) definitief voorbij.
Teleurstellend album,al moet ik er wel bij zeggen dat ik de bonus nummers niet ken.

A Place to Bury Strangers - Transfixiation (2015)

4,0
Opnieuw,ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht,een sterke plaat van A Place to bury strangers al moet ik er jammer genoeg aan toevoegen dat ik het hun minste tot nu toe vind.Veel songs zijn maar half uitgewerkt en hebben te vaak een niet al te sterke melodielijn.Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn maar op Transfixion vind ik het eerlijk gezegd net iets te veel van het goede.Wel een betere productie dan in het verleden en de tweede ,duidelijk betere helft van het album tilt het geheel net naar vier sterren.Uitschieters (voorlopig) We've come so far en I'm so clean.

a-ha - Hunting High and Low (1985)

2,0
Take on me is een leuke single en naar the Sun always shines on T.V. heeft vooral U2 goed geluisterd.Voor het overige is dit album gevuld met vrij zouteloze synthi-pop .Ik vond er toen al niet veel aan en nu nog steeds niet.

ABC - Look of Love (2001)

Alternatieve titel: The Very Best Of

3,0
De nummers van Lexicon of love zijn allemaal goed,vooral poison arrow vind ik erg sterk.Dankzij de uitstekende produktie klinken die zelfs nu nog fris.Dat geldt een stuk minder voor alles wat daarna komt,(How to be a) Millionaire en rockende That was then but this is now zijn nog wel aardig maar de rest klinkt slap,glad en gedateerd.

Abrasive Wheels - When the Punks Go Marching In (1982)

4,0
Geweldig scheur punk album wat hier natuurlijk veel te weinig aandacht krijgt.Ik kon ze van de punk & disorderly plaat waar op het uitstekende Army song (hier als bonus track) stond maar dat hoge nivo haalden deze gasten heel hun debuut album lang.Semi-punkklassieker die ik hierbij maar meteen uitroep tot (vergeten) punkplaat van de week

AC/DC - Let There Be Rock (1977)

4,0
IJzersterk album waarvan ik het grootste gedeelte natuurlijk allang kon maar desondanks,voor wat voor reden dan ook nooit gewaardeerd heb.Samen met Powerage vind ik dit het sterkste AC/DC album met Bon Scott.Het titelnummer en Whole Lotta Rosie zijn hier de klassiekers maar Overdose,
Hell Ain't a Bad Place to Be en Problem child zijn niet veel minder en hoor ik net zo graag.
Verder natuurlijk een heerlijke productie (al vond ik qua geluid de opvolger nog beter klinken) en ook het gitaar-tandem Angus en Malcolm Young en zanger Bon Scott zijn hier heerlijk op dreef.
Blijft gewoon een erg fijne plaat om te draaien.

AC/DC - Stiff Upper Lip (2000)

3,5
Eindelijk weer eens een sterke AC/DC plaat en misschien wel de beste sinds Back in Black uit 1980,tevens de eerste met zanger Brain Johnson.Om helemaal zeker te zijn zou ik AC/DC - For Those About to Rock (1981) en AC/DC - The Razors Edge (1990) nog eens moeten terughoren want die zijn in mijn herinnering ook best sterk.Dat geldt overigens ook voor de laatste twee albums,die ik helemaal niet ken.
Het eerste wat me opvalt aan Stiff Upper Lip (flauwe titel) is de heerlijke productie die nergens geforceerd overkomt en waar zowel de gitaren als de drums prima naar voren komen.En zanger Brain Johnson die op sommige platen hiervoor niet al te sterk vond levert hier één van zijn betere prestaties bij AC/DC.
Daarmee zijn de verrassingen ook wel op want het songmateriaal klinkt best lekker maar ook erg vertrouwd.Al vind ik de,niet al te grote verschuiving van de sound richting de Blues dan weer wel een positieve ontwikkeling.
House of Jazz,Safe in New York City,Can't Stop Rock 'N' Roll,de titelsong en Satellite Blues zijn hier de beste nummers en ook vind ik de band een stuk meer geïnspireerd spelen als op de vorige albums.
Dat alles levert een uiterst aangenaam AC/DC album op.

AC/DC - The Razors Edge (1990)

3,5
Toch één van de betere albums met Brian Johnson al haalt The Razors edge het natuurlijk niet bij Back in black of zelfs For those about the rock.Tegelijkertijd hun meest commerciële en glad geproduceerde.Desondanks toch een lekker album al gaat het niveau op het eind wel behoorlijk naar beneden.Got you by the balls,Thunderstruck en Moneytalks zijn hier in huis de persoonlijke favorieten.

Adam Ant - B-Side Babies (1994)

3,0
Red scab is inderdaad een fantastisch nummer,veel rauwer en gitaar gericht dan zijn bekendere nummers uit die tijd.En zo staan er meer op op B-Side babies; Fall in,Beat my guest,Christian d'or of friends allemaal songs die op geen enkele reguliere elpee zouden misstaan en vaak ook nog wat meer inhoud hebben.Helaas ook wat flauwe nummers (Juanito the bandito) en overbodige instrumentals maar al met al is dit album toch een welkome aanvulling op het oeuvre van Adam Ant.

Adam Ant - Friend Or Foe (1982)

2,0
Matig album waarvan eigenlijk alleen de singles nog de moeite waard zijn (made of money ging ook nog wel).De rest is niet veel soeps met de tenenkrommende slechte cover van Hello i love you als dieptepunt.Ik werd op een gegeven moment helemaal tureluurs van al dat getoeter.

Adam Ant - Vive le Rock (1985)

2,5
Vrolijk album waar ik niet echt vrolijk van wordt,Scorpio rising is inderdaad nog wel een aardig nummer en Appolo 9,tja toch een aanstekelijk nummertje alleen jammer van die kinderlijke tekst.De rest is niet veel bijzonders.

Adam Ant - Wonderful (1995)

2,5
Aardige poging van Adam Ant maar ook niet veel meer dan dat.Het album kent met onder meer Alien,Gotta be a sin en het titelnummer een aantal leuke songs maar echt goed wordt het nooit.
Klinkt door een fijne productie en een meer uitgebalanceerd geluid wel wat beter dan zijn voorafgaande platen.
Gemiddeld.

Adele - 21 (2011)

3,0
Niet mijn soort muziek maar ik kan niet ontkennen dat Adele een mooie,krachtige stem heeft en als ze dan ook nog de beschikking heeft over een goede song kan dat een geweldig resultaat opleveren.Op 21 is dat naar mijn mening op ongeveer de helft van de nummers van toepassing (meer hoef ik er overigens ook niet achter elkaar te horen).Vooral Rolling deep en Turning tables maken indruk.Ik weet niet of ze haar eigen nummers schrijft maar als dat zo zou zijn zou ze nog meer in mijn achting stijgen.Voorlopig drie sterren.

Aerosmith - Rock in a Hard Place (1982)

2,5
Niet echt een uitschieter in het Aerosmith oeuvre,de goede nummers zijn op één hand te tellen en verder vind ik de zang van Steven Tyler hier wat benepen klinken.Op de latere albums was het toch wat voller en krachtiger.
Sterkste nummers zijn Lightning strikes en het titelnummer met Joanie's Butterfly in hun kielzog.Van de rest was ik niet echt onder de indruk.Verder een beetje een vreemde productie met wel leuke geluidseffecten.
Rock in a Hard Place is toch één van hun mindere albums al wordt het op het einde wel wat beter.
Gemiddeld.

AFI - AFI (2017)

Alternatieve titel: The Blood Album

3,5
Dit is mijn eerste AFI album sinds Black Sails in the Sunset uit 1999,destijds gekocht op vakantie in de Verenigde Staten om dat ze daar best populair waren,dus ik heb er een flink aantal overgeslagen.
Het eerste wat mij opvalt aan AFI (The Blood album) is dat de redelijk agressieve punkrock van toen tegenwoordig is ingeruild voor een soort van radiovriendelijk college rock met een licht alternatief randje.
Gelukkig is de songkwaliteit nog wel behoorlijk op niveau,vooral Still a stranger,Hidden knives,So Beneath You en Dumb kids zijn goede nummers die lekker weg luisteren.De rest is minder maar echt matig wordt het nooit.Wel jammer vind ik dat de heel kenmerkende zang van weleer tegenwoordig een stuk gepolijster/kleurlozer klinkt.
Zo enerverend als vroeger is het dus allemaal niet meer maar al met al is AFI (the Blood album) best een aardig album is wat ergens tussen 3 en 3,5 sterren in zweeft.

AFI - Black Sails in the Sunset (1999)

3,5
Heb deze ooit eens gekocht in de Verenigde staten toe ie net uit was.Was veel aandacht voor destijds in de media en volgens mij zijn ze daar toen ook erg groot geworden.
Black Sails in the Sunset doet me qua geluid wel wat denken aan 7 Seconds,alleen is de zang totaal anders,veel schreeuweriger.Maar dan wel in de goede zin van het woord.Als je eenmaal aan de vocalen gewend bent openbaart zich een album vol heerlijke,meezing punksongs met een trashy randje.
Vooral Porphyria Cutanea Tarda,Weathered Tome en No Poetic Device klinken nog net zo sterk en fris als ruim 15 jaar geleden.Ben eigenlijk best benieuwd hoe ze zich daarna ontwikkelt hebben.
Voor deze,een hele dikke 3,5 sterren.

Agnostic Front - Get Loud! (2019)

3,0
Mijn eerste Agnostic front album sinds Riot Riot Upstart uit 1999 en voor de band zelf is dit de opvolger van het in 2015 verschenen the American dream died.
Zo op het eerste gehoor is er in al die jaren niet veel aan de sound veranderd maar slecht klinkt Get Loud! zeker niet.Nu ben ik nooit zo'n liefhebber geweest van de New york hardcore,zaten voor mij toch te veel metal invloeden in,maar een aantal albums van Agnostic front vind ik best goed.Vooral Live at CBGB uit 1989 vind ik erg sterk.Aan dat niveau komt deze nieuwe plaat zeker niet en ook vind ik de zang van Roger Miret wat benepen klinken maar de echte fans zullen ongetwijfeld enthousiaster zijn over Get loud!
Voor mij best een aardig album maar al te veel voegt het niet toe aan het oeuvre van de band.

Alcest - Spiritual Instinct (2019)

4,0
De naam is weleens voorbij gekomen,maar echt in de muziek van het Franse Alcest ben ik tot nu toe nooit gedoken.Had ik,blijkt nu achteraf wel moeten doen want het bevalt prima.
De meeslepende combinatie van Metal en Rock met shoegaze en industrial elementen klinkt zowel best origineel als kwalitatief hoogstaand.De zes composities op Spiritual Instinct zijn qua niveau redelijk inwisselbaar en/maar ze hebben stuk voor stuk iets eigens.Verder vind ik ook de dynamiek in de songs een flink pluspunt.
Ik ben op dit moment vooral erg gecharmeerd van Sapphire en L’île des Morts en dat zijn nu toevalligerwijze net de tracks die hier het minst beoordeelt worden.Wil overigens niet al te veel zeggen denk ik,zal wel wat met de huidige gemoedstoestand te maken hebben en kan zo weer veranderen.
Ook een compliment voor de mooie,vaak ingetogen en uitwaaierende vocalen die Spiritual Instinct een duidelijke meerwaarde geven.
Ga de rest van het oeuvre ook zeker beluisteren al schijnt het geluid van Alcest in de loop der jaren nogal veranderd te zijn.
Deze vind ik alvast heel goed.

Algiers - Algiers (2015)

4,0
Klinkt een beetje als Afghan whigs (met een andere zanger) op de gospel toer maar dan wel met een duister randje.Daarnaast zijn er ook flink wat soul en blues invloeden te bespeuren.Dat alles levert een goede en originele sound op wat resulteert in fantastische nummers als Blood en Old girl.Prima band dit Algiers,met een uitstekende zanger die wel me een beetje deed denken aan Pete Wylie van WAH! en een grote belofte voor de toekomst........Grappig overigens dat op het laatste album van Afghan whigs een nummer staat dat Algiers heet.

Alice in Chains - Alice in Chains (1995)

3,0
Aardig album maar toch niet zo goed als hun eerste twee platen.De reden daarvoor is heel simpel,tracks van het nivo Man in the box,Rooster en Would ontbreken gewoonweg.Daarvoor in de plaats krijg je een traag,depressief en soms zelfs naargeestig rock album.....ach en dat heeft ook wel weer wat..

Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

4,5
Eerlijk gezegd heb ik na het gelijknamige album uit 1995 nooit meer echt naar Alice in chains geluisterd en dat blijkt achter af fout te zijn geweest.Black gives way to blue blijkt namelijk een erg goed album te zijn wat weinig onder doet voor hun beste,Dirt.Muzikaal klinkt het allemaal erg sterk en ook met de zang is weinig mis.Daarnaast heeft Cantrell met Check my brain,Acid bubble (prachtige tempowisselingen) en Last of my kind enkele wereldnummers afgeleverd waaruit ook zijn groei als songschrijver blijkt.Deze wederopstanding had ik niet meer verwacht en maakt me ook erg nieuwsgierig naar The Devil put dinosaurs here.

Alice in Chains - Rainier Fog (2018)

4,5
Ik had deze keer minder moeite om me te laten overtuigen,na twee a drie draaibeurten vond ik het al een heerlijk album.En dat terwijl de losse singles me nu niet direct enthousiast maakte.
Maar misschien is dat juist de kracht van Alice in chains,op hun laatste drie albums weten ze van de songs een echte eenheid te maken waardoor de hele plaat op een soort ongrijpbare manier sterker wordt gemaakt.
Rainier Fog is wat lichter van toon dan zijn voorgangers maar aan de kwaliteit doet dat niet zoveel af.Vooral de opener,Drone en So Far Under zijn erg sterk maar de rest is nauwelijks minder.Heel soms ligt de eenvormigheid wat op de loer maar dat wordt snel te niet gedaan door een lekkere riff of fijne 'hook',iets wat bijna elke song op dit album wel bezit.
De zang is tegenwoordig niet het sterkste punt van de band maar toch kan ik,de vaak tweestemmige zang prima hebben.
Dat alles maakt van Rainier Fog toch weer een heel goed Alice in chains album waar waarschijnlijk weer lekker veel groei inzit en,hoe vaak je het ook hoort maar niet gaat vervelen.Iets waar de band de laatste tien jaar patent op lijkt te hebben.

alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

2,0
Een wat saaie plaat die me ook na meerdere draaibeurten niet echt kan boeien.Alt-J zal best kwaliteiten hebben maar ik hoor ze er niet aan af.De irritante zang helpt trouwens ook niet echt mee.

Amebix - Arise! (1985)

4,0
Snoeiharde combinatie van metal en crust punk,alhoewel de band af en toe ook wel wat gas terug neemt.Ik had wel eens van Amebix gehoord maar dit is m'n eerste kennismaking en die bevalt prima.De logge,lompe sound,de ijzingwekkende vocalen en de bijbehorende groezelige productie maken van Arise een klassieker (zeker gezien het release jaar) in het genre.
Met geweldige nummers als Largactyl,Slave,het meeslepende Drink and Be Merry en het meedogenloze Axeman wordt ik zeer benieuwd naar ander materiaal van de band.
Voorlopig blijft deze echter nog wel een tijdje op de draaitafel liggen.
Erg goed.

Ann Peebles - Straight from the Heart (1972)

4,5
Hier dekt de titel de lading misschien wel beter als ooit te voren.Tien prachtige nummers van Ann Peebles,een fantastische soul zangeres waar ik wel wat bekend mee was maar door dit wonderschone album nog veel beter wil leren kennen.
Haar heerlijke stem (met een fijn ruw randje) vormt hier een ijzersterke combinatie met de wel heel erg overtuigend en in het belang van de muziek spelende begeleidingsband.
Het materiaal,veelal geschreven door Ann Peebles zelf, in samenwerking met haar echtgenoot en songschrijver Don Bryant is dan ook zonder uitzondering van hoog niveau met Trouble, Heartaches and Sadness,I Pity the Fool,What You Laid on Me en I Feel Like Breaking Up Somebody's Home voorop.
Een Geweldige plaat derhalve en ongetwijfeld een klassieker in zijn genre,alleen erg jammer dat ie zo kort duurt.

Anthrax - Persistence of Time (1990)

3,5
Sterke afsluiter van de eerste periode met Belladonna.Persistence of time kent een constant,vrij hoog niveau zonder zwakke momenten en dat is bij Anthrax wel eens anders geweest.Van de andere kant zijn er ook geen echte uitschieters naar boven bij,al komen Blood,In my world,Time en One man stands wel aardig in de buurt.Dat de nummers hier wat langer zijn dan voorheen ervaar ik als een pré.

Anthrax - State of Euphoria (1988)

3,5
Misschien een fractie minder dan Among the living maar toch een beter album dan in mijn herinnering.State of euphoria bevat degelijk songwerk zonder echte uitschieters zowel naar boven als naar beneden.Make me laugh en Who cares wins bevallen me in eerste instantie het best en ook de Trust-cover Anti social is leuk en goed.Verder is er weinig kwaliteitsverschil.Wel een sterke productie deze keer en dat is in het verleden bij Anthrax wel eens wat minder geweest.Muzikaal klinkt het ook allemaal prima,de zang,riffs,solos en drumwerk zijn allemaal dik in orde en maken dit toch wel een goede plaat.