Wat een aangename verrassing dat dit concert eindelijk officieel is uitgebracht! Ik heb al 15 jaar een bootleg cd van dit optreden, en ik heb nooit goed begrepen waarom er in de biografie door Danny Sugarman slechts twee regels aan worden besteed. Hij noemde het geloof ik ook nog eens een matig optreden. Maar daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Dit zijn The Doors zonder opruiende Jim Morrison (hij had zijn lesje wel geleerd na de ophef die volgde op de beruchte Miami show in 1969). Ze spelen lekker veel bluesklassiekers, en de band krijgt alle ruimte om los te gaan.

Het geluid van mijn CD is wat gruizig en het zal op deze uigave niet veel beter zijn, maar in vergelijking met de gemiddelde bootleg is het heel behoorlijk, en deze sound past perfect bij de bluesy sfeer. Ik ken geen fijnere versie van Who Do You Love (vooral het intro!), en ook Backdoor Man/Five To One mogen er wezen. En dan heb ik het nog niet eens over de 17 minuten Light My Fire, met fragmenten van Summertime en Fever. Manzarek en Krieger zijn hier op hun best.

Op de bootleg die ik heb zijn een aantal nummers weggelaten, en hij slaat over op The End, dus ik ben bijzonder blij met deze uitgave. Er zijn inmiddels een hele berg Doorsconcerten uitgebracht en ik heb ze lang niet allemaal, maar deze CD ga ik zeker aanschaffen, en ik raad alle echte Doorsfans en bluesliefhebbers aan hetzelfde te doen.