Eindelijk lijkt Andrea Bocelli weer het niveau van Romanza te halen. De eerste 6 nummers zijn allen echt heel lekker! Ik zet deze cd speciaal op om enkel van 'Un Nuovo Giorno' te genieten.

Op 'Sempre O Mai' na, vind ik het tweede gedeelte helaas totaal anders klinken. Echt alsof je naar een compleet andere plaat zit te luisteren. Andere toon, andere sfeer, ander gevoel. 'Sin Tu Amor' past met gemak op een zigeuner verzamelaar en 'Go Where Love Goes' maakt het zo mogelijk nog onsmakelijker.

Het tweede gedeelte is voor mij echt een anticlimax, maar het eerste gedeelte is zeker de moeite waard.

Een vlak gazon, verandert in een glooiend Toscaans landschap. Met uitgestrekte wijngaarden, tot zover het zicht reikt.

Terwijl je tanden door een broodje kaas snijden, registreren je hersenen de smaaksensatie van Caprese.

Wat voor anderen een uitgebluste vrouw is, vertoont voor jou trekjes van een jonge Sophia Loren. Op grote afstand, ruik je haar zoete geur.

Romanza is een prachtige CD, die je meeneemt naar Italië. Waar je ook bent, wanneer je maar wilt. Een vakantie van een uur, zonder reistijd. Geen file voor de Gotthard, geen huilende baby's in het vliegtuig.

Deze CD luister ik al vanaf mijn twaalfde. Op de achterbank richting het Gardameer, ‘stiekem’ tijdens de pubertijd en ook nu geniet ik er nog steeds van.

Prachtige stem, mooie instrumentale stukken, emotie (Per Amore), spanning (Il Mare Calmo Della Sera), energieke duetten (Vivere, Vivo Per Lei, Miserere) en enkele rustige nummers tussendoor (Le Tue Parole, Voglio Restare Cosi).

Enige minpuntjes zijn de lange intro van Rapsodia en het laatste duet met Sarah Brightman. Dit verbreekt de streling van je fantasie en brengt je terug in de werkelijkheid.

Met een simpele druk op de knop, loopt de terugreis een gewenste vertraging op…

5*

Zoals aangegeven zullen enkele nummers van zijn eerste albums niet misstaan op deze "Best Of". Daarbij komt de versie van Vivere niet in de buurt van het origineel.

Ook van Cieli Di Toscana mist veel goeds en voor het gemak is er helemaal niets opgenomen van Andrea.

Dat er wel plek is voor Marco en Celine, maakt dit alles meer dan teleurstellend. Als je heel eerlijk bent, is dit gewoon ontluisterend.

Enige coulance door de aanwezigheid van enkele toppers als Il Mare Calmo Della Sera en Vivo Per Lei.
2*

Samen met "Valió La Pena" het beste (salsa) album van Marc Anthony.

Anthony's pop albums spreken mij niet aan. Op al zijn andere salsa cd's staan ook hele mooie en lekkere nummers, maar helaas ook altijd een aantal nummers die het album in zijn geheel naar beneden halen.

Op Libre hebben alle nummers een lekkere intro. Een intro die spanning opbouwt, een verwachtingspatroon creëert, verlangen opwekt. Dit verlangen wordt bevredigd met het opzwepende salsa ritme en het begin van la fiesta!

De Qué Depende is mijn persoonlijke favoriet, maar het album kent geen echte uitschieters naar boven. Het is in zijn geheel een lekkere cd met nummers van gelijke kwaliteit. Jammer genoeg sluit Caminaré de cd af met een wat wrange smaak, die doet denken aan een verlopen fles wijn. En dat is jammer. Op mijn versie staat ook nog de bonus track Tragedia, waarvoor hetzelfde geldt.

Gelukkig zit dit venijn in de staart, waardoor ik er niet vaak over struikel. De conclusie? Een lekkere salsa CD, ook buiten de dansvloer om, maar wel veel van hetzelfde.

Dit is echt zo'n album, waardoor je lachend voor het rode stoplicht staat.

Dat de rest denkt van 'wat lacht die nou?!' Nou...No Jacket Required!

Lekker vlotte plaat, veel swingende nummers en tussen de keyboards en gitaren door her en der wat blazers. Dan is mijn kinderhand al snel gevuld.

One More Night is tenenkrommend, maar de overige ballads zijn bruikbaar. Take Me Home roept meteen het Miami Vice gevoel op. Heerlijk.