Phil Collins - No Jacket Required (1985)

Stem je nu tegen Phil zelf? Krijg niet het idee dat je dit album kent...

Phil ken ik niet, alleen zijn muzak en zijn rol in ''Buster''
Het album ken ik van vroeger, ik had een vriendin die hem af en toe opzette om mij te pesten.

Ik denk niet dat Phil daar wakker van ligt. Dit is best een aardige plaat vind ik, al is het maar omdat er vaart in zit. Ik kan persoonlijk niet zo goed tegen zijn ballads, vandaar. Vanaf But Seriously zakt Phil toch wel diep weg, deze gaat dus nog wel...

Dit is echt wel een goed album en Phil Collins bracht in de jaren '80 meer sterke albums uit, nadien ging het geleidelijk bergaf.
Het is wellicht ook zijn meest gevarieerde met zowel funk (Sussudio, Who Said I Would), rock (Only You Know and I Know, Don't Loose My Number) en ballads (Long Long Way to Go, One more night). "Take Me Home" vind ik het beste nummer hieruit.

Wie het "powerplay" van Phil Collins op Hello I must be going al niets vond, hij/zij kan hier dan ook gelijk afhaken.
Voor hen die de juist prachtig vonden, hierbij nog een album dat juist nog een graadje er bovenop gooit. Het neigt naar, in sommige gedeelten, snoeiharde symfonische pop rock, met een aantrekkelijk tempo en ook nog steeds de blazers.

Grace Slick (wie? Jefferson airplane. O.) zei in die periode dat Collins alle hits gewoon uitscheet, zo'n enorme productie had hij toen, inclusief Genesis.
De songs zijn over het algemeen prima te pruimen, voor wie van bovengenoemde powerplay houdt. De medewerking van Sting op sommige nummers is aardig, meer niet.

Toch ontspoorde de voortdenderende trein van Collins nog even volledig bij One more night. Ik weet wel, de plaat heeft overal en nergens de eerste plaats gehaald, maar deze ballad uit de drumcomputer is werkelijk afgrijselijk, in meervoud, Waarom? Waarom zet Collins dit op cd? Het ligt er niet aan dat het een ballad is, Long long way to go is ook prima. Het ligt echt aan die drumcomputer. Voor het overige geen draken, We said hello, goodbye een aardige aanvulling op de oorspronkelijke LP.

"One More Night" vind ik op zichzelf een goed nummer, maar inderdaad hoort de drumcomputer hier niet op zijn plaats, het nummer klinkt hierdoor wat te glad en vrij steriel.
Dat is tevens het euvel van vele jaren '80-albums : het verkeerd gebruik van drumcomputers en synthesizers waardoor die albums nu glad en gedateerd klinken.

One more night!! In de 80er jaren vond ik 'm eigenlijk niet zo slecht. Nu kan ik het niet zo goed meer horen, terwijl ik Genesis weer wel leuk vind gaan klinken. Maar ONE MORE NIGHT, geweldig!!! Wat was ik toen verliefd op ene Mieke.

Veruit de beste soloplaat van Collins, veel vlotte nummers en natuurlijk is het grotendeels op de popmuziek gericht, maar wat maakt het uit, het klinkt gewoon lekker. Who Said I Would, Doesn't Anybody Stay Together Anymore, Inside Out en Take me Home zijn goede platen. Inside Out vind ik zoiezo een van zijn beste platen. One more night is wat minder, de B-kant I like the way vind ik dan leuker en die had er wel op gemogen.

Een behoorlijk succesvolle plaat . Erg gelikt en bij terugluistering een typische 80's plaat die er na al die jaren niet beter op is geworden.
Vergeleken met de rotzooi na But Seriously ( het laatste goede album van hem ) valt dit nog mee.
Sussidio is nog altijd wel een swinger en die vette groove is niet verkeerd , maar van One More Night bijv. krijg ik spontaan uitslag.
Who Said I Would , het pakkende Don't Lose My Number en Take Me Home zijn prima werkjes.
Helaas bij het meeste andere spul op dit album verslapt mijn aandacht . Collins zijn beperkte componeertalent komt hier dan weer duidelijk bovendrijven. Het is veelal oppervlakkigheid troef , gewoonweg bij het saaie af.
De droomstart met Face Value heeft hij helaas nooit meer kunnen evenaren .

Het mag niet je smaak wezen, maar hier staan teveel anti-Collins sentimenten op een rijtje.

Dat je aandacht verslapt, dat oppervlakkigheid troef is of dat de plaat saai zou zijn: het is van veel cd's te zeggen maar in ieder geval niet van No jacket required.

Dat Collins niet kan componeren lijkt mij ook teveel azijn van het goede. Hij wendt zijn talenten inderdaad ook aan voor draken als One more night maar in de regel geeft hij toch wel blijk van enige kennis van zaken.

Ja, ik weet ook dat het na But seriously treurig gesteld is met Collins, maar juist daarom is zijn No jacket tijd zo aardig. Was hij tenminste maar zo stevig blijven spelen...........

Vooral als je in die periode straalverliefd op iemand bent en One More Night uitkomt. Ik krijg er nog de kriebels van. In gunstige zin. De rest van de lp vind ik maar zozo, niet goed, niet slecht, maar oh oh, One More Night (vooral de lange uitvoering op maxisingle)!!!

Sussudio hebt ik altijd lekker gevonden voor de FUNK die er toch in steekt en uitkomt. Maar One More NIght vind ik het slapste van het slapste, een nummer met een wel erg flauwe melodie... nooit wat aan gevonden en verschrikkelijk overroepen en véél te vaak gedraaid op allerlei zenders.
Maar de rest van het album mag er best zijn, al verbleekt het toch bij het debuut en de voorganger.
Take Me Home is wel erg sterk.

Van "One More NIght" heb ik ook nooit echt gehouden wegens te glad, het kabbelt mij lusteloos voort (hoewel het op zich niet slecht is), dit is blijkbaar - om de termen van MuMe over te nemen - een ideale Sky-radio-plaat. Jammer dat Phil Collins vooral met dat nummer geassocieerd wordt.
Maar de overige nummers vind ik wel goed tot prima met "Take Me Home" als hoogtepunt.

One More Night is misschien wel niet de "beste" maar ik was in die tijd zóóó tot ver over mijn oren verliefd. Ik heb haar en mezelf zelfs op een maxi-single getracteerd. Het is een mooi herinnering. De rest vond ik redelijk, maar ook niet zo geweldig, maar mijn mening kan gekleurd zijn door het voorafgaande. Ik was té gefocust op One More Night.

Een goeie plaat die mijn vader vroeger vaak draaide in de auto.Toch vind ik het niet zijn beste album. Dat vind ik nog altijd But Seriously uit 1989.

Op dit album staan wel een aantal klassiekers zoals One More Night, Take Me Home en Sussudio!

In de jaren '80 bracht Phil Collins inderdaad nog sterke albums uit, dit is beslist één van zijn veelzijdigste met het Prince-achtige "Sussudio", het rockende "Don't Lose My Number" en het aparte "Take Me Home". Zijn zang en drumwerk zijn hier nog prima.
Vanwege het gebruik van synthesizers klinkt dit wel typisch jaren '80 (wat sommigen niet lusten) en "One More Night" vind ik ook wat minder om eerder genoemde redenen.

Dit album kocht ik toen ik 15 was en me dus net voor de muziek begon te intreseren. Met Phil Collins had ik via mijn oudere zus al kennis mogen maken en dan met name zijn In The Air Tonight wat ik wel een heel mooi nummer vond.
Sussudio was de eerste single van dit album en dat sprak mij zeer aan (nog steeds overigens) dus ik kocht het album.
En daar heb ik jaren later een CD versie aan toe gevoegd want na But Seriously is dit wat mij betreft zijn beste album.
De genoemde tracks Sussudio, Take Me Home en One More Night zijn heerlijk natuurlijk, maar mijn favoriete track op dit album is zondermeer Who Said I Would wat veel meer raakvlakken heeft met Prince dan Sussudio.
Plaak daar Only You Know and I Know en Don't Lose My Number aan vast en je hebt al 6 van de 11 tracks die 100% OK zijn.
De overige tracks zijn wellicht wat minder hitgevoelig maar nog altijd een dikke voldoende. Inside Out is denk ik een track die Phil is vergeten toe te voegen op Hello I Must Be Going en daarna alsnog op zijn 3de album heeft gezet.
Na 25 jaar nog altijd een dikke 5*

Toch niet zo'n slecht album van Phil Collins, wel erg mainstream en een typische jaren 80 sound, maar niet slecht. Er staan naar mijn idee niet echt slechte nummers op, maar het nummer "One More Night" begint me toch wat te irriteren. "Take Me Home" is 1 van de beste nummers van de CD. 3,5*

Typisch jaren 80 album,maar het klinkt voor mij nog steeds geweldig
" Don't loose My Number" en '' Take Me Home'' zijn voor mij de favorieten op dit album.

Maar eens even opnieuw beluisterd voor herwaardering.

Die 4,5 * blijven zeker staan!
Heerlijk om weer eens te beluisteren.

Take Me Home, wat velen hier de beste track vinden, komt bij mij nog steeds niet echt binnen.

Geef mij maar:

I Don't Wanna Know
Who Said I Would
Doesn't Anybody Stay Together Anymore

Absoluut Phil's beste album.

Ook zijn nieuwe album (Going Back) mag er zijn.

Mainstream popalbum van mr. Collins, dat wel vol staat met kwaliteitsnummers ! Er staat geen zwak nummer op en de singles zijn welverdiende hits geworden. Maar mijn 3 favoriete nummers zijn 'Long Long Way to Go', 'Inside Out ' en de geweldige afsluiter 'We Said Hello, Goodbye'.

Dit is echt zo'n album, waardoor je lachend voor het rode stoplicht staat.

Dat de rest denkt van 'wat lacht die nou?!' Nou...No Jacket Required!

Lekker vlotte plaat, veel swingende nummers en tussen de keyboards en gitaren door her en der wat blazers. Dan is mijn kinderhand al snel gevuld.

One More Night is tenenkrommend, maar de overige ballads zijn bruikbaar. Take Me Home roept meteen het Miami Vice gevoel op. Heerlijk.

Phil laat het zwaarmoedige karakter van de voorgaande albums varen en besluit losjes uit de hoek te komen. Dat levert een commercieel album op met wat meer lichtvoetige popdeuntjes dan op de voorgangers, maar het heeft echter wel een constante kwaliteit dat m.u.v. het inderdaad veels te gelikte One More Night tot het einde doorzet.

Sussudio 'begrijp' ik bij de beluistering van z'n solo-werk nu beter. Je moet het liedje los zien van de overplay op de radio, dan past het eigenlijk keurig op z'n cv van tot die tijd. Who Said I Would doet Sussudio dunnetjes, maar niet onverdienstelijk, over.

Die bonustrack van de cd is helaas achter Take Me Home gezet. Dit doet wat mij betreft afbreuk aan de flow, maar het liedje zelf is alleszins aardig.

De jaren tachtig waren zeer succesvol voor Dhr. Collins. Het wat donkere van zijn debuut, komt hier nog mondjesmaat in terug, m.n. nog in Long Long Way to Go weet Phil het sfeertje te pakken wat nog enigszins bij In the Air Tonight in de buurt komt. Verder is het vooral goed in het gehoor liggende liedjes die hier naar voren komen. Het snijdende van Sussudio, het suikerzoete en slecht voor je tanden van One More Night. Het vlotte Don't Lose my Number en het latere Genesis aandoende Take me Home. Hiermee is het een van zijn albums geworden met de meeste en bekendste hits. Want Collins is nooit echt van de luisterplaten geweest. Al bij al redelijk vermakelijk om zo eens te draaien.

Toch wel een stukje jeugdsentiment deze plaat.Nu ik hem na vele jaren weer heb beluisterd ,merk ik dat ik praktisch alles nog kan meezingen.Eens kijken hoe lang zijn houdbaarheidsdatum nu nog is ,na al die jaren.Ik blijf Take Me Home van een ongekende schoonheid vinden,hoe simpel het ook is.Het raakt me gewoon.One. More Night is natuurlijk een draak van het zuiverste water ,maar toch ook de plaat waarop ik mijn eerste schreden op het wankele liefdespad zette.Voor die herinnering ben ik wel bereid het nummer niet te skippen.Voor de rest kwaliteitspop met een goede dosis blazers en een nostalgisch gevoel van de jaren 80.Zo heel beroerd was het allemaal toch niet ? 4 sterren

Prima plaat van Phil, typisch jaren 80. En zijn ballades vind ik nog steeds prima om aan te horen, maar omdat er op dit album ook wat meer "up-tempo" nummers staan vind ik dit toch wel geslaagd. Phil is een begenadigd zanger en drummer...

Vandaag weer eens vanaf vinyl gedraaid, en het blijft een geweldige popplaat.
Werd weer eens geraakt door het zeer mooie, maar helaas bij het grote publiek onbekende 'Long Long Way to Go', met sterke maatschappijkritische tekst en vocale ondersteuning door Sting. En ook door het treffende 'Doesn't Anybody Stay Together Anymore'.
Nadeel van de LP versie is dat daar de geweldige cd-afsluiter 'We Said Hello, Goodbye' niet op staat.

Het betere Sky-Radio-geluid. Jammer.

Ik zag zonet de 2CD deluxe remaster tracklijst van No Jacket Required.
Weer een boel live tracks en een handvol demo's zoals te verwachten was.

Geen spoor van de filmsingle Against All Odds (Take a Look at Me Now).
Grappig, want deze remaster reeks heet nochtans Take a Look at Me Now.

Wellicht dat we het straks ook zonder Groovy Kind of Love en Two Hearts zullen moeten stellen.
Zoveel ruimte op het tweede schijfje en andermaal een gemiste kans om compleet te zijn.

De 12" remixen van de singles ontbreken uiteraard ook op de 2CD versie.

Echt een gemiste kans die remasters hoor, zonde! (Behalve de nieuwe hoesjes, die zijn cool)