Geniale muzikale portretjes met perfecte omlijsting.



De afgelopen jaren bracht Texaan een indrukwekkend drieluik uit : Mercy, Pretty World en Cotton. Albums met stuk voor stuk wonderlijk mooie juweeltjes geïnspireerd op zijn ervaringen en revalidatie nadat hij als enige in zijn treincoupé een bomaanslag overleefde in Peru. Het vervolg album is net iets anders, maar ook weer niet, de songs behandelen namelijk een zelfde soort thematiek. Liedjes gevormd door observeringen die Sam Baker maakt in zijn dagelijks leven. Het zijn kleine dingen waar de gemiddelde sterveling waarschijnlijk onopgemerkt aan voorbij gaat in zijn dagelijkse beslommeringen. Sam Baker staat echter juist stil bij dit soort dingen. Het getatoeëerde meisje van om de hoek dat weer eens in de problemen is, de straatvegers die op zondagochtend voor dag en dauw er op uitgaan om de zondes van de avond ervoor weg te poetsen. De 12 regels in een lokale krant over de omgekomen Mexicaanse migranten die zijn verdwaald tijdens een helse reis door de woestijn, het harde plattelandsleven en over imperfecte schoonheid en blij zijn met wat je hebt ipv mokken over wat je allemaal niet hebt.

Sam zegt er zelf dit over: “To say grace means to say thank you. It means to be grateful for what is before me- for what I have. It means to not be bitter about what I don’t have and really, to not be bitter about things I lost. I turn 59 this year. Everyday is a miracle”.

Met weinig woorden, zijn rasperige praat-zing stijl en minimale maar buitengewoon doeltreffende begeleiding etaleert Sam Baker op Say Grace zijn enorme schrijverstalent. Hij is lang niet de beste zanger, maar de zeggingskracht die Sam Baker in zijn liedjes weet te leggen is ongekend. Ze grijpen je bij de keel en laten je niet meer los. En dan wordt er ook nog subliem gemusiceerd op dit album voor precies dat extra beetje olie op het vuur om het liedje tot een waar kookpunt van schoonheid te brengen. Of het nu de af en toe ouverture- achtige piano partijen betreft (Chip Dolan en Steve Conn), de strijkers , een mooi gedempt trompetje, een eenzame accordeon (Joel Guzman), de stemmen van Carrie Elkin en Raina Rose of die dik en duister gierende gitaarpartijen van Gurf Morlix betreft. Met elke song raakt hij ook in de omlijsting precies de juiste snaar. We kunnen we niet anders concluderen dan dat we hier toch weer te maken hebben met een waar meesterwerk! (Sandra Zuidema/www.luckydice.nl