Nog ter volledigheid: dat valse hoort niet per se bij de sound van de groep. Dit album is na het overlijden van de zanger Ray Schuler (2011) geproduceerd, waarbij zijn zang van de demo's werd gebruikt. Het demo-geluid (soms inderdaad tegen het valse aan) in combinatie met weten van die achtergrond maakt het nog emotioneler en oprechter klinken dan de muziek van de band van zichzelf al is. Bij het inspelen van het afsluitende Hello moeten de bandleden de tranen in de ogen hebben gehad.
De nummers zijn vrijwel allemaal overwegend rustig/tam en dus minder uitgewerkt en gepolijst dan op de twee voorgaande albums, maar hebben het herkenbare geluid van de band. Een mooi, ingetogen eerbetoon en gebaar, en ook een verdrietig en een beetje sluimerend afscheid van deze band. Een album met een zwarte rand.
