In het begin dat ik dit album had gekocht vond ik het verschrikkelijk, ik vond de cover spuuglelijk en kon niet in de muziek komen. Daarop heb ik het ergens onderop de stapel gelegd, af en toe nog eens opgezet maar de “click” bleef uit. En ineens, in een ipod shuffle was die click daar wel met The wrong side of weird. Wat een geweldig intro met die klaterende synth riff die herhaaldelijk terug komt in het nummer, lekkere ritme tandem en mooie zanglijnen. Daarop maar eens dieper geluisterd naar de rest, en kijk, The seventh house is intussen een blijvertje in mijn afspeellijst. “Erosion” begint in een langzaam drama en bloeit dan open, met die heerlijke castagnetten ertussen. Het titelnummer is een all-time klassiek IQ epic, begint rustig, komt dan na een gitaarsolo open In een typisch “ritme-anti-ritme”. Mooi toetsenspel beetje ver in de productie. Zero Hour is wel wat flauw, maar best oke. Shooting Angels Is en blijft een kut nummer (Beetje zoals The magic roundabout van The Wake) Guiding Light is ook prima met een heerlijk instrumentaal tussenstuk. Al met al vindt ik The seventh house eigenlijk best een leuk IQ album: mooie muziek zoals enkel IQ dat kan.