menu

IQ - The Seventh House (2000)

mijn stem
3,91 (89)
89 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Giant Electric Pea

  1. The Wrong Side of Weird (12:24)
  2. Erosion (5:43)
  3. The Seventh House (14:23)
  4. Zero Hour (6:57)
  5. Shooting Angels (7:24)
  6. Guiding Light (9:58)
totale tijdsduur: 56:49
zoeken in:
Ozric Spacefolk
Het werd weer eens tijd voor een rondje IQ, vond ik.
Te beginnen met deze.

Wat mij betreft een top-plaat, van begin tot eind. De plaat doet ergens heel jaren 70 aan, alleen de productie is wel heel vet.
Ik vind dat met name Peter Nicholls de sterren van de hemel zingt, van zacht en ingetogen tot stevig en schreeuwerig, maar wel zuiver.

Verder moet ik zeggen dat ik de toetsenpartijen van Martin Orford erg gaaf vind, ook lekker retro.
De gitaarpartijen, met name de zwaardere riffs van Mike Holmes vallen positief op.

De echte prijsnummers zijn de drie langere nummers, Wrong Side of Weird, Seventh House en Guiding Light.

Maar er is ook niets mis met de 3 wat kortere nummers.

Echt een fijne 'jaren 70'-plaat van IQ, die doet denken aan het betere werk van een Genesis, Camel en Caravan.

avatar van Deranged
5,0
Ik vind deze band en dan met name op dit album juist een behoorlijk eigen gezicht hebben. Je doet ze te kort denk ik om dit in het 'jaren 70' hokje te plaatsen. Het is symfonische rock maar dan geen imitatievorm. En wat een geweldig album is dit ook gewoon, voor mij hun beste.

Wat een knallende opener is The Wrong Side of Weird en wat een vakkundige compositie is het titelnummer. Deze mannen kunnen musiceren dat staat vast. Er gebeuren sublieme instrumentale dingen. En daar krijgen ze naar mijn idee bij lange na niet de erkenning voor die ze verdienen.

Daarnaast zijn ook de teksten van Nicholls die hier overigens uitstekend zingt zeer noemenswaardig.

En niet te vergeten het ook niet misselijke gitaarwerk, zoals een fantastische solo op het eind van Zero Hour.

Meesterlijk album op eigenlijk alle fronten.

Niet te missen voor liefhebbers van het genre.

avatar van ChrisX
Deranged schreef:
En wat een geweldig album is dit ook gewoon, voor mij hun beste.


En dat is iets wat ik dus helemaal niet snap. Ik volg IQ al sinds Ever en heb ook rond die tijd hun eerdere werk ontdekt. Heb ze ontelbare keren live gezien waaronder memorabele concerten in hun thuisland. Een goede vriend van me runde jarenlang de IQ Fanclub NL genaamd Fascination en die heeft ze nog zelfs in de jaren 80 live gezien. En beide zijn we het er over eens dat The Seventh House misschien wel hun minste album is. Het is zeker het album van IQ dat ik het minst gedraaid heb door de jaren heen. Dit album is gemaakt in de post-Subterranea periode en is een wat mij betreft geforceerde poging om een album a la Ever te maken. Komt ook nog eens bij dat compositorisch toenmalig toetsenist Martin Orford weinig heeft bijgedragen aan dit album, omdat het beste materiaal wat hij had op dat moment op zijn eerste solo-album stond.

En er is ook iets qua totaalklank van het album dat mij tegenstaat, het is een kil klinkend album. Het is te bedacht allemaal en ik mis een stuk passie / gevoel wat ik op eerdere en latere albums (gelukkig) wel hoorde en voelde.

Ozric Spacefolk
Ik vind dit ook hun beste plaat (samen met Subterranea).

Ik vind juist Ever helemaal niet zo boeiend.

Ik vind ook dat de band niet meer dit niveau heeft kunnen halen met Dark Matter en Frequency.

Kil is ook niet een etiket die ik snel op deze plaat zo plakken. Op mij komt het geheel juist erg warm en sympathiek over. Dark Matter vind ik juist veel killer en afstandelijker klinken.

avatar van Deranged
5,0
Inderdaad. Ben een stuk meer geneigd met bovenstaande reactie mee te gaan dan die daarvoor. Dit album hun minste noemen is iets wat ik op mijn beurt dan weer niet kan begrijpen. En kil is absoluut geen classificatie die ik hier kan plaatsen.

Ever vind ik ook behoorlijk minder dan deze en niet echt met dit album te vergelijken.

Je hebt dus naar mijn idee best wel een vreemde kijk hierop, maar dat is prima.

Als minste zou ik eerder Frequency aan willen duiden, die pakt mij op een enkel nummertje na eigenlijk totaal niet.

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Over smaak valt niet te twisten. Maar de algehele sound (i.h.b. het toetsenwerk) van Erosion, Guiding Light (het laatste deel) en in het bijzonder Shooting Angels kan toch moeilijk anders dan 'kil' genoemd worden?

Ozric Spacefolk
Ik vind het warm. IQ is bij net als Pendragon. Ik droom er zo heerlijk bij weg...

avatar van ChrisX
Casartelli schreef:
Over smaak valt niet te twisten. Maar de algehele sound (i.h.b. het toetsenwerk) van Erosion, Guiding Light (het laatste deel) en in het bijzonder Shooting Angels kan toch moeilijk anders dan 'kil' genoemd worden?


Precies. Veel van de toetsensounds op The Seventh House komen van de hand van gitarist / producer Mike Holmes. Hij wilde aan de ene kant de boel wat meer updaten en aan de andere kant waren de songs die het wat meer richting Ever trokken. Seventh House heeft daardoor een beetje een schizo karakter wat mij betreft en het is een album dat nog al uitlopende meningen oproept.

De opvolger Harvest Of Souls vond ik al weer een grote vooruitgang ook met name in het melodieuze karakter van de songs. Het is ook het meest retroklinkende album van IQ wat ik op zich niet verkeerd vind. Maar uiteindelijk hebben ze wat mij betreft met Frequency een waardige opvolger voor Ever gemaakt. Het is denk ik van de albums vanaf Ever het meest gedraaide IQ album hier in huis, ook omdat hij werkelijk als een klok klinkt.

avatar van Deranged
5,0
Een klassiek aandoende symfonische band weet voor mij de clichés te vermijden als ze de langdradige jamachtige passages weten te overstijgen. En dat is hier zeker het geval, het doet allemaal een stuk meer gestructureerd en eigen aan. Kil is dan ook zeker niet een woord wat ik hier aan zou willen toebedelen.

avatar van Deranged
5,0
Titelnummer hier blijft vooralsnog voor mij toch wel het beste wat deze band gedaan heeft.

Wilde wat gaan typen maar zie dat ik het in eerdere berichten allemaal al redelijk uit de doeken heb gedaan.

Fenomenaal album dat ik voor altijd zal koesteren.

En.

Waarom stond dit niet al op vijf sterren eigenlijk.

Ozric Spacefolk
Kan het er alleen maar helemaal mee eens zijn.
Beste plaat van de band als je het mij vraagt.

Vind echter Wrong Side of Weird ook één van hun beste tracks.

avatar van Arend8710
4,0
In het begin dat ik dit album had gekocht vond ik het verschrikkelijk, ik vond de cover spuuglelijk en kon niet in de muziek komen. Daarop heb ik het ergens onderop de stapel gelegd, af en toe nog eens opgezet maar de “click” bleef uit. En ineens, in een ipod shuffle was die click daar wel met The wrong side of weird. Wat een geweldig intro met die klaterende synth riff die herhaaldelijk terug komt in het nummer, lekkere ritme tandem en mooie zanglijnen. Daarop maar eens dieper geluisterd naar de rest, en kijk, The seventh house is intussen een blijvertje in mijn afspeellijst. “Erosion” begint in een langzaam drama en bloeit dan open, met die heerlijke castagnetten ertussen. Het titelnummer is een all-time klassiek IQ epic, begint rustig, komt dan na een gitaarsolo open In een typisch “ritme-anti-ritme”. Mooi toetsenspel beetje ver in de productie. Zero Hour is wel wat flauw, maar best oke. Shooting Angels Is en blijft een kut nummer (Beetje zoals The magic roundabout van The Wake) Guiding Light is ook prima met een heerlijk instrumentaal tussenstuk. Al met al vindt ik The seventh house eigenlijk best een leuk IQ album: mooie muziek zoals enkel IQ dat kan.

Arend8710 schreef:
In het begin dat ik dit album had gekocht vond ik het verschrikkelijk, ik vond de cover spuuglelijk en kon niet in de muziek komen. Daarop heb ik het ergens onderop de stapel gelegd, af en toe nog eens opgezet maar de “click” bleef uit. En ineens, in een ipod shuffle was die click daar wel met The wrong side of weird. Wat een geweldig intro met die klaterende synth riff die herhaaldelijk terug komt in het nummer, lekkere ritme tandem en mooie zanglijnen. Daarop maar eens dieper geluisterd naar de rest, en kijk, The seventh house is intussen een blijvertje in mijn afspeellijst. “Erosion” begint in een langzaam drama en bloeit dan open, met die heerlijke castagnetten ertussen. Het titelnummer is een all-time klassiek IQ epic, begint rustig, komt dan na een gitaarsolo open In een typisch “ritme-anti-ritme”. Mooi toetsenspel beetje ver in de productie. Zero Hour is wel wat flauw, maar best oke. Shooting Angels Is en blijft een kut nummer (Beetje zoals The magic roundabout van The Wake) Guiding Light is ook prima met een heerlijk instrumentaal tussenstuk. Al met al vindt ik The seventh house eigenlijk best een leuk IQ album: mooie muziek zoals enkel IQ dat kan.

Ok leuk om te weten. Momenteel staat hier bij mij The Road of bones op en wil mijn IQ verzameling ( nu 3 cd's ) nog wat uitbreiden …..

avatar van Arend8710
4,0
Dank je, wilde het even ventileren terwijl ik het album nog eens hoorde.
Road of Bones is heel goed, hun laatste Resistance nog beter. Bij mij is die na een paar intense luisterbeurten flink in m’n oren gekropen.

avatar van raimjaim
Ik vind dit ook een geweldig album, staat bij mij op plek 3, Ever op plek 2 en het beste album aller tijden Subterrenea op 1. Frequency vind ik het minste album tot nu toe. Trouwens het nieuwe album Resistance is ook niet verkeerd zeg, na wat mindere albums is dit gelukkig weer een knaller.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
Tja, ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Het klinkt allemaal mooi (hoewel ik me bij het openingsnummer af en toe stoor aan het ietwat schelle snaredrum- en gitaargeluid), de arrangementen zijn goed verzorgd en aan de beheersing der instrumenten hoef ik niet te twijfelen, maar waar ik ander werk van IQ warm en gloedvol zou noemen komt The seventh house op mij een beetje vlak en voorspelbaar over, alsof de balans net een beetje te veel naar de veilige kant is doorgeschoven. De twee lange nummers vind ik niet majestueus genoeg om een lengte van 12 resp. 14 minuten te rechtvaardigen, en het vervelende monotone "industrial"-ritme maakt van Shooting angels eveneens een erg lange zit. Buiten dat laatstgenoemde nummer wordt het verder natuurlijk ook nergens echt slecht, Erosion vind ik wèl spannend (inclusief die mooi vervormde solo), en het slotnummer is wat mij betreft het hoogtepunt met een lang en interessant instrumentaal gedeelte en een ontroerend emotioneel einde, maar als geheel kan het album mij niet een uur lang boeien, en dan gaat de weinige variatie van het enigszins klaaglijke timbre van Peter Nicholls' stem me ook een beetje tegenstaan.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:36 uur

geplaatst: vandaag om 01:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.