Hoe vaker ik 'm beluister hoe beter ik 'm vind, zoals meestal met het werk van Tori. De piano klink rijk en diep door mijn speakers. Niet alle nummers vind ik even geslaagd, maar ze maken blijkbaar deel uit van het overkoepelende verhaal, want dit is een concept-album. Even wennen is het aan haar stem, die aan soepelheid, kracht en bereik heeft ingeboet, maar het stoort me niet echt. Het geeft sommige nummers een extra gevoel van kwetsbaarheid mee en dat vind ik dan juist weer mooi.
Wat mij trouwens opvalt is dat er nauwelijks aandacht wordt besteed aan nieuw werk van Tori of live-optredens onlangs in Carré. Ik vraag me af hoe dat komt. Kunnen de witte mannelijke recensenten helemaal niets met haar muziek?