Ook ik schrok me wezenloos bij de allereerste klanken van 'On Sight' en wist toen niet meer of ik nog wel zo'n zin had in Mr. West's nieuwste project. Gelukkig dat de rest van de absurde geluiden die op 'Yeezus' te vinden zijn mij beter bevielen. Nummers als 'Black Skinhead' en 'New Slaves' zijn namelijk gebouwd op hetzelfde krankzinnige fundament als de openingstrack, maar kennen ondanks het door de gastheer gekozen minimalistische sfeertje toch nog wat verassingen voor de luisteraar. Af en toe wordt het gedonder ingeruild voor een klein laagje soul en juist dat houdt de plaat interessant.

En net als die subtiele momenten van sfeerverandering zijn ook de gastartiesten zorgvuldig gekozen en verwerkt in de nummers. Bijvoorbeeld Chief Keef, die kon imo namelijk nooit iets goeds doen, bracht Rap in zijn eentje om zeep, maar wanneer hij inzet op 'Hold My Liquor' kan ik niet anders dan 'vrolijk' meedoen. Ook de andere featurings doen zoals ik al zei wat ze moeten doen, maar nemen nergens het nummer over van de gastheer.

Vooralsnog bevalt 'Yeezus' mij uitstekend, maar ik heb dan ook het geluk(?) dat ik de manier waarop Kanye met auto-tune omgaat simpelweg vet vind en een nummer als 'Blood on the Leaves' daardoor adembenemend wordt. Wie anders bedenkt het om Nina Simone in zo'n duistere, bombastische put te gooien en er zelf al gillend met een robotstem achter aan te springen? Krankzinnig maar geniaal. Kortom ik ben wederom fan, maar Mr. West's nieuwste wapenfeit is niet voor iedereen. Het is vooralsnog zijn meest duistere plaat en neigt naar krankzinnigheid, maar zoals we al vaker hebben gezien is er maar een dunne lijn tussen genialiteit en krankzinnigheid en Kanye spit die 'line' hier 10 nummers lang.

4,5*