Ik heb dit album gekocht nadat ik Pat had gehoord op North Sea Jazz. Daar hoorde ik voor het eerst dat er weer een band was, Unity Band dus. Was erg gaaf om de man weer eens life te zien. De laatste keer was in 1994 (Vredeburg), dus dat is wel heel lang geleden. Hij kan het nog steeds! Prima CD dit, en hij wordt ook beter als je hem vaker hoort. Niet zijn beste werk, maar goed, deze band is zich nog aan het vormen.

Verder heb ik besloten dat ik fan ben van de Orchestrion, zijn knotsgekke geautomatiseerde super-pianola die hij met zijn gitaar bestuurt. Dat ding had hij trouwens ook meegenomen naar NSJ. Het voegt echt wat toe, als variatie dan.

Naar aanleiding van het concert, en de Orchestrion track op de Unity CD (Signals, track 7) heb ik ook zijn Orchestrion CD weer tevoorschijn gehaald. Dit keer kon ik die wel waarderen