Sterk album met weinig zwakke momenten. Het ontbreken van refreinen in de meeste nummers op de plaat zorgt dat ie enerzijds qua toegankelijkheid niet bepaald de hoofdprijs wint, maar anderzijds wel mysterieus blijft en die mooie psychedelische groove houdt; precies wat je zoekt op het soort album wat Unknown Mortal Orchstra maakt. Alleen op het nummer One at a Time maken ze een uitzondering en wordt het refreinloze thema van het album één keer gebroken.

De gekozen doffe lo-fi productie kan je irriteren of het weet je net dat beetje extra terug de 60's in te schoppen. De volume stand op hard (of een koptelefoon) kan wat dat betreft geen kwaad om de subtiele productie-tierelantijntjes goed waar te nemen en het album echt in zijn volle glorie te beluisteren. En (hoewel nog niet geprobeerd) onder het genot van een dikke joint zal ie ongetwijfeld nog veel lekkerder wegluisteren. Iemand al uitgeprobeerd?