Ben dus bezig met het opschonen van mijn gehele cd-collectie en haal deze plaat voor het eerst sinds tijden uit de kast. Was ten tijden van mijn laatste luisterbeurt niet zozeer moe van de liedjes, maar eerder van Mumford & Sons zelf. Deels door Babel, deels door de eindeloze lofzangen voor de heren. Toch een fantastische plaat die zij naar mijn mening niet meer gaan overtreffen, maar Sigh No More is voor mij wel dé plaat die van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat. Na de laatste akkoorden van After The Storm vond ik toch maar weer dat Mumford en zonen toch een hoog plaatsje verdienen in mijn collectie. Heerlijke stem, geweldige energie en hopelijk gaan ze bij het maken van een derde album toch een beetje een andere kant op ten opzichten van Babel... 4,5*

In het voorjaar van 2012, toen ik het te koud vond om naar buiten te gaan en geen zin had om één van mijn vele platen uit mijn collectie te draaien, besloot ik via YouTube eens nieuwe muziek te ''scouten''. Na een hoop oninteressant materiaal gevonden te hebben stuitte ik uiteindelijk op ene Shakey Graves, een vent die bewapend met zijn koffer en gitaar mijn hele dag goed maakte. Vooral zijn nummer Roll The Bones, live bij The Good Music Club deed mij zeer veel deugd en onmiddellijk wilde ik alles van de beste man hebben. Hij had echter slechts één cd (Roll The Bones) maar hoe rauw en geweldig zijn liveoptredens zijn/waren, hoe saai en onluisterbaar vond ik zijn album. Veel verder dan een halve luisterbeurt kreeg hij niet eens van mij, terwijl ik zijn liveoptredens op YouTube inmiddels wel honderden keren gezien heb. Conclusie: Ik was fan van Shakey, maar zijn album vond ik waardeloos...

Alles veranderde enkele dagen geleden, toen Shakey Graves (wiens echte naam Alejandro Rose-Garcia is) met zijn tweede plaat uitkwam: And The War Came. Shakey had geluisterd naar zijn fans en zijn geweldige gitaarspel en rauwe stem komen nu wél naar voren op zijn opnames, hoor daarvoor alleen maar The Perfect Parts. Die gitaar, die stem als die diep moet gaan en het ritme van de nummers: ik hou ervan! En ondanks dat ik de nummers (nog) niet zo geweldig vind als zijn liveoptredens van Roll The Bones, komt het akelig dicht in de buurt en met een paar extra luisterbeurten gaan nummers als The Perfect Parts, Only Son en Hard Wired dat zeker halen.
Daarnaast nog wel een puntje van kritiek; ik vind de samenwerking op sommige nummers met Esmé Patterson erg prettig. Zo vind ik Dearly Departed een fantastisch nummer, maar dat laatste nummertje had van mij niet zozeer gehoeven (Call It Heaven).

Voorlopig geef ik And The War Came 4 sterren, maar dit kan in de toekomst nog altijd stijgen...

Ben heel mijn cd-collectie eens aan het herbeluisteren en beoordelen en trok als eerste Fallen Empires uit de kast, vooral omdat deze plaat mij zo kon bekoren gedurende zijn release. Daarna een beetje in de vergetelheid geraakt, ondanks een geweldig bezocht optreden in Ahoy toen. Album kent enkele fantastische hoogtepunten met This Isn't Everything You Are en New York. Maar toch zijn er ook een aantal nummers die lekker luisteren, maar meer ook niet. 3,5 sterren van mij, maar wel een heerlijke plaat om op te zetten.