menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Lura. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021

Mary Lattimore - Collected Pieces II (2021)

afgelopen woensdag om 09:12 uur

De afgelopen jaren groeide Mary Lattimore uit Los Ageles uit tot een van de meest populaire én een van de meest interessante harpistes in de wereld. Ze werkte al samen met een keur aan interessante artiesten als Meg Baird, Thurston Moore, Sharon Van Etten, Jarvis Cocker, Kurt Vile, Steve Gunn, Ed Askew en Fursaxa. In haar composities gaat ze de uitdaging niet uit de weg, ze experimenteert volop op haar Lyon en Healy Concert Grand harp. Ze dompelt haar composities vaak onder in sfeervolle en subtiele, elektronische ambient klanktapijten. Haar vorig jaar verschenen album Silver Ladders oogstte alom lof. Het was zelfs een eindejaarsfavoriet van o.a. NPR, Pitchfork en The New Yorker. Het gaat hier om een limited-edition cassette & digitale collectie met nieuw en niet eerder uitgebracht materiaal, singles die alleen voor Bandcamp zijn uitgebracht en obscuriteiten uit de recente archieven, zoals ook het geval was op Collected Pieces I, uit 2017. Het is bepaald geen kliekjes album geworden, want alle composities staan als een huis. Het slechte nieuws is echter dat dit album alleen nog maar digitaal verkrijgbaar is, want de cassettes zijn allang uitverkocht. Het goede nieuws is dat op 14 januari het album Collected Pieces: 2015-2020 zal verschijnen. Selecties uit beide collecties (CP I & II) maken hun vinyldebuut begin 2022, die gelukkig zowel op cd als op vinyl verkrijgbaar zal zijn in de webshop van De Konkurrent en eventueel daar al besteld kan worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

La Luz - La Luz (2021)

afgelopen dinsdag om 07:41 uur

Volgens het persbericht heeft de band La Luz uit Los Angeles altijd een duidelijke visie gehad, maar ze hebben minder kaas gegeten hoe je een album aan de man dient te brengen. Misschien ben ik een zeurpiet, maar de informatie is nogal karig bij hun vierde album La Luz, alleen de titels van de composities worden vermeld. Aan gebrek aan ruimte kan het niet gelegen hebben. Er was voldoende ruimte om op zijn minst de credits te vermelden. Aan de binnenkant van het klaphoesje, waar nu “artwork” staat afgebeeld, dat de naam van hun label alle eer aan doet. Ook hadden ze informatie kwijt gekund op het extra beschermhoesje waarin de cd zit. La Luz is een damestrio bestaande uit gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl. Hun muziekstijl wordt bondig omschreven als surf noir, waaraan gelaagde vocalen worden toegevoegd. Ze worden beïnvloed door muziek uit lang vervlogen tijden. Allereerst door de surfmuziek van Dick Dale en Link Wray, maar bijvoorbeeld ook door The Ronettes (zang) en The B-52’s (orgel). Voor hun vierde album zochten veel inspiratie in de natuur. Ook verkennen ze aan de hand van geestverwant en producer Adrian Younge nieuwe wegen, wat zeker ook gelukt is. Younge komt eigenlijk uit een andere muziekhoek, hij werkt voornamelijk met hiphop-, soul- en jazzacts. Hetgeen een verfrissende manier van werken heeft opgeleverd. Het een dozijn composities bevattende La Luz werd opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mercelis - White Flemish Trash (2021) 5,0

afgelopen maandag om 13:21 uur

Bij het verschijnen van voorganger Western Union beloofde Jef Mercelis dat binnen een jaar een opvolger zou verschijnen, maar dat zou uiteindelijk maar liefs zestien jaar gaan duren. Jef werkte er drie jaar hard aan, maar het eindresultaat is er dan ook naar. Het balletje voor, de van oorsprong uit Turnhout afkomstige singer-songwriter, Mercelis begon echt te rollen toen hij in 1992 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. Een gedenkwaardige finale trouwens, want ook dEUS en Nemo en The Sideburns (voorloper van Novastar) waren toen eindkandidaten.

Vier jaar later verschijnt zijn debuut The Hopes & Dreams Of a Drunk Punk. Een uitstekend album, waarop hij zingt met dezelfde pathos als Morrisey. Het slotnummer Overdose zorgt trouwens jarenlang voor de nodige verwarring. Velen denken dat het over Jef zelf gaat, maar het handelt over een vriend van hem. Het krijgt enkele lovende kritieken, maar ondanks de nodige trouwe fans, verkoopt het album helaas voor geen meter.

Vervolgens duurt het maar liefst negen jaar voordat opvolger Western Union verschijnt. Dat heeft te maken met het feit dat Mercelis erg kritisch is op wat hij uitbrengt, een beetje een controlefreak wat dat betreft. Het album kenmerkt zich door een meer volwassen geluid. Naast eigen werk bevat het Buddy Holly’s That’ll Be the Day, wat een volledig eigen signatuur krijgt.

Dat White Flemish Trash een bijzonder album ging worden bewees de mooie, ingetogen single Fortune, welke een half jaar geleden verscheen. Dat geldt tevens voor de gisteren verschenen intrigerende single Headlines, met indringende zang van Jef. Erg aanstekelijk en vrolijk is het toepasselijk getitelde Lucky. Het mooiste en meest memorabele refrein bezit Low Motion. De nodige songs bevatten een onderhuidse spanning, het beste voorbeeld daarvan is misschien wel Sparrow.

Jef speelt toetsen, Teuk Henri gitaar ((SHARKO, Rawfrücht, I H8 Camera) en de geweldige drummer is Patrick Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn). De rol van Nicolas Rombouts (oa Guido Belcanto) mag zeker niet onderschat worden. Hij bewerkte, mixte en voegde naderhand nog de nodige instrumenten toe aan de songs. Zoals we gewoon zijn van Starman Records wordt een tekstvel meegeleverd. Het artwork is van drummer Clauwaert.

Matthieu van Steenkiste van Enola.be vroeg zich in maart af of dit de comeback van het jaar zou gaan worden, voor mij in ieder geval wel. White Flemish Trash is gewoonweg een van de meest urgente én een van de meest verslavende albums van 2021. Liefhebbers van alternatieve rockgroepen als dEUS gaan hier pap van lusten.

Showcases:

24/10 Anciens Abbatoirs, Mons
28/10 KBK Brussels
5/11 Djingel Djangel, Antwerpen
9/12 Charlatan, Gent (NOT 11/11 Jef Mercelis)

» details   » naar bericht  » reageer  

Adrian Crowley - The Watchful Eye of the Stars (2021) 4,5

afgelopen maandag om 13:19 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

» details  

Matt Patershuk - An Honest Effort (2021)

afgelopen maandag om 09:58 uur

Het gezegde “don't judge a book by its cover” is absoluut van toepassing op An Honest Effort van Matt Patershuk. Het artwork is op zijn zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven. Bij het maken van zijn nieuwe album had hij het veel door zijn opa gebruikte gezegde “God loves a Trier”. Zijn opa had een eigen interpretatie hiervan. “He meant that there is worth, and value in the trying. The act of making an effort is redemptive, despite the outcome.”, aldus Patershuk. Deze Canadese singer-songwriter is een geboren verhalenverteller, die vaak vergeleken wordt met artiesten als Waylon Jennings, John Prine, Kris Kristofferson en Guy Clark. Hij zingt met zijn prettige stem op een bijzonder relaxte manier zijn liedjes. De enige constante factor tot nu toe op zijn vier albums is coproducer Steve Dawson. Over zijn intenties voor An Honest Effort ; “You’ll find stories on this album about folks trying. In the face of unfavourable odds, with seemingly certain unfavourable outcomes, they give it a good go. Results vary, but all of them are better off for the attempt.”. Met de nodige empathie en humor vertelt Patershuk zijn verhalen, niet altijd even persoonlijk. Shane MacGowan is een humoristische beschrijving van zondags- en kerstkind Shane MacGowan, voor en na dat hij een kunstgebit krijgt. Jammer trouwens dat MacGowan niet alles uit zijn carrière gehaald heeft door overvloedig drankgebruik. Over het algemeen worden de liedjes relaxt ingekleurd door zijn begeleiders. En dat zijn niet de minsten. Naast Dawson kreeg hij hulp van Jeremy Holmes (bas en mandoline), Gary Craig (percussie), Keri Latimer ( (achtergrond)zang) en last but not least Fats Kaplin (fiddle, ukulele, banjo en mondharmonica). An Honest Effort bevat een elftal verhalende, vaak relaxte liedjes, waarvan het meest relaxte, Sunny, absoluut mijn favoriet is.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Honeyrunners - Everything Is on Fire (2021) 4,0

17 oktober, 08:44 uur

“A Northern take on Southern Roots & Americana; hot-blooded and rife with heartache & harmony.”, zo prijst deze band zichzelf aan op hun website. The Honeyrunners brengen dan wel muziek afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten maar komen uit Toronto. Everything Is on Fire is hun debuut en bevat negen puntige songs, zoals al aangegeven in het roots en americana genre. Het verschijnt op het Gypsy Soul label, waar onder andere ook uitstekende acts als Samantha Martin & Delta Sugar en Bywater Call onder contract staan. Samantha Martin is hier trouwens een van de vier backing vocalisten. De band beschikt met Dan Dwoskin over een uitstekende zanger, die een stem met een overheerlijk hees randje bezit. Alles is overigens Canadees aan hun debuut, want op de achterkant wordt het album gekwalificeerd als MAPL. Dat betekent concreet dat alle muzikanten, componisten en overige betrokkenen afkomstig zijn uit Canada. Net als bij de band van Samantha Martin wordt het normaal gesproken uit een viertal bestaande The Honeyrunners live flink uitgebreid met een aantal gastmuzikanten. Soms staat er een compleet elftal op de bühne. Het is te hopen dat deze lekkere band met hun debuut Everything Is on Fire snel de podia van de Lage Landen in vuur en vlam komt zetten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Anna Leone - I’ve Felt All These Things (2021) 4,0

16 oktober, 10:22 uur

stem geplaatst

» details  

Matthews Baartmans Conspiracy - Distant Chatter (2021) 4,0

15 oktober, 13:40 uur

De enorme staat van dienst van beide heren is natuurlijk genoegzaam bekend. Wat wil je, Iain Matthews maakt al meer dan een halve eeuw platen en BJ Baartmans ook al sinds de jaren tachtig. De heren leerde elkaar kennen in 2003, drie jaar nadat Matthews zich vanwege de liefde vestigde in het Limburgse dorp Horst, niet zo gek ver verwijderd van Baartmans’ woonplaats Boxmeer.

Er ontstond al snel een klik en heroprichtten ze Matthews Southern Comfort in 2005. Recent brachten ze samen met klasbakken Bart de Win en Eric Devries daarmee nog de fraaie albums Like a Radio en The New Mine uit, die ik beiden besprak voor mijn blog.

Tijdens de Coronapandemie besloten ze zodra het weer zou kunnen samen te gaan toeren. De titel van hun gezamenlijke album Distant Chatter spreekt natuurlijk boekdelen, de pandemie is uiteraard een belangrijk onderwerpen in, voornamelijk, Iain’s teksten. De muzikale invulling is in handen van BJ, die dat als geen ander kan. Weet altijd precies wat de liedjes nodig hebben, daarom werkt iemand als Jack Poels ook zo graag met hem.

Soms slaan de teksten op Iain zelf, zoals in de dromerige, prachtig voort meanderende opener Sleepwalking. Maar bijvoorbeeld ook in 14 Months, over de veertien maanden durende lockdown waarin Iain zich thuis doodverveelde. Are You a Racist zou je kunnen zien als een aanklacht tegen de oplopende polarisatie tijdens de pandemie, met als gevolg grotere discriminatie en rassenhaat. Het beschikt trouwens over een aanstekelijk refrein dat meteen blijft hangen. De clip ervoor is trouwens gemaakt door BJ's dochter Anna.

Daarnaast krijgt de luisteraar ook prachtige luisterliedjes als I’ve Gone Missing voorgeschoteld. De titel van Here's Looking at You is inderdaad een verwijzing naar de bekende one-liner” Here’s looking at you, kid” uit de filmklassieker Casablanca. De pandemie heeft duidelijk het beste naar boven gehaald bij de heren. Ze staan nu al te popelen om Distant Chatter live te gaan voorstellen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Arlan Feiles - Blame Me (2021) 4,0

15 oktober, 13:36 uur

Precies twee jaar geleden verscheen de fraaie voorganger What Kind of World?, op dat moment alleen in Nederland. Thuisland Amerika moest toen nog een aantal maanden wachten. Nederland heeft dus een streepje voor bij Arlan. Ook voor het nieuwe album Blame Me krijgt Nederland de primeur. Volgende week zal Arlan de cd’s, die twee dagen terug uit de fabriek rolden, meenemen op zijn komende tournee door Nederland.

Het nieuwe album is muzikaal en thematisch gezien wat luchtiger van toon dan What Kind of World? Die voorganger had naast persoonlijke liedjes voor zijn twee dochters en zoontje zware thema’s als politieke verdeeldheid, leven in vrijheid, vreemdelingenhaat, mediacensuur, corruptie en klimaatproblemen. Zoals gewoonlijk is Arlan niet voor een gat te vangen, het varieert van gospel,soul, blues, tex-mex, folk tot aan singer-songwriter.

In het dagelijks leven is Arlan pianostemmer (met oa The Boss als klant) dus niet vreemd dat dit instrument ook in de strijd gegooid wordt. Een wat frivool huppelende piano triggert de luisteraar meteen in opener en titelnummer Blame Me, het heeft ook een refrein dat meteen in je hoofd blijft rondzingen. Met enige zelfspot bezingt hij hier het ‘s nachts bijkomen van een drankroes op de bank.

Ook nu weer schiet hij alle kanten op, zonder dat hij de luisteraar onderweg kwijtraakt. Ook weet hij op een geweldige manier zijn stem op verschillende wijzen in te zetten. Zo volgen achter elkaar het zeer gevoelig gezongen Santa Cecilia en het soulvolle I Can’t Make It Alone. Negen van de elf composities zijn van eigen hand.

Hij covert daarnaast Make You Feel My Love van Bob Dylan, wat grote bekendheid kreeg in de uitvoering van Adele. Hold My Head Up High is een nummer van Fitz And The Tantrums. De zanger van die band, Michael Fitzpatrick, was een van Arlan’s beste vrienden op de middelbare school. De tekst van het liedje spreekt Arlan aan en hij had veel plezier om het naar zijn hand te zetten.

Naast de bekende, intieme luisterpodia in Nederland en België, zal Arlan ook te zien zijn op het bekende Ramblin Roots Festival in TivoliVredenburg. Het verbaast me hogelijk dat hij als doorgewinterd muzikant bij de onderste, kleinst afgedrukte namen vermeld staat. Het verschil met What Kind of World? is dat Blame Me speelser en hoopvoller dan de voorganger is. Wat wel hetzelfde is gebleven, is dat beiden prachtplaten zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

John Carpenter, Cody Carpenter & Daniel Davies - Halloween Kills (2021) 4,0

15 oktober, 08:22 uur

De release van de filmscore Halloween Kills is goed gepland en niet alleen omdat het op 31 oktober Halloween is. Het zal je vast niet ontgaan zijn dat sinds gisteren de film “Halloween Kills” in de bioscopen draait, waarvoor de afgelopen tijd fiks reclame werd gemaakt.

Overigens was het veertig jaar geleden ook al zo dat op donderdag films in première gingen. In die tijd kreeg ik, beroepsmatig, meer interesse in films. Regelmatig mocht ik, als mijn collega ziek of op vakantie was, films inhuren voor een vijftal bioscopen. Erg leuk om te doen. Daarvoor had ik veel telefonisch contact met bekende filmverhuurmaatschappijen als Concorde Film en Tuschinski Films. Laatstgenoemde is ook de eigenaar van het Amsterdamse bioscoop Pathé Tuschinski, wat deze maand zijn honderdjarige bestaan viert en algemeen gezien wordt als de mooiste bioscoop ter wereld. Het was trouwens bij het huren de kunst om een zo’n laag mogelijk filmhuur percentage te bedingen. In die tijd was het beroep filmoperateur nog een echt vak. Voordat de films vertoond werden liep de operateur de films in zijn geheel na en repareerde dan eventuele oneffenheden. Maar genoeg offtopic geneuzel nu.

Vaak wordt gedacht dat Halloween een Amerikaanse oorsprong heeft, maar dat klopt niet. Halloween was van oorsprong een vrije dag in Ierland. In de Keltische kalender begon het nieuwe jaar op 1 november en was 31 oktober dus oudejaarsavond. In de tweede helft van de negentiende eeuw waaide het vieren ervan over naar de Verenigde Staten, dankzij Ierse en Schotse immigranten.

John Carpenter is een fenomeen in de wereld van de horror, zowel als maker van filmscores maar ook als producer. Hij werd vooral bekend door zijn film “Halloween”. In de loop der jaren verschenen zowel veel films als scores van zijn hand. De laatste jaren werkt hij veel samen met zijn zoon Cody en zijn stiefzoon Daniel Davies. Eerder dit jaar besprak ik al het uitstekende Lost Themes III: Alive After Death van de drie heren.

“Halloween Kills” is het tweede deel van de nieuwe door David Gordon Green geregisseerde Halloween serie. Zoals altijd levert Carpenter beklemmende muziek, regelmatig bombastisch om het effect te vergroten. Als referenties kunnen worden genoemd Goblin, Angelo Badalamenti, Harry Manfredini, Charles Bernstein, Bernard Herrmann, Hans Zimmer en Ennio Morricone.

Halloween Kills is weer een uitermate vakkundig gemaakt product, het succes ervan zal natuurlijk mede bepaald worden door het succes van de film. Het album zal naast op de reguliere manieren ook op oranje vinyl verschijnen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Seven Stars Over Sicily - The Endless Sea (2021) 4,5

14 oktober, 17:51 uur

Ongeveer een jaar geleden ontdekte ik per toeval dat Conrad Freling een van de frontmannen is van de avontuurlijke, alternatieve Rotterdamse band Seven Stars over Sicily. Ik ken hem echter al heel lang als een zeer enthousiast forumbezoeker op MusicMeter. Wij delen daar vooral onze voorliefde voor obscure folkmuziek van rond 1970 en zijn beiden fan van de Franse chansonnier Benjamin Biolay. Ongetwijfeld komt de groepsnaam Seven Stars over Sicily uit zijn koker, het is een vergeten meesterwerkje van de obscure folkzanger John Terlazzo, wiens zegen ze trouwens hebben. In het dagelijks leven geeft Conrad leiding aan zijn zorgboerderij Moed en vertrouwen in Spijkenisse, maar in zijn vrije tijd gooit hij zich vol passie, zowel actief als passief, op muziek.

De band bestaat al een aantal jaren, maar wil nu echt een doorbraak gaan bereiken met The Endless Sea. In Rotterdam en omgeving hebben ze overigens de afgelopen jaren een uitstekende live reputatie opgebouwd. De Coronapandemie was de band niet ongunstig gezind. Doordat violiste Anne Bakker niet met Agnes Obel op tournee kon, is haar fraaie vioolspel nu te horen op The Endless Sea. Maar de heren hadden nog meer ijzers in het vuur. Zangeres Janine van Osta zingt mee op Coldness Within en zangeres Merle Sibbel is te horen op Across the Borderlines en had men ook de beschikking over de strijkers van The Promised Land Ensemble.

De muziek wordt over het algemeen geschreven door Conrad en Jeroen Wessels en de teksten door zanger Daniel Blokker. De plaat gaat vooral over eenzame drinkers, verdronken muzikanten, zeenimfen en bootvluchtelingen, thema’s die allemaal naar de titel verwijzen. The Lightseekers gaat over het zelfgebouwde schip De Warnow waarop in 2013 acht muzikanten uit Schiedam verdronken, waaronder een vriend van de band. De indringende opener Ghostdancer gaat over de overleden broer van zanger Daan. Een soortelijk groot verlies heeft ook Conrad meegemaakt, vandaar dat de twee een klik hebben en elkaar goed begrijpen.

Het slotakkoord Across the borderlines is de aangrijpende beschrijving van een reis van vluchtelingen uit Eritrea door de woestijn en over de Middellandse Zee. New York City schreef Conrad zelf, over het feit dat hij die prachtige stad niks meer aan vond, doordat hij daar in het verleden een liefde verloor. Het liedje Million Dollar Hoax heeft niets met het centrale thema te maken, want dat gaat over de bekende graffiti artiest Banksy. De titel spreekt hier uiteraard boekdelen. De prachtige hoes is trouwens een schilderij van Ludolf Backhuysen.

Zelf omschrijven ze de muzikale reis op The Endless Sea als een collage van genres als americana, chamberfolk, surf symphonies, nu wave, southern krautrock, acoustic soul, 60’s garagerock, dirty blues en psychedelica. Door henzelf ook wel “maritime noir” genoemd of “ocean disco”. Als muzikale referenties geven ze zelf Beach House, Deep Sea Arcade, A Flock Of Seagulls, The Coral, The Baltic Sea Philharmonic. Zelf hoorde ik in het gitaarspel in Pictures of Anguish de invloed van Simple Minds terug. Vooral door de zang hoor ik ook wel wat raakvlakken met die andere alternatieve Rotterdamse band, The Bullfight.

Met dit avontuurlijke en regelmatig indringende The Endless Sea gaat Seven Stars over Sicily ongetwijfeld een hoop nieuwe zieltjes winnen, ook buiten Rotterdam en omgeving. Zaterdagmiddag 6 november zal het album om 12 uur voorgesteld worden in het prachtige Prinses Theater in Delfshaven. Naast hun band spelen die middag ook Hurricane Joe, Mark Ritsema en Skiffle Billy Cocktail. Er zullen ook DJ’s zijn , illusionisten en er is een platenbeurs.

Seven Stars over Sicily live :

06-11 DELFSHAVEN (ROTTERDAM) : Prinses Theater 12:00 uur

» details   » naar bericht  » reageer  

LenA - Here and Beyond (2021) 4,5

13 oktober, 17:04 uur

Momenteel barst het in België van het (piep)jonge muzikale talent. Sommige anderen nemen langer de tijd om in de openbaarheid te treden, zoals de achtenvijftigjarige folkzangeres Lena Wauters uit Opwijk (nabij Brussel). Dat had diverse redenen. Eerst had Lena een tijdlang diverse administratieve banen, vervolgens besteedde ze haar tijd aan het opvoeden van haar drie zonen. Na haar scheiding begon ze op de luchthaven te werken, totdat ze in 2010 ziek werd en de diagnose chronische vermoeidheidssyndroom kreeg.

Intussen is ze uit dat diepe dal gekropen en werkt nu als gedragsbegeleidster voor honden en katten. Grootste struikelblok voor een muzikale carrière vormde echter haar grote bescheidenheid. Enige jaren geleden wist haar vriend haar uiteindelijk te overtuigen om contact te zoeken met Herman Temmerman (aka Ht Roberts, H.T. Roberts). Tot haar grote verrassing hapte hij toe om haar muziek te gaan produceren.

Toch duurde het door Corona nog wat langer voordat dit debuutalbum Here and Beyond is verschenen. Het album werd opgenomen in de Latemse Kluis van kunstverzamelaar Herman De Bode in het pittoreske kunstenaarsdorp Sint-Martens-Latem. Naast door Herman wordt Lena niet door de minsten begeleid, Pascale Michiels (Billy & Bloomfish, The Rielemans Family en Blues Angels) en Bruno Deneckere zijn bekende namen waarmee Herman vaker samenwerkt. Daarnaast kreeg ze ook nog hulp van Dirk Fryns op elektrische piano en van zoonlief Dennis Koornstra op elektrische gitaar.

Here and Beyond bevat een veertiental uitstekende liedjes, die door de geweldige begeleiders naar een nog hoger niveau worden getild. Liedjes die regelmatig over haar gevoelens gaan, zoals de titelsong dat gaat over het elkaar aanvoelen op een manier die niet uit te drukken is met woorden. Het prachtige The Room haalde overigens bijna niet het album. Lena hierover : “The Room stond er bijna niet op! Ik bleef maar twijfelen over dat nummer, voelde me er niet goed bij, maar Herman bleef maar zeggen dat hij het jammer zou vinden, want hij vond dat juist een heel goed nummer. Dus heb ik naar hem geluisterd, hebben we extra lang gezocht tot we het goed kregen en ik me er goed bij voelde en dat is gelukt.”.

Haar zoon Dennis Koornstra (Colorblind) was mij overigens ook onbekend, maar steelt af en toe de show met zijn uiterst relaxte gitaarspel (Vooral in Ready en in slotakkoord Never Forgotten). Here and Beyond bewijst dat je ook op latere leeftijd je muzikale dromen op overtuigende wijze kan waarmaken!

» details   » naar bericht  » reageer  

Wanthanee - Wanthanee (2021) 4,5

12 oktober, 07:51 uur

Anderhalf was singer-songwriter Wanthanee Wadngam toen ze samen met haar moeder en stiefvader neerstreek in België. Wanthanee werd geboren in Chiang Rai, de meest noordelijke provincie van Thailand. Al op haar vierde werd zingen haar lust en leven. Een jaar later begon ze viool te spelen en studeerde op haar zeventiende officieel klassiek getraind af aan de muziekschool. Ze speelde enorm graag Katchiaturian, Beethoven, Bach en Mozart. Waarbij laatstgenoemde haar grootste uitdaging vormde. Ze speelt af en toe nog viool in de band Outer, die op bijzondere wijze neoklassiek koppelt aan dreampop en elektronica. Op haar dertiende verjaardag kreeg ze haar eerste gitaar. Ze begon covers te spelen, via YouTube leerde ze de akkoorden.

Op dit moment heeft de in Gent woonachtige Wanthanee een razend druk leven. Ze studeert momenteel nog interieurvormgeving en zit nu in haar laatste jaar. Intussen doet ze ook een stage bij “Maatschap”, een verzameling architecten met een gemeenschappelijk doel: ecologisch en duurzaam bouwen. Daarnaast werkt ze in de horeca als keukenmedewerker en chef d’équipe. Iets wat ze fijn vindt om te doen, omdat ze graag met haar handen werkt.

Haar grote talenten werden reeds vijf jaar terug opgemerkt toen ze Studio Brussels' De Nieuwe Lichting won. Ze werd geïntroduceerd bij het publiek als “de nachtegaal van de Panne” en “de London Grammar van de Lage Landen”. Maar haar muziek heeft echter een eigen signatuur. Dat komt mede doordat Wanthanee’s kennis van de moderne populaire muziek gering is. Eigenlijk zijn The Beatles zo’n beetje de enige populaire muziek die ze goed kent dankzij de vinylplaten van haar opa.

Meestal start het componeren van liedjes met een korte melodie waarop ze automatisch enkele woorden plaats. Die woorden of zinnen passen nog niet meteen bij elkaar. Maar als ze uiteindelijk overtuigd is van de kracht van het nummer, werkt ze het uit tot een volwaardige song. Belangrijke rol bij het tot stand komen van haar debuutalbum Wanthanee speelde haar vriend Orson Wouters. Hij arrangeerde de songs, mixte, produceerde en nam het album op. Hij heeft trouwens ook een solocarrière en is op dit moment behoorlijk succesvol met zijn project “Aili”, waarbij dance muziek met Japanse teksten worden gecombineerd. Wie trouwens heel goed luistert naar het album hoort dat subtiele Aziatische invloeden in de songs zijn verwerkt.

Tot op heden verschenen al de prachtige singles Mid Day Dream, Taipei, Soon en Cold Summers (over een lange afstandsrelatie). Haar grootste wapen is haar fraaie zang, die me regelmatig kippenvel bezorgt. Het meeste in het sobere, zeer gevoelig gezongen Twenty-Three. Naast van haar vriend Orson kreeg ze hulp van Stijn Konings (gitaar op Only Shadows Remain), Nelle Bogaerts (cello op Concrete), Ruben Mertens (basgitaar op Taipei en Cold Summers) en Sander Stuer (percussie op OSR, Taipei en Concrete).

Het idee achter de hoes, lichtte Wanthanee als volgt toe : “De betekenis van de hoes is dat er na regen zonneschijn komt. En daar gaan in principe alle nummers over. Het is een motto waar ik in het leven achter sta! En daar bovenop laat het misschien ook (onrechtstreeks) zien dat muziek voor mij een middel is om mezelf te ‘troosten’, of verschillende emoties uit te drukken.”. Overigens beschikt Wanthanee over veel podiumervaring, die haar onder andere al in Amerika, Zuid-Korea en Taiwan bracht. Het zeer overtuigende debuutalbum Wanthanee van deze geboren zangeres zal op 9 november voor het eerst aan het publiek worden voorgesteld in de AB in Brussel. Meer concerten zullen hopelijk snel volgen.

Wanthanee live :

09-11 BRUSSEL : AB Albumreleaseshow

» details   » naar bericht  » reageer  

Vanishing Twin - Ookii Gekkou (2021) 4,0

11 oktober, 09:43 uur

De moeder van zangeres Cathy Lucas leed aan het vanishing twin syndrome, in dit geval absorbeerde Cathy in de embryonale fase haar tweelingzusje. Net zo bijzonder als dit voorval is de muziek van Vanishing Twin. Ookii Gekkou, Japans voor helder maanlicht, is inmiddels hun vierde album. De groep bestaat naast frontvrouw Lucas uit drummer Valentina Magaletti (Raime, Tomaga, Uuuu, Neon Neon), bassist Susumu Mukai (Zongamin, Floating Points), hoofd van een bibliotheek Phil M.F.U. (Man From Uranus) voor de speciale geluiden en film maker en beeldend kunstenaar Elliott Arndt op fluit en percussie. De band neemt de luisteraar mee op een fascinerende, avontuurlijke luistertrip, die zowel invloeden bevat uit de hedendaagse muziek, maar ook uit een grijs verleden. De band brengt een unieke mix van psychedelica, subtiele elektronica, avant-garde, jazz, afrofunk en lounge. De invloeden zijn heel divers, Stereolab, Broadcast, Sun Ra, Alice Coltrane, Martin Denny, Ennio Morricone, Can, Holger Czukay, Talking Heads, Eno & Byrne tot aan gamelan. Zelf dragen ze als grote voorbeelden aan Piero Umiliani, Art Ensemble Of Chicago en ELO. Het enige minpuntje is de sporadische inzet van de door mij verafschuwde auto-tune. Opnieuw weet het raadselachtige Vanishing Twin met hun nieuwe album Ookii Gekkou de luisteraar mee te slepen en te biologeren.

Vanishing Twin live :

11-11 UTRECHT : TivoliVredenburg

» details   » naar bericht  » reageer  

Guido Belcanto - In de Kronkels van Mijn Geest (2021) 4,5

10 oktober, 15:19 uur

In 2019 vierde Guido (68) succesrijk zijn dertigjarige jubileum met zo’n honderd live-concerten en het album Een Zanger Moet Trachten Pijn Te Verzachten. Voor twee van de drie cd’s grasduinde de koning van het authentieke levenslied in zijn persoonlijk archief en de derde werd een live-cd.

Helaas gooide 2020 roet in het eten om het succesvolle momentum vast te houden. Hierdoor trok Guido zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in gedwongen ballingschap. Maar gelukkig heeft ieder nadeel zijn voordeel. Hij had veel inspiratie, schreef net als in zijn begintijd in een roes liedjes aan de lopende band. Guido over deze zeer vruchtbare periode : ”Ik schreef 20 nieuwe songs op twee maanden tijd. Het was alsof ik opnieuw geboren werd als songschrijver, alsof ik aan een nieuw begin stond, net zoals vijfendertig jaar geleden, alsof de goden mij stuurden, alsof de Heilige Geest mijn gids was. Het was “alle dagen feest in de kronkels van mijn geest.”.

Een dozijn hiervan is terechtgekomen op zijn intussen vijftiende album In de Kronkels van Mijn Geest. Vier zijn volledig van eigen hand. Hieronder het prachtige Een Luchtige Liefde met een Meisje in Volle Fleur, wat ook een Ierse traditional had kunnen zijn. Een smartlap van het zuiverste water is Rozen op de Mesthoop van het Leven, waarop trouwens Stef Kamil Carlens meezingt. Voor een Man Is het Geluk van Korte Duur is een fraai duet met Petra Wilhelmina Vanhoren over de verschillende opvattingen van mannen en vrouwen over het liefdesspel.

Ook legde Guido twee traditionals vast, het bekende uptempo Plastic Jesus en het minder bekende, ontroerende en persoonlijke Meisje van het Meetjesland. Laatstgenoemde is misschien wel voor mij het hoogtepunt van het album.

Verder vertaalde Guido een nummer van Bob Dylan en een van Townes van Zandt. Tevens Les Moulins de Mon Coeur van Michel Legrand, dat in de Engelse vertaling onder de titel Windmills of Your Mind wereldberoemd werd gemaakt door legende Dusty Springfield. Op 17 september verscheen de eerste single Spookrijder in de Nacht, een bewerking van de klassieker Ghost Riders in the Sky, een van de nummers waarmee Johnny Cash roem vergaarde.

In de Kronkels van mijn geest werd geproduceerd en gemixt door Nicolas Rombouts, tevens bassist van het Broederschap, Guido’s uitstekende vaste band waarmee het album werd opgenomen, met daarin ook Maarten Moesen (drums), Andries Boone (viool, mandoline), Geert Hellings (gitaren) en Lieven de Maesschalck (gitaar/accordeon). Het album wordt live voorgesteld dit najaar met een uitgebreide tour die loopt tot zomer 2022. Die data zullen de komende tijd op zijn website terug te vinden.

Ondanks dat Guido tot een van de best articulerende en verstaanbare zangers behoort, wordt het album geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. Starman Records levert geen half werk, wat trouwens tevens al gold voor het ook onlangs verschenen Heen Zonder Weer, het uitstekende debuutalbum van Brent Beukelaer. Ook Guido levert nooit half werk, dus ben ik als fan met het persoonlijke In de Kronkels van Mijn Geest weer erg in mijn nopjes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jeroen Kant - Water (2021) 5,0

10 oktober, 12:01 uur

“Kennen wij elkaar?”, vroeg Jeroen me toen hij zijn nieuwe album Water bij mij thuis kwam afgeven. Amper. Ik sprak Jeroen ooit heel kort, in 2015, bij de album releaseshow van Caballero Zonder Filter van Björn van der Doelen. Dat album werd uitgegeven op het Bastaard Platen label, wat Jeroen toen bestierde met Mathijs Leeuwis. Een label dat de betere Nederlandstalige muziek op de kaart wilde zetten. In hetzelfde jaar als Caballero Zonder Filter verscheen op Bastaard Platen Jeroen’s uitstekende album Nooit Genoeg. In die tijd vertoefde Jeroen, eerst met zijn zeilbootje "Sephyr" en daarna met zijn motorboot "California", ook al veel in de Biesbosch. De kwaliteit van zijn teksten was toen al van hoog niveau. Vooral van de poëtische afsluiter De Hemel Huilt, waarin hij zijn bezorgdheid over de staat van onze planeet uitspreekt.

Een jaar of wat geleden zegde Jeroen de huur van zijn Tilburgse woning op en brengt sindsdien de meeste tijd alleen, vergezeld van zijn kat Muchacho, door op zijn nieuwe, samen met zijn vader opgeknapte boot “Armadillo”. Water werd in zijn eentje door Jeroen op zijn boot opgenomen. Ook nu weer maakt zich hij druk over hoe sommigen met onze natuur omgaan. Het reeds vrijgegeven Stront in Mijn Kop zingt hij vanuit de gedachtegang van een asociaal persoon. Eentje die al zijn afval doodgemoedereerd weg flikkert in de natuur en geen rekening houdt met geluidsoverlast. De overige zeven songs zijn wel vanuit Jeroen’s perspectief geschreven.

Het album opent echter met de sprankelende instrumentale compositie Morgenstond, dat begint met vogelgeluiden. Nog mooier en ingenieuzer is het ook instrumentale Avondgoud. Hierin worden vogelgeluiden op inventieve wijze echt onderdeel van de compositie. Op een volstrekt organische wijze vormen tekst en muziek een geheel. In de schitterende titelsong Water legt hij uit waarom hij zo graag op het water vertoeft.

Ontroerend is Je Stond Erbij, waarin hij beschrijft hoe een liefdesrelatie van hem als jong broekje op de klippen liep. Gelukkiger toont hij zich in het andere liefdesliedje op de plaat, Snoek. Geschreven voor zijn grote liefde, Judith Renkema (“Hoe langer ik je ken, hoe meer ik van je hou”).

Muzikaal gezien weet Jeroen genoeg te variëren en te verrassen. Het vele oefenen op zijn gitaren, met name de laatste jaren, heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Daarnaast onderhoudt hij zijn gitaarspel twee dagen in de week als gitaardocent bij cultureel centrum De Nobelaer, waar ik ooit zelf werkte van 1981 tot 1991.

Op Water speelt hij zowel akoestisch als elektrisch. Hij zweeft meestal tussen folk en blues en maakt daarnaast een uitstapje naar de rock ‘n’ roll in het vrolijke Het Lijkt Wel of Ik Droom, waarin hij zijn zegeningen telt. Een van mijn grote favorieten is trouwens afsluiter Wees Gerust, wat een oude traditional lijkt. Met als relativerende en geruststellende boodschap, wees gerust, er komt altijd weer een nieuwe dag.

Niet alleen als gitarist en liedjesschrijver is Jeroen duidelijk gegroeid. Ook komt zijn zang nu, vooral in de rustigere nummers, veel beter uit de verf. Water is voor mij een van de mooiste Nederlandstalige albums ooit gemaakt, prachtig verhalende teksten over het leven met de seizoenen. Het album, zowel op cd als vinyl verkrijgbaar, zal op 27 november officieel ten doop gehouden worden met een concert in het Biesbosch Museum, midden in de Biesbosch.

Jeroen Kant live :

30-10 GIESSEN : Club Pack 28
20-11 HOOFDPLAAT : Deuzonschole
27-11 WERKENDAM : Biesbosch MuseumEiland (Albumpresentatie)

» details   » naar bericht  » reageer  

Emily Scott Robinson - American Siren (2021) 4,0

10 oktober, 07:40 uur

Robinson’s liefde voor muziek ontstond op haar dertiende op een zomerkamp, waar ze in aanraking kwam met de muziek van Joni Mitchell, Cat Stevens en Dar Williams. Haar muzikale carrière kwam in een stroomversnelling door Better With Time, afkomstig van haar zelfuitgebrachte tweede album Traveling Mercies. Het liedje werd intussen al meer dan zes miljoen keer beluisterd op Spotify. Het album Traveling Mercies werd ook door Rolling Stone en Stereogum verkozen tot een van de beste countryalbums van 2019. Haar nieuwe album American Siren komt nu uit op Oh Boy! Records. Voor wie het, net als voor mij, de eerste kennismaking is met haar muziek, zal waarschijnlijk bij opener Old Gods de link met een jonge Dolly Parton leggen. Vooral door het gebruik van de kopstem en het kenmerkende vibrato van Parton. Maar Robinson is zeker geen epigoon. Robinson schrijft zowel over imaginaire personen als wel schrijft ze interessante verhalen over mensen die haar levenspad kruisen. Je kunt ze zien als een hart onder de riem voor mensen die verloren lijken te zijn, eenzaam of op een andere manier littekens dragen van een zwaar leven. Robinson kan gerekend worden tot de geboren verhalenvertellers. American Siren werd geproduceerd door Jason Richmond (The Avett Brothers, The Steep Canyon Rangers) en wordt ze begeleid door uitstekende muzikanten, die volledig in dienst van de liedjes spelen. Het bevat zowel geheel authentieke country als folk. Robinson zal trouwens op haar dertiende nooit hebben kunnen bevroeden dat ze in december op toer zal gaan met een van haar eerste idolen, Dar Williams.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Wild Feathers - Alvarado (2021) 4,0

8 oktober, 07:19 uur

Bier, barbecue en een boerenschuur meer hadden The Wild Feathers niet nodig om hun beste en meeste relaxte album Alvarado op te nemen. Dit keer niet de meest geavanceerde opnameapparatuur. In slechts vier dagen tijd namen de heren een dozijn nummers op. Tijdens het samenstellen van Medium Rarities ontdekten ze een negental uitstekende, niet eerder uitgebrachte demo’s, die uiteindelijk in nieuwe versies op het album zouden belanden. Tevens schreven ze drie nieuwe nummers. De ongedwongen werkomstandigheden zorgden voor extra spelplezier en spontaniteit. Het titelnummer Alvarado hadden de heren al bijna een decennium in de achterzak. Deze uptempo rocksong werd de opener van het nieuwe album. Het album werd relaxt en vol zelfvertrouwen opgenomen, wat duidelijk terug te horen is. Alvarado is gewoon een ongecompliceerd roots rockalbum wat heerlijk weg luistert.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sarah McQuaid - The St Buryan Sessions (2021) 4,0

7 oktober, 14:10 uur

Door de beperkende maatregelen vorig jaar besloot singer-songwriter Sarah McQuaid haar zesde album The St Buryan Sessions alleen live op te nemen in het middeleeuwse kerkje van St Buryan, niet ver van haar woonplaats in West Cornwall. Door het uitgekiend plaatsen van de microfoons maakt ze optimaal gebruik van de daar aanwezige akoestiek. Ze begeleidt zichzelf op akoestische gitaar, piano, elektrische gitaar en tom drums. Ze brengt een bloemlezing uit haar reeds vierentwintig jaar omspannende carrière. Haar laatste album If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous werd geproduceerd door de onlangs overleden folklegende Michael Chapman. Ondanks hun totaal verschillende werkwijzen en karakters leverde het een uitstekende plaat op en ontstond een mooie vriendschap. Voor haar nieuwe album kreeg Sarah een elektrische gitaar te leen van Chapman. Sarah covert op piano diens song Rabbit Hills en daarnaast ook nog de jazz klassieker Autumn Leaves. De gevoelige, wat hese stem van Sarah komt in deze omgeving bijzonder goed tot zijn recht. De opnames werden ook op beeld vastgelegd. De afgelopen maanden verschenen reeds de nodige songs op single. Sarah is een graag geziene gast op de Nederlandse luisterpodia. In februari en maart zal ze naar Nederland komen om The St Buryan Sessions te promoten.

» details   » naar bericht  » reageer  

The The - The Comeback Special (2021) 4,5

Alternatieve titel: Live at the Royal Albert Hall, 5 oktober, 18:10 uur

De jaren tachtig en de eerste jaren van het opvolgende decennium waren hoogtijdagen voor Matt Johnson, op het podium bekend als The The. Hij brak door met het album Soul Mining, prijsnummer hierop is Uncertain Smile, met een iconische pianosolo van Jools Holland. Uiteraard ontbreekt dit nummer niet op het livealbum The Comeback Special. Op 26 maart verscheen al een ander livealbum, Official Bootleg / 002. Daarnaast worden natuurlijk songs ten gehore gebracht als The Beat(en) Generation en het nog steeds pijnlijk actuele Armageddon Days (Are Here Again) van die andere klassieker Mind Bomb, waaraan meester-gitarist Johnny Marr van The Smiths meewerkte. Helaas niet opgenomen Kingdom of Rain, wat in de studioversie een prachtig duet is met Sinéad O’Connor. Maar verder heb ik weinig te klagen over de 24 gekozen songs, die een prachtige bloemlezing vormen uit zijn oeuvre. Helaas werden de twee studioalbums na Dusk een stuk minder en heb ik niks met de zes scores, welke hij sinds 2010 uitbracht. Maar gelukkig klinkt hij op The Comeback Special bijzonder energiek en geïnspireerd. Bovendien wordt hij omringd door uitstekende begeleiders. Johnson bleek in 2018 nog steeds razend populair te zijn, de drie concerten waren binnen enkele minuten uitverkocht. The Comeback Special bevat de integrale registratie van het bijna twee uur durende concert in de Royal Albert Hall. Het concert werd ook op beeld vastgelegd. Het album is in verschillende versies verkrijgbaar. De meest uitgebreide bevat ook een prachtig 136 pagina’s tellend kunstboek. The Comeback Special katapulteert mij op een bijzonder aangename manier terug naar de jaren tachtig. Maar de tand des tijds heeft echter nog geen enkele grip gekregen op de songs van Johnson. Ook voor wie niet bekend is met zijn muziek is The Comeback Special een absolute aanrader.

» details   » naar bericht  » reageer  

She Drew the Gun - Behave Myself (2021) 4,0

5 oktober, 07:53 uur

Oorspronkelijk begon She Drew the Gun als een soloproject van singer-songwriter Louisa Roach uit Liverpool. Uiteindelijk formeerde ze begin 2015 een live band en ging als supporting act op toer met The Sundowners. Een jaar later, als hoofdact, zorgden optredens op Glastonbury en SXSW festival voor grotere naamsbekendheid. Ook verscheen dat jaar het uitstekende debuut Memories of the Future. Naast Roach bestaat de huidige samenstelling van de band uit Jack Turner (bas, lead gitaar), Lucy Styles (toetsen, synthesizer, gitaar, achtergrondzang), Jimmy Moon (gitaar) en Abbi Phillips (drums, percussie, achtergrondzang). Frontvrouw Roach omschrijft zich kort en bondig als working class, socialist, feminist en moeder van een kindje. Vorige maand stapte ze in het huwelijksbootje met haar vriendin Dawn Georgeson. Net als Nicola Kearey van Stick in the Wheel verwoordt ze in haar teksten haar socialistische en working class achtergrond. Behave Myself is opgenomen met Ross Orton (Arctic Monkeys, The Fall, The Kills) en bevat maatschappelijke thema’s als corruptie, misbruik en de voortdurende kloof tussen arm en rijk, die tijdens de pandemie alleen maar verergerd zijn. Waar Kearey folk brengt met een punk attitude, brengt Roach vooral pop met een punk attitude. Songs die net als op de twee eerdere albums weer snel onder huid kruipen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nina June - Side A: Our Garden (2021) 4,5

4 oktober, 12:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Fischer-Z - Til the Oceans Overflow (2021)

4 oktober, 09:21 uur

Ruim vier decennia al schrijft John Watts liedjes met een (politieke) boodschap en/of bijzondere invalshoek. Voor zijn nieuwste worp Til the Oceans Overflow is dat niet anders. Het album is verbonden met het veertigjarige jubileum van de iconische release Red Skies over Paradise. De setting is weer Berlijn, waar de initiële opnamen in de befaamde Hansa Studio ook plaats vonden. John over zijn intenties : “Til the Oceans Overflow contrasts the personal, political and social changes between 1980 and 2020. The internet and social media has radically affected people’s freedoms and manipulability. Characters mentioned in the 1980’s songs have been brought forward 40 years in their lives to illustrate some of these changes.”. Daarnaast maakt hij zich druk over de staat van onze planeet. In opener Choose zingt hij :

“Saving the world in a desperate situation
Saving the world with the power of education
Saving the world must be the cause of every nation
You have a voice and you have a choice
So CHOOSE”

Maar gezien de deplorabele staat van ons milieu en het veranderende klimaat is het natuurlijk allang geen multiple choice meer, maar is het eerder twee minuten voor twaalf. Ook werpt hij een kritische blik op kunstmatige intelligentie. John zingt nog steeds met dezelfde bevlogenheid als zo’n vier decennia geleden. Natuurlijk kreeg hij hulp van zijn band, maar produceerde het album alleen, mixte het samen met Steve Forward, arrangeerde het samen met Tony Mac. Het artwork en design verzorgde hij samen met Jamie Bush. Muzikaal gezien is John allang niet echt vernieuwend meer, gelukkig maar, zo doen de songs al snel vertrouwd aan. Muziekliefhebbers die niet bekend zijn met deze muziek, zou ik toch willen aanraden eerst kennis te maken met de eerste drie albums van Fischer-Z. Aanstaande vrijdag komt John Til the Oceans Overflow alleen promoten met een instore in Concerto. Belangstellenden dienen zich echter wel van tevoren via de website van Concerto aan te melden.

Fischer-Z live :

08-10 AMSTERDAM : Concerto instore (van tevoren aanmelden)
24-11 HENGELO : Metropool
26-11 AMERSFOORT : Fluor
27-11 LEEUWARDEN : Zalen Schaaf
28-11 ZOETERMEER : Boerderij
11-01 AMSTERDAM : Paradiso

» details   » naar bericht  » reageer  

The Lathums - How Beautiful Life Can Be (2021) 3,5

4 oktober, 08:00 uur

stem geplaatst

» details  

Vintage Dutch - In My Own Voice (2021) 4,5

4 oktober, 07:53 uur

Na het vertrek van Elsa Bekman in 2019 zocht garage soulband The Tibbs een nieuwe zangeres. De keuze viel uiteindelijk op Roxanna Hartog. Toevallig had de gitarist van The Tibbs, Paul Jonker, net op dat moment het plan opgevat om een nieuwe band te gaan formeren. Zangeres Kim Berger had ook meegedaan aan de audities bij The Tibbs. Jonker was danig onder de indruk van haar vocale kwaliteiten en vroeg haar voor zijn nieuwe soul en funk band Vintage Dutch. De groep wilde zichzelf snel op de kaart zetten. De eerste single It Must Be Love verscheen al in november 2019. Het nummer werd meteen opgepikt door de landelijke radio en kwam terecht in playlists op Spotify en werd soultip van de maand op Radio 2. Het vijftal bestaat naast Jonker en Berger uit Walter Gieling (drums), Yvo Wolfsbergen (bas) en Ruben de Ruiter (percussie). De opnames vonden plaats in Jonkers eigen studio Sub45 in Aartswoud. Het debuutalbum bevat een mix van een dozijn swingende en relaxte nummers met een behoorlijk eigen signatuur. Elf werden geschreven door Jonker en Berger, 99 Lbs werd geschreven door Memphis soullegende Ann Peebles en haar man Don Bryant. Zij vereeuwigde dit nummer onder de naam 99 Pounds op haar klassieker Straight from the Heart. De hoes van In My Own Voice lijkt een knipoog naar die hoes, beide afgebeelde zangeressen hebben hun hoofd iets naar boven toe gebogen. Berger is een uitstekende zangeres, die het repertoire volledig naar haar hand zet. In My Own Voice is een overtuigend bewijs dat ook in Nederland buitengewoon goede soul en funk wordt gemaakt. Het is trouwens de tweede fraaie release van Concerto Records binnen een week tijd, na het eveneens prachtige In de Regen van Janne & De Vogels.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hamish Hawk - Heavy Elevator (2021) 4,0

3 oktober, 07:02 uur

stem geplaatst

» details  

Meskerem Mees - Julius (2021) 4,5

3 oktober, 07:01 uur

stem geplaatst

» details  

Björn van der Doelen en de Huursoldaten - Na Ons de Zondvloed (2021) 4,5

2 oktober, 08:30 uur

Na Ons de Zondvloed is intussen alweer het zesde album van de Parel van Brabant. Het is gelukkig geen Coronaplaat geworden, maar Björn maakt de tussenbalans van zijn leven op. Sleutelsong vormt het zowel muzikaal als tekstueel fraaie Halverwege. Geschreven samen met Stef Bos, die hij kent van zijn programma “Praten over liedjes” in theater de Hofnar. Ze zingen het samen en het sluit af met de poëtische regels : “Het uitzicht en het inzicht ze komen elkaar soms tegen, Het is goed om hier te zijn halverwege”.

Zijn jeugd vormt een thema in de voor velen heel herkenbare opener Gezellig Op Vakantie. Maar vaker vormt zijn eigen gezin het ontwerp. Zo schreef Björn op het verzoek van zijn zoon Kootje, het gelijknamige, ontroerende Kootje. Af en toe mag Kootje mee naar optredens van zijn pa en dan luisteren ze naar mooie liedjes, zoals Thunderroad van Bruce Springsteen. Die ritjes zijn voor beiden dierbaar. Aan het eind van het nummer blikt Björn vooruit naar de tijd dat hij er niet meer zal zijn : “Dus jongen as ik er straks niet meer ben en gij echt op eigen benen moet gaan staan. Op de dagen da ge me mist, zet dan Thunderroad nog eens aan dan ben ik bij jou”.

Ook Jantje Huilt, Jantje Lacht gaat over een van zijn zoons. Een bloedmooi duet met zijn rots in de branding Ellen, sinds een jaar officieel mevrouw van der Doelen. Naast een uitstekende zangeres is Ellen ook een bekwaam portretfotografe en maakt sinds kort ook fraaie sieraden (zie eventueel haar instagrampagina TEKOSA). In Zum Wohl telt Björn zijn zegeningen, vooral de mooie vakanties met zijn vrouw en drie zoons. De pedal steelbijdrage van Diederik van den Brandt is wonderschoon.

Ennio Morricone en spaghettiwesterns komen om de hoek kijken in De Horizon Tegemoet, deze keer wordt Björn geassisteerd door kunstfluiter Freek van Beek, andermaal trouwens een song over een van zijn zoons. Het is niet altijd pais en vree in huize van der Doelen, soms wilt hij zijn zoons achter het behang plakken en gaan verhuizen. Dan Is het Stil in Huis handelt over zoons die de corrigerende hand van hun vader nog hard nodig hebben. Soms frustreert het Björn dat hij regelmatig dingen meermaals moet uitleggen. Toch kijkt hij nu al enigszins op tegen de tijd dat zijn zoons het huis uit zullen zijn.

Erg grappig en herkenbaar is Te Laat Veur Gin Kiendjes, over de tijd dat zijn kinderen nog in de luiers lagen. Misschien wel het mooiste liedje is het gevoelige, klein gehouden God Wit, met prachtige begeleiding van zijn bekende Huursoldaten. Die Huursoldaten mogen volledig losgaan in cover Ga Van M’n Erf Af. Originele titel Get Off My Property van Tessa De Boysère. Zijn kritische kijk op de maatschappij botviert Björn in Vrijheid en Liefde.

Zijn moeder wordt weer eens een keer geëerd in het bijzonder aanstekelijke Bende Mal, wat live ongetwijfeld een publieksfavoriet zal gaan worden. Afsluiter is bonustrack en cover Vrouwen Uit Brabant, wat Björn zingt met goede vriend Ruud van den Boogaard. Het nummer was reeds terug te vinden op Ruud’s uitstekende album Eindelijk.

Het fraaie artwork is gemaakt door Bart Sparnaaij. De arrangementen maakte Björn samen met producer Gabriël Peeters en zijn onvolprezen Huursoldaten. Na Ons de Zondvloed is opgedragen aan zijn ouders, zus, zoons en uiteraard zijn vrouw Ellen. Op dit moment is het album alleen op cd verkrijgbaar en rechtstreeks bij Björn te bestellen via [email protected] In september zal het album ook op vinyl beschikbaar zijn en zal het officieel verkrijgbaar zijn. Het opmaken van zijn tussenbalans heeft een prachtplaat opgeleverd, zijn mooiste tot nu toe.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hvalfugl - Som en Faldskærm (2019) 4,5

1 oktober, 15:39 uur

stem geplaatst

» details  

Janne & De Vogels - In de Regen (2021) 4,5

1 oktober, 15:24 uur

“De sound is vervreemdend, gooit je heen in en weer in de tijd, maar zal je uiteindelijk een gevoel van heimwee geven naar nu. Zoals je in De Regen stil kunt gaan staan en alles voelt, ruikt en proeft… Als het je lukt de regen te omarmen, gelukkig te zijn, dan ben je al heel erg ver.”. Zo licht Janne Schra kort en bondig haar Nederlandstalige album In de Regen toe, gemaakt met haar fantastische nieuwe band De Vogels. Deze bestaat uit klasbakken als Tony Roe (toetsen en percussie), Lucas Dols (contrabas) en Mark van Kersbergen (drums). In haar omschrijving slaat Janne de spijker op zijn kop, soms waan je je in de “Roaring Twenties”, maar ook regelmatig in de jaren vijftig en zestig in Amsterdam. Voor dat laatste zorgen de klassiekers Diep in Mijn Hart van Tante Leen (geschreven door oer Rotterdammer Jaap Valkhoff) en Ik zou je 't liefste in een doosje willen doen (uit “Pension Hommeles”) van Annie M.G. Schmidt en Cor Lemaire. Het laatste liedje betekende toentertijd de grote doorbraak voor acteur, danser en zanger Donald Jones. Naast deze klassiekers zette ze enkele gedichten van M. Vasalis en Joost Oomen op muziek en schreef ze een aantal nieuwe liedjes. Deze keer geen indiepop, maar jazz in verschillende gedaantevormen. Hierbij vormde de stijl en manier van werken van pianist Fats Waller een belangrijke leidraad. Het moest authentiek, recht voor z’n raap en avontuurlijk worden. Alles werd in een keer opgenomen, zonder overdubs en zodoende ademt het album een live-gevoel uit. Af en toe klinken Latijnse invloeden door en het eerste gedeelte van het aanstekelijke Het Enige Dat Ontbreekt is voor mij pure klezmer. Tekstueel is In de Regen volgens Janne een ode aan het omarmen van imperfecties en twijfel, uiteraard op haar bekende eigen wijze, met hedendaagse thema’s als bijvoorbeeld een dating-app (Swipen). Andermaal bewijst Janne trouwens tot de beste zangeressen van ons kikkerlandje te behoren. Haar tedere vertolkingen van Doosje en In de Regen weten de luisteraar snel te bekoren. Haar geweldige begeleiders weten de songs regelmatig inventief en spannend in te kleuren. Grote favorieten zijn voor mij het titelnummer en de ingetogen afsluiter Zachter. In de Regen vormt na Vasalis uit 2017 met het Noordpool Orkest haar tweede, bijzonder geslaagde Nederlandstalige album. Hopelijk blijft Nederlands de voertaal op haar komende albums. De schilderijen die de voor- en achterkant tooien zijn door Janne zelf gemaakt en eventueel te koop bij Janne. Haar schilderijen gaan trouwens als zoete broodjes over de toonbank. De cd-versie is reeds verschenen, de witte vinylversie vandaag.

Janne & De Vogels live :

02/10 Philharmonie Haarlem
08/10 Nieuwe Kolk Assen
15/10 SPOT/Oosterpoort Groningen
20/10 Kleine Komedie Amsterdam
22/10 TivoliVredenburg Utrecht
28/10 Cultuurhuis de Klinker Winschoten
06/11 Theater aan het Vrijthof Maastricht
19/11 Het Klooster Woerden
26/11 het Park Hoorn
07/12 Stadstheater Zoetermeer
09/12 Ludens Voorburg
16/12 Schouwburg Amstelveen

» details   » naar bericht  » reageer  

Shannon Lay - Geist (2021) 4,5

1 oktober, 09:19 uur

Wie nu Lays prachtige ingetogen zang en akoestische gitaarspel hoort zal zich nauwelijks kunnen voorstellen dat ze zo’n decennium geleden punkmuziek maakte. De omslag kwam in 2015 met haar demoalbum Holy Heartache met zestien thuis opgenomen ingetogen songs. Haar officiële debuutalbum All This Life Goin Down gevuld met delicate slaapkamer pop, verscheen een jaar later. August uit 2019 was mijn eerste zeer positieve kennismaking met haar muziek, het behoorde zelfs tot mijn tien favoriete albums van dat jaar. In het verleden noemde Shannon Lay The Damned, Stephen Malkmus, Nick Drake, Negative Approach, The Ramones, Slayer en The Velvet Underground als belangrijke invloeden. Nu zal ze zich waarschijnlijk meer verwant voelen met iemand als de eveneens uit Los Angeles afkomstige Sunny War, een vriendin van haar. Geist (het Duitse woord voor geest) borduurt voort op de ingetogen songs van de voorganger. Spil van de muziek is ook nu weer de zachte zang en fraaie akoestische gitaarspel. Haar partijen werden eerst vastgelegd door producer Jarvis Tavinere. Daarna werden deze opnames door Shannon toevertrouwd aan multi-instrumentalisten Ben Boye (Bonnie Prince Billy, Ty Segall) in Los Angeles and Devin Hoff (Sharon Van Etten, Cibo Matto) in New York. Vertrouwende vooral op hun instinct en intuïtie. Vervolgens zond ze de opnames door naar Sofia Arreguin (Wand) en Aaron Otheim (Heatwarmer, Mega Bog) voor aanvullende toetsenpartijen en Ty Segall leverde de gitaarsolo op een van de prijsnummers, Shores. Een wederdienst voor Shannons vocale bijdrage aan diens album First Taste twee jaar terug. Deze keer zijn haar Ierse roots goed terug te horen in het bijna a capella Awaken and Allow. Naast eigen nummers ook een cover van Syd Barrets Late Night, een van de eerste twee songs die hij als soloartiest vastlegde. Geist wist mij nog sneller te overtuigen dan de voorganger. Dat zegt genoeg, denk ik.

Shannon Lay live:

11-11 UTRECHT : TivoliVredenburg
13-11 KORTRIJK : Wilde Westen

» details   » naar bericht  » reageer  

Low - HEY WHAT (2021) 4,5

30 september, 17:36 uur

De enige constante factor in de muziek van de indie rock band uit Duluth is sinds 1993 het Mormonenechtpaar Alan Sparhawk (gitaar en zang) and Mimi Parker (drums en vocalen). Voorganger Double Negative werd zowel door pers als publiek goed ontvangen. Er werd dus terecht reikhalzend uitgekeken naar HEY WHAT, intussen hun dertiende album. Ook deze keer experimenteert men er weer lustig op los in hun slowcore songs, voor derde keer in samenwerking met producer BJ Burton. Het label Sub Pop licht het album als volgt toe : “Focusing on their craft, staying out of the fray, and holding fast their faith to find new ways to express the discord and delight of being alive, to turn the duality of existence into hymns we can share, Low present HEY WHAT. These ten pieces—each built around their own instantaneous, undeniable hook—are turbocharged by the vivid textures that surround them.The ineffable, familiar harmonies of Alan Sparhawk and Mimi Parker break through the chaos like a life raft. Layers of distorted sound accrete with each new verse - building, breaking, colossal then restrained, a solemn vow only whispered. There will be time to unravel and attribute meaning to the music and art of these times, but the creative moment looks FORWARD, with teeth.”. Hun kenmerkende vocalen worden zoals altijd ondergedompeld in vervormend en schurend geluid. En heeft het een eigen signatuur. De eerste van drie reeds vrijgegeven singles, Days Like These, begint nog als een normale song, maar krijgt alweer snel hun bekende sound. Uiteraard vormt hun geloof een belangrijke inspiratiebron voor hun teksten. Het lijkt me dat de meeste fans weer uitermate tevreden zullen gaan zijn met HEY WHAT, want het behoort tot hun fraaiste albums uit hun oeuvre.

Low live :

04-05 ANTWERPEN : Muziekcentrum Trix
05-05 AMSTERDAM : Paradiso

» details   » naar bericht  » reageer  

The Colorist Orchestra & Howe Gelb - Not on the Map (2021) 4,0

30 september, 08:20 uur

Het Belgische avant-gardistische octet The Colorist Orchestra werd geformeerd in 2013 door arrangeurs Aarich Jespers en Kobe Proesmans. Ze zijn vooral bekend als vertolkers en heruitvinders van andermans songs waarop ze hun melodieuze percussie en avant-gardistische/klassieke benadering toepassen om te komen tot nieuwe arrangementen en composities. Hierbij maken ze ook gebruik van niet bestaande instrumenten of instrumenten die ze eigenhandig hebben aangepast. Dankzij hun liveoptredens, in het begin onder de naam The Colorist, verkregen zij hun naamsbekendheid. Men werkte achtereenvolgens live met Sumie, Cibelle, Emiliana Torrini, Lisa Hannigan, Howe Gelb en Gabriel Rios. Er verschenen livealbums met Emiliana Torrini en Lisa Hannigan (een EP). Voor hun nieuwe album Not on the Map was de aanvankelijke insteek niet anders. Het idee was om in samenwerking met de genreoverschrijdende Amerikaanse singer-songwriter Howe Gelb, o.a. bekend van de baanbrekende band Giant Sand, delen van zijn ruim vijftig albums tellende en zeer uiteenlopende discografie in een nieuwe muzikale vorm te gieten. Dit pakte echter anders uit. Want al snel bleek dat de creatieve werkwijze van Howe Gelb weinig ruimte biedt voor vastomlijnde plannen. Met als resultaat dat Not on the Map uit compleet nieuw materiaal bestaat en door de elfjarige dochter van Proesman treffend werd geformuleerd: “You have Howe, and he's creating a world. And then you guys create the ocean around it.” En die oceaan wordt vooral beheerst door inventieve percussie en subtiele inkleuring van de nodige andere instrumenten. Vocale assistentie krijgt Gelb op een viertal nummers van zangeres Pieta Brown. Ook nu klinken er invloeden door van artiesten als Harry Partch, Moondog, Kronos Quartet, Talking Heads en Steve Reich. Not on the Map is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Live:

04-11 HERENT : Try-out
06-11 GRONINGEN : Take Root Festival
08-11 GENT : 40 jaar Democrazy
09-11 AMSTERDAM : Paradiso
13-11 BORGERHOUT : De Roma
16-11 BRUSSEL : AB
18-11 SINT-NIKLAAS : Municipal Theater

» details   » naar bericht  » reageer  

Corinne Sharlet - A Lovely Future (2021) 5,0

30 september, 07:26 uur

Weer eens ouderwets van de sokken geblazen, met dank aan Marco Geene van Radio Capelle, die me A Lovely Future tipte. Het betreft het debuutalbum van singer-songwriter Corinne Sharlet uit Portland, Oregon. Haar heldere, hypnotiserende stem verleidt de luisteraar snel. Maar ook het regelmatig wat meer alternatieve Americana/folk geluid van haar begeleiders kruipt vliegensvlug onder de huid. Daarnaast weten de delicate, poëtische teksten vol paradoxale thema’s een gevoelige snaar bij mij te raken. De Italiaanse term chiaroscuro is volgens Corinne van toepassing op haar liedjes. Het is een regelmatig gebruikte artistieke term in de film noir en de schilderkunst om het dramatische samenspel tussen licht en donker te beschrijven. De liedjes van Corinne schommelen dan ook tussen etherische lichtheid en rauwe duisternis. Op basis van haar lyrische thema's is het geen verrassing dat Corinne werkt als psychotherapeut, opgeleid in baanbrekende stemtherapie genaamd Voice Movement Therapy. Geïnspireerd door stemleraar Alfred Wolfsohn's ontdekkingen over hoe je zang kon gebruiken om mensen te helpen genezen van PTSS na de Eerste Wereldoorlog, leert Voice Movement Therapy mensen hoe ze de diepten van hun eigen stem kunnen verkennen om te genezen van trauma en andere geestelijke gezondheidsproblemen. Om de rauwheid en energie van een live optreden na te bootsen, werd het album rechtstreeks opgenomen op een analoge bandrecorder in Portland's Center for Sound Light and Color Therapy. Een belangrijke rol was weggelegd voor toetsenist Ryan Oxford (Y La Bamba). Hij is coproducer, geluidstechnicus en verantwoordelijk voor de mix. A Lovely Future is ondanks de korte speelduur van 35 minuten een indrukwekkend debuut.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cindy - 1:2 (2021)

28 september, 13:26 uur

Enigszins verwarrend, achter Cindy gaat geen zangeres schuil maar een vierkoppige band afkomstig uit San Francisco. Geformeerd rondom frontvrouw Karina Gill, die eigenlijk pas een paar jaar muziek maakt. Puur toevallig, omdat een voorgaande huurder in haar kelder een Fender Squire Strat (gemummificeerd in elektrische tape met de overblijfselen van een burrito op de kop) had achtergelaten. Eind 2018 verscheen hun titelloze, zelf opgenomen en geproduceerde debuut, 1:2 is inmiddels hun derde album. Nog steeds maakt het kwartet ingetogen muziek, echter iets minder lofi dan het debuut. De door Gill geschreven liedjes hebben enige tijd nodig om in te dalen bij de luisteraar. Net als op de vorige twee albums hoor je invloeden van bekende groepen als Galaxie 500, Mazzy Star en Low in hun beginfase. Gisteren werd 1:2 tot “album of the day” op Bandcamp gekozen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dries Bongaerts - Soothing Green (2021) 5,0

27 september, 09:17 uur

Bijna was het schitterende Soothing Green mij ontgaan, maar gelukkig kwam de aankondiging van de release voorbij op de Facebookpagina van Jan Muylaert, de boekingsagent van Dries in België. Jan, net als ik een groot muziekliefhebber, tipte ik in het verleden enkele interessante muzikanten, die nu door hem vertegenwoordigd worden in België. Torgeir Waldemar is een daarvan. Hij nam Dries al mee op tournee in Noorwegen. Niet alleen Waldemar is fan, maar ook bluesiconen Guy Davis en Roland Van Campenhout. Een paar jaar terug mocht Dries het voorprogramma verzorgen van bluesgigant Matt Andersen in TivoliVredenburg. Mij wist Dries enige jaren terug volledig te overtuigen met zijn solodebuut For the Light in Thy Heart. De release werd toen ook in Nederland, voornamelijk in het zuiden, met de nodige optredens gepromoot. Tot nu toe zag ik ter promotie van het nieuwe album slechts alleen een paar optredens in België voorbijkomen. Geen idee of er nog meer optredens in het vat zitten. Mocht dat niet het geval zijn, zou dat bijzonder jammer zijn, want Soothing Green behoort eenvoudigweg tot de fraaiste albums, die dit jaar zullen verschijnen. Vanaf de meeslepende opener Certain Blue (waaraan de titel van het album is ontleend) houden Dries en zijn kompanen de luisteraar volledig in de greep. Belangrijk wapen in de strijd vormt allereerst natuurlijk zijn karakteristieke, doorleefde stem. Ook ben ik erg onder indruk van het fenomenale gitaarspel (oa Time to Go). Bovendien is het album bijzonder gevarieerd, het blijft de aandacht van de luisteraar over de volledige duur van het album eenvoudig vasthouden. 6 september werd de eerste single Prove Me Right vrijgegeven. Aan het begin ervan wordt de luisteraar door het koortje op het verkeerde gezet, omdat het lijkt dat men You Want It Darker van Leonard Cohen wil inzetten. Opvallend is de gelijkenis met de stem van Kurt Wagner (Lambchop) in About a Rose. Het nummer zou zeker niet misstaan in het oeuvre van Lambchop, sterker nog, het zou daar tot de beste nummers behoren. Let bijvoorbeeld ook eens op hoe het aanstekelijke refrein in het verder psychedelische Don’t You Leave op ingenieuze wijze is ingepast. Het voert te ver, maar over ieder nummer valt genoeg interessants te vertellen. Op zijn debuut was de liefde de rode draad. Dries verhuisde in de afgelopen periode van het Limburgse Lommel naar Mol in de provincie Antwerpen. Die verhuizing zorgde voor nieuwe inspiratie en inzichten. Dit keer vormen songs over dingen achterlaten, andere verwelkomen, terugkeren naar de essentie en onthaasten in een nieuwe omgeving de belangrijkste thema’s. Op Soothing Green wordt hij op fantastische wijze begeleid door Simon Beeckaert (bas, oa. Echo Beatty), Arno Goossens (elektrische gitaar, o.a. Ella Ray) en Robbe Broeckx (drums, o.a. Noa Lee). Ook mag de rol van producer Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, The Calicos en The Haunted Youth) zeker niet onderschat worden. Andere artiesten uit de stal van Jan Muylaert die tevens onlangs prachtplaten uitbrachten zijn John Blek en Belcirque. Ook in Dranouter wordt Dries op juiste waarde ingeschat, hij is dit jaar artist in residence bij Muziekcentrum Dranouter. Als de naam van mijn blog ooit echt van toepassing is geweest, dan is het op dit tussen folk en blues zwevende Soothing Green.

Dries Bongaerts live (voorlopige data) :

31-10 EDAM : A Walk about Music
22-01 SNEEK : Lewinski

» details   » naar bericht  » reageer  

Jesse Malin - Sad and Beautiful World (2021) 4,0

25 september, 11:20 uur

stem geplaatst

» details  

Manu Delago - Environ Me (2021) 4,0

24 september, 09:31 uur

Soms heb ik even genoeg van traditionele muziekinstrumenten en dan laaf ik me aan het geluid van de Hang ook wel handpan genoemd. Het is een modern percussie instrument, gebaseerd op de Caribische steelpan. De beroemdste handpan speler is Oostenrijker Manu Delago, die zijn tijd grotendeels verdeelt tussen Londen en de Oostenrijkse Alpen. Hij werkt regelmatig samen met grote namen als Björk, Anoushka Shankar, Ólafur Arnalds, Nitin Sawhney en The Cinematic Orchestra. Hij is ook een van de eerste pioniers van het instrument. Environ Me is intussen zijn zevende soloalbum. Zelf prijst hij het album als volgt aan : “Environ Me is een audiovisuele reis begeleid door een verzameling vakkundig gemaakte films. Elke nummer vertegenwoordigt een ander element en bevat zijn eigen geïnspireerde en individuele concept, variërend van het gebruik van dieren in het wild, vuur en water tot door de mens gemaakt staal, tandwielen, klittenband en meer. Geconstrueerd met behulp van zijn kenmerkende percussieve vaardigheden, evenals elektronische manipulatie en geluiden die rechtstreeks zijn opgenomen uit een reeks natuurlijke bronnen, is het album een dynamische en aangrijpende verkenning die het beste van Manu Delago's avontuurlijke geest en unieke visie benut.”. In Corona tijd kreeg Delago noodgedwongen een nog hechtere band met zijn omgeving in de Oostenrijkse Alpen. waarbij al snel het concept voor het nieuwe album ontstond. Het levert twaalf bijzonder gevarieerde nummers op. Delago is heel moeilijk in een hokje te plaatsen, hij maakt gebruik van de nodige muzikale genres. Hij is erg begaan met de staat van de natuur. Zo staat in de nieuwe single Trees for the Wood de ontbossing centraal. “Stel je een muzikaal bos voor bestaande uit 20 contrabassen, elk geplaatst op een boomstronk in een gekapt bos met hun spelers erachter. Het stuk begint met een kettingzaag-achtig intro, waarbij sonisch een boom wordt omgehakt. Maar dan neemt het nummer een zeer rustige wending met een rustgevend handpanpatroon vergezeld van het contrabasbos dat direct in de natuur is opgenomen.", aldus Delago. Zijn bezorgdheid over de natuur blijft trouwens niet alleen bij woorden. Alle betrokken muzikanten hebben hun vergoedingen voor het project gedoneerd om bossen te planten. De jonge iepen zullen CO2 opslaan en bescherming bieden tegen stormen en erosies naarmate ze groter worden, terwijl ze de omliggende naaldbossen stabiliseren die lijden onder de opwarming van de aarde. De grootste verandering ten opzichte van zijn vorige albums is, dat die volledig akoestisch waren. Op Environ Me doet op inventieve en avontuurlijke wijze elektronica zijn intrede. In november komt Delago met zijn ensemble naar Nederland, wat ongetwijfeld een audiovisueel spektakel zal worden. Liefhebbers van onder andere het Portico Quartet zou Environ Me goed kunnen gaan bevallen.

Manu Delago live :

27-11 DEN HAAG : Paard van Troje
28-11 AMSTERDAM : Bimhuis

» details   » naar bericht  » reageer  

Sufjan Stevens & Angelo De Augustine - A Beginner’s Mind (2021) 4,0

22 september, 08:53 uur

Een van de meest populaire singer-songwriters is Sufjan Stevens, bijna alles wat hij aanraakt verandert in goud. Soms zijn zijn albums aan de experimentele kant, zoals bijvoorbeeld zijn onlangs in mei verschenen album Convocations. Zelf ben ik meer fan van de wat meer conventionelere albums als Carrie & Lowell. Zijn grote handelsmerk is natuurlijk zijn fluwelen fluisterzang. Angelo De Augustine is een muzikant die beïnvloed is door Stevens, niet zo vreemd dus dat hij deel uitmaakt van Stevens’ muzieklabel Asthmatic Kitty. A Beginner's Mind begon toen de twee naar de hut van een vriend in de staat New York vertrokken voor een songwriting-sabbatical van een maand. Terwijl ze naar een film keken om te ontspannen na elke dag werken, ontdekten ze al snel dat hun liedjes de films weerspiegelden en begonnen ze dit verband serieus te onderzoeken. De songs kwamen organisch tot stand zonder een vaste werkwijze, beide leverden willekeurige bijdrages aan de meestal op films gebaseerde songs. Daaronder bekende klassiekers als “Night of the Living Dead”, “Silence of the Lambs”, “All About Eve” en “The Thing”. In slechts twee nummers kregen ze slechts minimale hulp, de overige instrumenten werd door hun zelf ingespeeld. Ook namen ze zelf alles op en arrangeerde, mixte en produceerde ze het album. Twee songs werden reeds vrijgegeven, Olympus en Reach Out. In laatstgenoemde spelen hun honden Joku en Charlie de hoofdrol. Liefhebbers van de meer conventionelere Sufjan Stevens zullen ongetwijfeld A Beginner’s Mind stevig gaan omarmen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ana Egge - Between Us (2021) 4,0

21 september, 16:29 uur

stem geplaatst

» details  

Holy Hive - Holy Hive (2021)

20 september, 11:58 uur

Soul/funk drummer/producer/componist Homer Steinweiss is de oprichter van Holy Hive. De laatste twee decennia bouwde hij een grote staat van dienst op. Hij maakte voorheen deel uit van Sharon Jones & The Dap-Kings en The Mighty Imperials. In laatstgenoemde band speelde ook Leon Michels die te horen is op dit tweede album Holy Hive. Bekendheid vergaarde Steinweiss verder door zijn bijdrages aan albums van uiteenlopende artiesten. Zo is zijn drumspel te horen op albums van Lee Fields, El Michels Affair, Lily Allen, Nas, Al Green, Quincy Jones, Solange, Rufus Wainwright, St Vincent, Norah Jones, Lianne La Havas en de klassieker Back to Black van Amy Winehouse. En live speelt hij regelmatig met Adele, Bruno Mars en Lady Gaga. Holy Hive is een trio, dat muziek maakt dat ergens zweeft tussen folk en soul. Naast voor soul en funk heeft Steinweiss namelijk ook al heel lang een zwak voor folk. Zanger Paul Spring leerde Steinweiss op een boerderij in Minnesota kennen. Van huis uit is Spring een folk zanger, die over een opmerkelijke falsetto beschikt. Naast eerder genoemde Leon Michels kreeg men onder andere hulp van Mary Lattimore, Robin Pecknold (Fleet Foxes) en Shannon Wise (The Shacks). De mix van folk en soul levert een gevarieerde plaat op met een redelijk eigen signatuur.

» details   » naar bericht  » reageer  

Camille Camille - Could You Lend Me Your Eyes (2021) 4,5

18 september, 17:18 uur

stem geplaatst

» details  

David Keenan - "WHAT THEN?" (2021) 4,5

17 september, 16:55 uur

Begin vorig jaar debuteerde de Ierse singersongwriter David Keenan op overtuigende wijze met het meeslepende, bijna een uur durende, A Beginner's Guide to Bravery. Door de liefde woont Keenan tegenwoordig in Barcelona, wat zeker invloed heeft gehad op zijn muziek en teksten. In een recent interview licht hij die invloed als volgt toe : “I think I got a lot of colour from Barcelona. The colours and the environment and constant heat, it’s just different. You’re waking up to a different sky, different colours, a different language. I don’t speak Spanish very well so I could just walk around taking in so much less, but I didn’t feel less impacted by the place in terms of inspiration, seeking out Picasso and the music. I wrote and recorded the album in Ireland and then went to Barcelona as a blank canvas again, but less anxiety-ridden. By the end of it, the question ‘what then?’ becomes less perplexed and more assured, a statement of intention. Moving to Spain helped me just park it and move on, embrace the colours and the environment and take it in.”. Sleutelsong is Philomena. Zijn grootmoeder heette Philomena, bij wie hij zich in zijn jeugd erg geborgen voelde. Hij verlangt nog af en toe terug naar die tijd, te leven als een onschuldig kind en mist hij het fysieke contact, omhelzing door zijn grootmoeder. Regels als : “Tell me your story, Sing me to sleep en Can I stay with you during the week” geven de fijne band die hij had met zijn grootmoeder aan. In Hopeful Dystopia komt de bekende Ierse schilder en binnenhuisarchitect Francis Bacon ter sprake, die de laatste jaren van zijn leven sleet in Barcelona. Keenan ziet trouwens verwantschap met schilderkunst, hijzelf schildert met woorden. Net als de voorganger is opvolger WHAT THEN? weer een meeslepend album geworden. Dynamiek en ritme speelt andermaal een grote rol. Het album heeft iets meer tijd nodig om onder de huid te kruipen. Niet alle songs, Beggar to Beggar is erg aanstekelijk en blijft meteen hangen. Een van de fraaiste en meest ingetogen songs is afsluiter Grogan’s Druid. Grogan’s is een bar in Dublin, waar hij weleens een man ontmoette die eruit zag als Christus, maar gekleed in een wit T-shirt en Dunlop tennisschoenen dragend. WHAT THEN? doet wat mij betreft zeker niet onder voor zijn overtuigende debuut.

David Keenan live:

21-10 BRUSSEL : Secret Show
22-10 AMSTERDAM : Paradiso Noord
06-11 GRONINGEN : Take Root Downtown

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Ren - Leftovers (2021) 4,5

17 september, 15:05 uur

Het zijn beslist geen kliekjes die geserveerd worden op Leftovers. Het betreft het debuutalbum van zangeres Lauren Spear(28) uit Montreal. Liedjes die ze afgelopen vier jaar schreef. Het album werd echter vorig jaar voorafgegaan door de ep Morning & Melancholia. Hierop staat centraal het verwerken van het verlies van haar ex-vriend bij een auto-ongeluk twee jaar ervoor. De eerste single Dyan van het nieuwe album kreeg onder andere al veel lovende aanacht van Stereogum, Paste (Best New Songs), Brooklyn Vegan, Consequence (New Sounds-afspeellijst) en Jeff Tweedy's Substack. Het ontroerende liedje is een ode en opgedragen aan haar lang geleden overleden moeder Dyan. Haar moeder is op het eind te zien op privébeelden in de door Ali Vanderkruyk gemaakte video. De prachtige nieuwe single I Already Love You werd gisteren vrijgegeven. Naarmate ze ouder wordt begint Lauren steeds meer over het moederschap na te denken : “I Already Love You is geschreven voor een mogelijke toekomst.”. Kers op de taart is hier trouwens de weemoedige cello. Haar poëtische teksten worden qua niveau vergeleken met grootheden als Neil Young en John Prine. Als muzikale invloeden rept het persbericht over klassieke iconen als Joni Mitchell, Vashti Bunyan en Karen Dalton en uit de nieuwe lichting zangeressen als Adrianne Lenker, Jessica Pratt en Laura Marling. Daar zou ik graag Erin Rae McKaskle aan toe willen voegen. Een nummer als Was I Not Enough bevat dezelfde subtiele countryinvloeden als die van McKaskles nummers. Gastmuzikanten zijn Buck Meek en Tenci (duet op Annabelle & MaryAnne). Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Chris Cohen. Leftovers is een debuut dat zeer weinig tijd nodig heeft om de luisteraar te overtuigen. Le Ren is dan ook een blijvertje.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Felice Brothers - From Dreams to Dust (2021) 4,0

17 september, 14:28 uur

stem geplaatst

» details  

Jordan Rakei - What We Call Life (2021) 4,0

17 september, 14:28 uur

stem geplaatst

» details  

Malford Milligan & The Southern Aces - I Was a Witness (2021) 4,5

16 september, 14:31 uur

De charismatische zanger Malford Milligan staat in trance afgebeeld op de hoes van I Was a Witness. Met zijn indrukwekkende voorkomen en geweldige, soulvolle stem weet hij op het podium de aandacht veelal op zich te vestigen. Toch mag de rol van begeleider en producer Jack Hustinx zeker niet onderschat worden. Net als Milligan is Jack door de wol geverfd. Deze autodidact speelt al sinds eind jaren zeventig in bands als Arti Rhythm, Soul Survivors en The Backbones. Zijn grootste bekendheid in Nederland kreeg hij met Shiner Twins, die drie geweldige albums afleverden. Op de laatste van de drie is Malford te horen. De twee kennen elkaar intussen al zo’n twintig jaar, ze werkten al in 2002 samen op Sweet Cherry Soul van Malford Milligan Band. Ze werden goede vrienden, die samen songs begonnen te schrijven. De samenwerking werd hernieuwd op Jacks prachtige album Over Yonder, waarop Jack voornamelijk de zang zelf voor zijn rekening nam. Vanwege het grote succes verscheen vervolgens in 2018 het nog succesvollere Life Will Humble You, een van mijn favoriete albums van dat jaar. Het verschil met de voorganger was dat Jack als zanger een stapje terug deed voor Malford. Echter wel weer omringd door een klasbak als Roel Spanjers en de geweldige nieuwkomer, gitarist Eric van Dijsseldonk. Voor I Was a Witness schreven Jack en Malford weer een aantal songs samen. Maar Malford schijnt ook een goede klik wat dat betreft te hebben met van Dijsseldonk. Ik denk dat Malford door met name zijn vriendschap met Jack openhartiger in zijn teksten geworden is. Onderwerpen die vroeger taboe waren, zoals het zingen over problemen als Afro-Amerikaan en albino zijn. Zo zingt hij in het schitterende I’m So Tired “Would you let me in, despite my skin”. Een liedje wat Malford trouwens schreef met de voor mij volkomen onbekende singer-songwriter Christon Kloosterboer. Die blijkbaar ook al liedjes schreef voor onder andere artiesten als Aloe Blacc, Lost Frequencies, Ziggy Marley, Mathieu Koss, Hardwell, Guus Meeuwis en Ronnie Flex. Uiteraard is het album niet compleet zonder een cover van een nummer van de betreurde Stephen Bruton, in dit geval het toepasselijke This Old World. Ook nog een fraaie cover van JW Roys Until the Rain, waarop de fantastische zangeres Sheree Smith te horen is. Malford wordt naast door Jack verder weer fantastisch begeleid door Roel Spanjers, Eric van Dijsseldonk, Fokke de Jong en Roelof Klijn. Alle spelen volledig in dienst van de liedjes. I Was A Witness is een zowel muzikaal fraai als tekstueel dapper album geworden. Het gebruikte schilderij voor de prachtige hoes is trouwens van de hand van Carla van Lieshout. De heren zullen binnenkort de songs live gaan spelen, de data van de optredens zijn terug te vinden op Milligans website.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mild High Club - Going Going Gone (2021)

16 september, 07:56 uur

De eerste twee albums van Mild High Club waren geruisloos aan mij voorbijgegaan. Op die albums was een mix te horen van psychedelische dream pop vermengd met jazz-rock elementen. Op Going, Going, Gone worden ook op inventieve wijze Braziliaanse (folk) invloeden toegevoegd, invloeden vanuit de elektronische muziek uit de jaren zestig en zeventig en funk invloeden. Achter de naam Mild High Club gaat slechts een man schuil, Alex Brettin. Brettin heeft een jazz achtergrond, studeerde af aan Columbia College in Chicago. De meeste instrumenten worden door Brettin zelf bespeeld. Ook een grote vinger in de pap heeft Grammy Award winnares Vicky Farewell Nguyen. Zij is coproducer, schreef mee aan een aantal songs en is op ieder nummer te horen, ofwel zingend en/of op toetsen. De Braziliaanse zangeres Samira Winter is te horen op New High. De muziek luistert heerlijk weg, de teksten zijn een ander paar mouwen. Die zijn nogal politiek getint en doorspekt met scherpzinnige humor. Het is de Brettins kijk op het moderne Amerika. Belangrijke thema’s zijn (wapen) geweld, klimaatsverandering, kleptocratie, vertrouwen, paranoia en individualisme. De twaalf liedjes zijn kort en bondig en duren gezamenlijk nog geen dertig minuten. Maar dat vind ik geen probleem, daardoor zelf ik het relaxte Going, Going, Gone gemakkelijker nog een keer op.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pokey LaFarge - In the Blossom of Their Shade (2021) 4,5

15 september, 12:42 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Eric Bibb - Dear America (2021) 4,5

14 september, 14:48 uur

stem geplaatst

» details  

Taylor McCall - Black Powder Soul (2021) 4,0

12 september, 09:45 uur

Sinds zijn late tienerjaren heeft de uit South Carolina afkomstige Taylor McCall een groot fanbase opgebouwd in grass roots kringen. Vorige jaar verschenen de singles The Hounds en Quartermaster, die beide meer dan een half miljoen keer beluisterd werden. En nu verschijnt dus zijn langverwachte debuutalbum Black Powder Soul van deze fervente visser en buitenmens. Het eerste wat opvalt is dat de nog jonge McCall een behoorlijk doorleefde stem heeft, vooral in de wat rustigere nummers is dat goed te horen. Sinds hij op zijn zevende zijn eerste gitaar kreeg ging hij naarstig op zoek naar zijn eigen stijl en probeerde dus conventionele technieken te mijden. Het levert een avontuurlijk album op, dat vooral zweeft tussen alt country en blues. In opener Old Ship of Zion Prelude en afsluiter Old Ship of Zion Outro is de zang van zijn overleden opa in een traditionele song te horen. De titelsong Black Powder Soul zet de luisteraar meteen op scherp door de mysterieuze achtergrondzang en het inventieve gitaarspel. Naast de wat stevigere nummers weet hij ook te overtuigen in een prachtige, ingetogen song als White Wine. Maar ook in het blues genre staat hij zijn mannetje (Surrender Blues). McCall onderzoekt de balans tussen goed en kwaad, vernietiging en genezing en het belang van vertrouwen in de donkerste tijden. Hij licht zijn intenties met zijn album als volgt toe : “Black Powder Soul is the circle of life: you’re dropped off here, by the old ship of Zion, and everything in between is life itself, from good to bad. The things that clutter up the pure soul are all in here. We all have a black powder soul that can explode, but there is redemption in all of us too.”. Het album werd uitstekend geproduceerd door Sean McConnell (Michael Franti, Wade Bowen), met wie hij eind volgende maand op tournee gaat. En op 22 september mag hij zijn debuut maken op het befaamde Americanafest, het grootste Americana Festival in Amerika. Volgens mij kan McCall met veel vertrouwen zijn muzikale toekomst tegemoet zien, want Black Powder Soul is een overtuigend en avontuurlijk debuut.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lady Blackbird - Black Acid Soul (2021) 5,0

11 september, 08:06 uur

Reeds een gepokt en gemazelde zangeres is Lady Blackbird (aka Marley Munroe) afkomstig uit Los Angeles. Toch is Black Acid Soul pas haar overdonderende debuutalbum. Haar artiestennaam onttrok ze aan de song Blackbird van haar grootste voorbeeld Nina Simone. Simone schreef het in 1963 op het hoogtepunt van de strijd voor burgerrechten van Afro-Amerikanen. Blackbird was de eerste single die Lady Blackbird vorig jaar op 27 mei uitbracht. Het nummer blijkt nog steeds pijnlijk actueel te zijn, want het verscheen twee dagen na de geruchtmakende dood op George Floyd. Haar invloeden zijn overigens vrij divers. Van Billie Holiday, Gladys Knight, Tina Turner en Chaka Khan, tot aan Whitney Houston en Grace Jones. Laatstgenoemde ligt voor de hand want ze is net zo eigenzinnig en extravagant. Het album werd opgenomen in de legendarische Studio B (Prince’s Room) en voortreffelijk geproduceerd door Chris Seefried. Haar eigenzinnigheid blijkt uit de regelmatig niet voor de handliggende songkeuzes. Zoals bijvoorbeeld It’ll Never Happen Again van Tim Hardin, afkomstig van diens legendarische debuutalbum. En live coverde ze bijvoorbeeld ook al Tom Petty’s Angel Dream. Lady Blackbird beschikt over de gave om songs van anderen volledig naar zich toe te trekken. Ook legt ze vaak haar hele ziel en zaligheid in de vertolkingen. Maar ook in ingetogen songs als het schitterende Fix It komt haar veelzijdige stem volledig tot zijn recht. Overigens had ik bij dit liedje meteen associaties met het vroege werk van Laura Nyro. Ze wordt omringd door uitstekende begeleiders, die de songs sober en inventief inkleuren, waardoor haar stem nog beter tot zijn recht komt. Helaas zal het album alleen digitaal en op vinyl verkrijgbaar zijn. Het indrukwekkende Black Acid Soul behoort tot de meest relevante releases van 2021.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bony Man - Cinnamon Fields (2021) 5,0

11 september, 07:34 uur

Aangepaste recensie :

Veel weet ik niet over de IJslandse singer-songwriter Guðlaugur Jón Árnason (aka Bony Man). Geboren en woonachtig in Reykjavik. Hij komt uit een zeer muzikale familie en verdient de kost als leraar. Studeerde aan de universiteit van IJsland. In 2013 en 2014 studeerde Árnason Digital Film and Animation aan het SAE Institute in Amsterdam. Voor zijn studie wist hij amper iets over onze hoofdstad. Nu is het zijn favoriete stad en probeert hij ieder jaar Amsterdam te bezoeken. Cinnamon Fields is het debuutalbum van Árnason. Het is een prachtig, fijnbesnaard album vol pop- en folkmuziek geworden. Zonder uitzondering zijn de songs ingenieus gearrangeerd. Mijn tipgever Eric Walbeek noemt terecht Roo Panes als vergelijkingsmateriaal. De muziek van Árnason vind ik echter mooier en subtieler, mede door zijn fraaie stem en strijkers. Cinnamon Fields is in eigen beheer uitgebracht en ontbeert dus de promotie van een platenmaatschappij. Het album is echter veel te fraai om niet opgepikt te worden. Zonder Eric Walbeek had ik het album niet ontdekt. Overigens is hij volop bezig om een release op vinyl te bewerkstelligen. Mocht je het album net zo prachtig en tijdloos vinden als ik, spread the word, want Árnason verdient dat!

» details   » naar bericht  » reageer  

James McMurtry - The Horses and the Hounds (2021) 4,0

9 september, 08:47 uur

De afgelopen tijd kreeg The Horses and the Hounds al geruime aandacht in de pers, want in Amerika verscheen het album al op 20 augustus. De reporters van de Euro Americana Chart verkozen het zelfs tot album van de maand september. Zelf ben ik ook reporter, maar had eerlijk gezegd nog nooit van James McMurtry gehoord. Mocht toevalligerwijs Jan Donkers dit lezen, dan zal hij ongetwijfeld nu zijn brede wenkbrauwen fronsen en meewarig het hoofd schudden. Maar ik ben dan ook niet zo’n doorgewinterde Americana fan als Jan, die ook zijn hart verpand heeft aan Amerika. Ik ben zelfs nog nooit in Amerika geweest en mocht ik er ooit heen gaan, dan is het alleen voor New Orléans en blues bakermat Clarksdale. Bovendien is mijn smaak veel te eclectisch om me alleen met Americana bezig te houden. Maar goed, ik dwaal af. Texaan James McMurtry blijkt al sinds 1989 platen te maken en is een geboren verhalenverteller. Iets wat hij met de genen van zijn vader Larry meegekregen heeft, die een bekende Amerikaanse schrijver was. Voor The Horses and the Hounds nam hij ruim de tijd, want voorganger Complicated Game verscheen al zes jaar geleden. Het is vooral een album geworden waar de energie en het spelplezier vanaf spat. Vooral het gitaarspel van David Grissom en Charlie Sexton (Bob Dylan) is geweldig. Daarnaast vallen de soulvolle zangeressen, waaronder Betty Soo (Eliza Gilkyson, Jaimee Harris) op. Bovendien is McMurtry een meer dan uitstekende songsmid. Probeer maar eens de oorwurm What’s the Matter uit je hoofd te krijgen. Wordt live ongetwijfeld een publieksfavoriet. Er zit trouwens een lick uit Jumpin’ Jack Flash van The Rolling Stones in verborgen. En wat dacht je van de bijzonder inventieve opbouw van Ft. Walton Wak-Up Call? Gedeeltelijk gerapt en gezongen. Bovendien heeft McMurtry genoeg te vertellen. Het album wordt geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. The Horses and the Hounds is een bijzonder aangename eerste kennismaking met zijn muziek en smaakt zeker naar meer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Riddy Arman - Riddy Arman (2021) 4,5

8 september, 09:55 uur

De ontroerende opener Spirits, Angels, or Lies was genoeg om mij te overtuigen van de muzikale kwaliteiten van Riddy Arman, afkomstig uit Montana. Ze schreef het na het overlijden van haar vader. Arman zingt vooral authentieke, poëtische liedjes over het leven op het Amerikaanse platteland. Maar daarnaast ook over liefdesverdriet en persoonlijke ontwikkeling. In de tekst van single Half a Heart Keychain veegt ze ondubbelzinnig de vloer aan met een ex. Arman is een stoere meid, die haar ex allang alweer is vergeten : “I’ve already forgotten about this guy. Good riddance and goodbye.”. Maakt van haar hart geen moordkuil. Heerlijk deze directe teksten zonder dubbele bodems en metaforen. Ook heerlijk is de relaxte, wat lome manier waarop ze haar liedjes zingt. Veelal zijn die liedjes in het country idioom. Naast eigen songs ook een prachtige cover van Kris Kristofferson’s Help Me Make It Through the Night. Een van de absolute hoogtepunten vind ik het ingetogen Both of My Hands, waarin de weemoedige viool de hoofdrol opeist. Dit langverwachte debuutalbum Riddy Arman verschijnt op kwaliteitslabel La Honcha Records, waar ook klasbakken als Colter Wall en Vincent Neil Emerson onderdak vinden. Emerson overtuigde trouwens eveneens twee maanden terug met zijn album Vincent Neil Emerson. Van Riddy Arman gaan we nog veel horen in de toekomst, dat is voor mij een ding dat zeker is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Colleen Green - Cool (2021) 4,0

7 september, 12:55 uur

stem geplaatst

» details  

Mooneye - Big Enough (2021) 4,5

5 september, 09:20 uur

In eerste instantie probeerde Michiel Libberecht solo onder de artiestennaam Mickey Doyle redelijk succesvol aan de bak te komen. Hij won in 2017 het muziekconcours Jonge Wolven en de Melkrockrally. Een jaar later besloot hij met drie West-Vlaamse kompanen en een Gentenaar de indieband Mooneye op te richten. De keuze voor de naam Mooneye komt deels van het dorpje Moen (een deelgemeente van Zwevegem), waar frontman Michiel Libberecht opgroeide, en een gelijknamige vissoort. Bovendien heeft de band ook een fascinatie voor het mysterieuze van de maan. Wapenfeiten tot op heden waren twee goed ontvangen ep’s, daarnaast in januari 2019 een van de drie winnaars van de talentenwedstrijd De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en kregen hun singles veel airplay op de radio. Ook live staan ze hun mannetje. Vorig jaar werkte de band keihard aan hun debuutalbum Big Enough. In het najaar verscheen reeds de eerste single, de heerlijke oorwurm Bright Lights, waarop ook labelgenoot Meskerem Mees te horen is. Enigszins een wat vreemde eend in de bijt op het album, omat de rest van de songs wat donkerder van toon zijn. Het afgelopen voorjaar verscheen vervolgens het goed ontvangen Fix the Heater, wat maar liefst achttien weken in De Afrekening stond. Het nummer is sindsdien de afsluiter bij liveconcerten. De derde single en titeltrack Big Enough laat weer een heel andere geluid van Mooneye horen. Denk hierbij vooral aan Travis en Coldplay in hun begintijd. De variatie is echter niet alleen muzikaal maar ook tekstueel. Libberecht hierover : “Van vrolijk naar zwaarmoedig, en alles ertussenin. Uiteraard zit er een lijn in. En de nummers zijn sowieso ook allemaal erg persoonlijk. Veel songs gaan over vertwijfeling, volwassen worden en de zoektocht naar je plaats in de wereld. En dat alles in de wetenschap dat alles wel goed komt.”. Naast Libberecht bestaat Mooneye sinds januari uit bassist Stan Holvoet, gitaristen Jesse Maes (Hypochristmutreefuzz en Sophia) en Guillaume Navarro en drummer Ramses Van den Eede (Teen Creeps, Hypochristmutreefuzz). Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Jo Francken (Admiral Freebee, Het Zesde Metaal, Novastar) en Pieterjan Maertens (Tamino). Volgens het persbericht staat Big Enough als een huis, een mening waar ik het volmondig mee eens ben. Het kruipt daarnaast ook eens bliksemsnel onder de huid.

Mooneye live :

05-11 TURNHOUT : JH Wollewei
06-11 BREE : CH de Zeepziederij
10-11 GENT : Handelsbeurs
11-11 MAASTRICHT : Muziekgieterij
12-11 NAMEN : Belvédère
13-11 HASSELT : Muziekodroom
17-11 BORGERHOUT : TRIX
18-11 SINT-NIKLAAS : De Casino
20 -11 EEKLO : Muziekclub N9
25-11 BRUSSEL : AB
26-11GOUDA : So What!
28-11 BREDA : Mezz
29-11 BERLIJN : Kantine am Berghain
01-12 AMSTERDAM : Paradiso
02-12 KORTRIJK : Wilde Westen

» details   » naar bericht  » reageer  

Slothrust - Parallel Timeline (2021) 4,0

5 september, 07:17 uur

De alternatieve rockband Slothrust uit Boston bestaat sinds 2010 en is met Parallel Timeline toe aan haar vijfde album. Een album waarop frontvrouw Leah Wellbaum zowel muzikaal als tekstueel dieper graaft dan ooit tevoren. Samen met drummer Will Gorin en bassist/producer Kyle Bann werd het sonische palette danig uitgebreid. Bovendien gebruikten ze nieuwe productietechnieken en opnameprocessen. In haar teksten stelt Wellbaum zich altijd nederig en vooral eerlijk op. Deze keer ging ze op zoek naar de spiritualiteit in zichzelf. Waarbij poëtische catharsis het einddoel is. Muzikaal gezien is het natuurlijk weer geregeld heerlijk grungy, zoals in het stevige The Next Curse, waarin ook Lizzy Hale te horen is. Het gevarieerde Parallel Timeline laat een trio horen waar de rek nog lang niet uit is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Robert Jon & The Wreck - Shine a Light on Me Brother (2021) 4,0

1 september, 11:26 uur

In ongeveer een decennia tijd is Robert Jon & The Wreck uitgegroeid tot een van de belangrijkste southern rockbands. Shine a Light on Me Brother bevestigt op overtuigende wijze die status. Sterker nog, misschien is het wel hun mooiste album tot nu toe. Het album bevat de energieke sfeer van hun spetterende live optredens. Ze zijn graag geziene gasten op blues- en roots festivals als Moulin Blues Ospel. Grote blikvanger van de band is door zijn altijd passievolle zang Robert Jon Burrison. Hij schreef de songs, op twee na, samen met Ian Cullen. De swingende opener en titelsong brengt de luisteraar meteen in de juiste stemming, dankzij het stevige gitaar- en toetsenspel. Regelmatig word het kwintet ondersteund door lekkere, soulvolle achtergrondzang van drie zeer getalenteerde Australische zangeressen, zoals in het ijzersterke Everyday. De luisteraar wordt overigens niet constant overdonderd, Hurricane wordt prachtig, ingetogen gebracht. De songs weten me stuk voor stuk te overtuigen. Favoriet is de aanstekelijke afsluiter Radio. Gelukkig zal binnenkort het energieke en gedreven Shine a Light on Me Brother live te horen zijn. Gaat dat zien!

Robert Jon & the Wreck live:

28-09 VERVIERS : Spirit of 66
30-09 ALKMAAR : Victorie
01-10 OSS : Groene Engel
02-10 MALDEGEM : CC Den Hoogen Pad
03-10 ENSCHEDE : Nix

» details   » naar bericht  » reageer