menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Lura. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020

Lunatic Soul - Through Shaded Woods (2020) 4,0

afgelopen vrijdag om 10:11 uur

stem geplaatst

» details  

The Mountain Goats - Getting Into Knives (2020) 4,0

afgelopen vrijdag om 09:08 uur

Ondanks dat de band van John Darnielle al zo’n drie decennia bestaat hadden ze ook deze keer geen gebrek aan inspiratie. Met een groot aantal songs gingen ze de legendarische Sam Phillips Recording Studio in. Daarnaast vonden ze extra motivatie in het feit dat The Cramps er veertig jaar geleden hun debuutalbum opnamen. Ook deze keer maakte men weer gebruik van de diensten van producer Matt Ross-Spang. Getting Into Knives is intussen hun drieëntwintigste album. Hun eerste drie albums verschenen trouwens alleen op cassette. Er zit duidelijk nog geen sleet op John Darnielle en zijn mannen, dat maakt de aanstekelijke opener Corsican Mastiff Stride meteen al duidelijk. De spelvreugde en energie spat ervan vanaf. Het daarop volgende Get Famous laat een gedreven zanger horen en heerlijke blazers. Maar men blinkt net zo gemakkelijk uit in ingetogen liedjes als Picture of My Dress en Harbor Me. Al met al levert het weer een uitstekend gevarieerd album op van een klein uur. Volgens Darnielle is Getting Into Knives : “the perfect album for the millions of us who have spent many idle hours contemplating whether we ought to be honest with ourselves and just get massively into knives.”. Zoals zojuist eerder gememoreerd is het een heerlijk afwisselend album geworden en behoort het tevens tot hun beste werk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Matt Berninger - Serpentine Prison (2020) 4,0

afgelopen donderdag om 10:17 uur

stem geplaatst

» details  

Tunng - Tunng Presents​.​.​.​ DEAD CLUB (2020) 4,5

Alternatieve titel: Dead Club, afgelopen maandag om 12:26 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Mariecke Borger - Bright Sky (2020) 4,0

afgelopen maandag om 10:39 uur

Mariecke Borger is een telg uit een zeer muzikaal gezin uit Ermelo. Net als haar broers Johan en Theodoor kreeg ze de genen van haar muzikale vader mee. Zeven jaar kreeg geleden kreeg Mariecke bekendheid dankzij haar succesvolle debuutalbum Through My Eyes. Een fraai album vooral over mislukte liefdes en waardevolle vriendschappen.

Daarna toerde ze samen met broer Johan onder de naam Willow Garden (waarschijnlijk vernoemd naar de bekende murder ballad Down in the Willow Garden). Ook was ze lid van de bluegrassband Casual Hillbillies en tevens verdiende ze haar sporen door mee te werken aan tientallen albums.

Het geraamte voor haar nieuwe album Bright Sky werd thuis opgenomen samen met haar man Floris de Vries, multi-instrumentalist en sessiemuzikant bij o.a. Tangarine en Douwe Bob. Werd op haar debuutalbum veel van de liedjes geïnspireerd door en geschreven tijdens het ochtendlicht, deze keer was de overweldigende natuur van Ierland de grote inspirator. In 2016 bracht ze er een vakantie door en de weidse landschappen gaven haar een ander perspectief om gedachten in woorden en muziek te vangen.

Mariecke blijkt duidelijk gegroeid als muzikant en als liedjesschrijver. Haar begeleiders zijn niet bepaald de minsten. Bertolf Lentink speelt mee op dobro, lap- en pedalsteel, Joost van Es (o.a. Douwe Bob, Bluegrass Boogiemen) op fiddle, Rients Kuik (bandgenoot bij Casual Hillbillies) op contrabas en op drums wederom Mischa Porte (o.a. Pitou, Luwten, Mensenkinderen).

Haar begeleiders zorgen voor een uiterst subtiele begeleiding. Maar het stralende middelpunt blijft echter de prachtige stem van Mariecke. Het album bevat helaas slechts acht pareltjes, waarvan Seven Days mijn favoriet is. De prachtige mix was in handen van broer Theodoor, die binnenkort zelf met een nieuw album komt van zijn interessante project samen Minco Eggersman, Unifony.

De houtsnede print op de cover is speciaal voor dit album gemaakt door muzikant/kunstenaar Jeroen Jongsma. Als ik me niet vergis zijn daar in de verte de bekende Cliffs of Moher afgebeeld. Haar debuut was mooi, maar wordt op alle fronten overtroffen door opvolger Bright Sky.

» details   » naar bericht  » reageer  

Molchat Doma - Monument (2020) 4,0

15 oktober, 10:42 uur

In slechts een paar jaar tijd heeft de Wit-Russische rockband Molchat Doma (“Huizen zijn stil”) een grote schare fans over de hele wereld opgebouwd, vooral dankzij het videoplatform Tiktok. Hun muziek bevat een uitgekiende mix van postpunk, synthpop en new wave. Monument is intussen al hun derde album en hun eerste voor Sacred Bones. Hun muziek wordt vooral beïnvloed door de Russische band Kino, die furore maakte in de jaren tachtig. Andere duidelijke invloeden zijn The Cure en Depeche Mode. Het luchtige en aanstekelijke Discoteque is volgens de band een soort ode aan Just Can’t Get Enough van Depeche Mode. En Otveta Net is duidelijk geënt op The Forest van The Cure. Frontman Egor Shkutko zingt zijn teksten in Russisch. In die teksten staat veelal eenzaamheid centraal. De vaak melancholische zang van Shkutko werd in het verleden al vaak vergeleken met de betreurde Ian Curtis. De afgelopen paar jaar heeft de groep echter steeds meer een eigen geluid ontwikkeld en zijn hun composities steeds beter geworden. Ondanks dat ik niet zo’n grote liefhebber van drumcomputers en synthesizer ben wist Monument mij vrij snel over de streep te trekken. Grote kans dat vooral fans van The Cure en Depeche Mode het album zullen gaan omarmen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ellen Shae - Caged Bird (2020) 5,0

13 oktober, 17:19 uur

Begin dit jaar ontdekte ik de Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae dankzij haar medewerking aan het album We Still Know How to Love van Tom Mank en diens vrouw Sera Smolen. Ellen is te horen op het gelijknamige titelnummer, dat ze samen met Tom schreef. Het gaat over prille liefdes die ontstonden tussen militairen en jonge vrouwen vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Voor haar intussen derde album Caged Bird schreef Ellen wederom samen met Tom twee nummers, het titelnummer en Open Road. Tom speelde nog op een andere manier een belangrijke rol door haar in contact te brengen met producer Rich DePaolo (oa Joel Rafael en The Burns Sisters).

DePaolo kwam op het geweldige idee om in opener en titelnummer Caged Bird een saxofoon een dialoog aan te laten gaan met de zang van Ellen. Die saxofoon wordt prachtig bespeeld door Mark Karlsen en het resultaat is een iconisch nummer als Baker Street van Gerry Rafferty.

Een maand geleden werd de video vrijgegeven van Open Road. Daarop wordt Ellen onder andere begeleid door de Zeeuwse mondharmonica virtuoos Gait Klein Kromhof. Zijn spel is zoals altijd meteen herkenbaar. Het lied handelt over het feit dat ze haar passie voor muziek belangrijker vond worden dan haar baan en nu volledig op een muziekcarrière is gestort.

Ook een bepalende rol speelt de top celliste Sera Smolen. Zo krijg ik iedere keer kippenvel als ik Toby hoor. Verder is zij te horen in afsluiters Judging en Homesick. Vorig jaar juni werd Westdorpe, de woonplaats van Ellen, opgeschrikt door een lugubere vondst. Langs het Kanaal Terneuzen-Gent werd een onbekende, doodgeschoten vrouw aangetroffen.

Ruim een jaar later weet men nog steeds niet wie zij is. Ellen schreef er Dive in the Dark over. Ze vraagt zich daarin af wie haar missen en zich zorgen over haar maken. Het nummer wordt opgesierd door inventief gitaarspel van DePaolo, die verder ook bas, mandoline, banjo en toetsen speelt op het album.

DePaolo bracht Ellen in contact met Fred Kevorkian, die in het verleden al masters maakte voor uiteenlopende artiesten als Beyoncé, Joan Osborne, Ennio Moricone maar ook de remasters van alle Gentle Giant albums. Naast dat het zonder uitzondering allemaal prachtige nummers zijn, weet Ellen me met haar zang echt te raken.

Caged Bird is niet alleen een tijdloos album maar tevens balsem voor de ziel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rasmus Blomqvist - Columbia Road (2020) 4,0

12 oktober, 09:40 uur

stem geplaatst

» details  

Holy Motors - Horse (2020) 4,5

11 oktober, 09:20 uur

Holy Motors is een kwartet dat uit Tallinn, Estland komt en altcountry (met hier en daar een rockabilly injectie) maakt gezongen in het Engels. Horse is hun tweede album en duurt slechts precies 32 minuten en welgeteld 1 seconde langer dan hun uitstekende debuut Slow Sundown.

Net als het debuut gevuld met 8 liedjes. Zelf omschrijven ze hun muziek als “dark twang & reverb band from a nonexistent movie. It bows to engines and echos and film-directors. Cinematic suspension is often more than not what drives the band towards a melody and meaning.”. Het zou me dus niet verbazen dat zich vernoemd hebben naar de gelijknamige film.

De slechts tweeëntwintigjarige zangeres Eliann Tulve zingt op een opvallende, lome manier. Daarnaast hoor je synthesizers, bas, drums, piano, maar het zijn de gitaren die naast de zang de meeste aandacht trekken. De beste voorbeelden van het geweldige gitaarspel vind ik afsluiter Life Valley (So Many Miles Away) en Matador. Naast solozang is er ook een fraai duet te vinden in Road Stars, wat ze zingt met coproducer Craig Dyer.

Horse wist mij bliksemsnel te overtuigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kevin Morby - Sundowner (2020) 4,0

6 oktober, 10:24 uur

Stilzitten is niet aan Kevin Morby besteed, Sundowner is alweer het zesde soloalbum van deze Amerikaanse singer-songwriter. De titel verwijst naar de bijnaam die hij voor zichzelf en zijn vriendin Katie Crutchfield (AKA Waxahatchee) bedacht. Zij werkte trouwens mee aan het album.

Het is een vrij kaal, behoorlijk ingetogen album geworden. Inspiratie vond hij als gewoonlijk bij zijn grote voorbeelden (die hij graag noemt in interviews) Lou Reed, Bob Dylan, Leonard Cohen en Nina Simone. Daarnaast kocht hij van een oude vriend een Tascam 424, een viersporen recorder.

Morby woonde een tijdje in Los Angeles, maar keerde een paar jaar geleden terug naar Kansas City. Met behulp van zijn Tascam 424 maakte hij niet alleen voorganger Oh My God af, maar tegelijkertijd ook Sundowner in zijn huis, wat de bijnaam Little Los Angeles kreeg. Zijn nieuwe onderkomen leverde ook de fraaie song A Night at the Little Los Angeles op.

Net als zijn grote voorbeelden gaat hij altijd op zoek naar tijdloze songs en is er weinig ruimte voor experiment. Alleen Brother, Sister, Velvet Highway en Campire zijn ietwat avontuurlijker.

Het album werd onder leiding van producer Brad Cook Cook (Bon Iver, Waxahatchee, Whitney, Hand Habits, Bruce Hornsby) afgewerkt in de beroemde Sonic Ranch studios in Texas. Cook wist Morby over te halen zoveel mogelijk zelf instrumenten in te spelen, waaronder een oud, krakkemikkig pomporgel.

Het leverde weer een fraai album met een aantal tijdloze songs op, waarvan voor mij Jamie het prijsnummer is. Het album zal ongetwijfeld zijn grote populariteit nog vergroten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Spinvis - 7.6.9.6. (2020) 4,0

5 oktober, 09:52 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Reed - Transformer (1972) 4,0

3 oktober, 09:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Anna B Savage - A Common Turn (2021) 4,5

3 oktober, 09:32 uur

stem geplaatst

» details  

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967) 4,5

30 september, 10:00 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

This Is the Kit - Off Off On (2020) 4,5

27 september, 10:28 uur

In 2007 debuteerde Kate Stables nog als een basale folkzangeres met haar fraaie debuutalbum Krulle Bol. Hierop werd ze slechts af en toe muzikaal ondersteund door de bekende producer John Parish.

De jaren erna groeide This Is the Kit uit tot een band en haar oeuvre tot een vijftal albums. Haar vijfde album Moonshine Freeze uit 2017 werd wederom geproduceerd door Parish. Hierop was een geslaagde combinatie van ingetogen en meer experimentele en rauwere songs te horen.

Op het nieuwe album Off Off On is de rol van producer weggelegd voor Josh Kaufman (oa PJ Harvey en Bonny Light Horseman). Om maar met de deur in huis te vallen, Off Off On is een wonderschoon album geworden.

De uptempo, ijzersterke, gedreven opener Found Out liet me direct naar het puntje van mijn stoel veren en was ik meteen verkocht. De inkleuring van de songs is inventief. Regelmatig speelt de vier man sterke blazerssectie een hoofdrol. In de reeds vrijgegeven single This Is What You Did is dat echter een banjo.

De meer ingetogen songs hadden iets meer tijd nodig om te overtuigen. De stem van Stables komt vooral tot zijn recht in rustige, wonderschone liedjes als Shin Bone Soap, Was Magician en Keep Going. Absolute prijsnummer is de meanderende, relaxte afsluiter Keep Going, vooral door het gitaarspel. Off Off On behoort voor mij tot de aller-fraaiste releases van dit jaar.

This Is the Kit live:

25-04-2021 GRONINGEN: Der Aa-theater
03-05-2021 AMSTERDAM: Paradiso kleine zaal
04-05-2021 BRUSSEL: Botanique, rotonde

» details   » naar bericht  » reageer  

This Is the Kit - Krulle Bol (2007) 4,5

22 september, 10:00 uur

stem geplaatst

» details  

Hello Forever - Whatever It Is (2020) 4,0

21 september, 08:46 uur

Vandaag begint officieel de herfst, volgens meteorologen zelfs al op 1 september. Gelukkig is er nog weinig van te merken en kunnen we nu nog even genieten van een prachtige nazomer. Het debuutalbum Whatever It Is van Hello Forever van de excentrieke Sam Joseph uit Topanga, Californië past daar perfect bij.

Het gezelschap woont samen op een stuk land dat ooit werd gebruikt door de roemruchte Sandstone Retreat en de free-love nudistencommune. Bandleider Sam Joseph groeide op met klassieke pop zoals The Beatles en The Beach Boys.

De invloeden van de laatste groep zijn overduidelijk aanwezig in hun muziek, met name in hun fraaie samenzang. Beste voorbeeld daarvan vind ik I Want to Marry You, waarin ze The Beach Boys naar de kroon steken. Daarnaast is bijvoorbeeld de invloed van een eigenzinnige groep als Dirty Projektors hoorbaar en hebben ze duidelijk geluisterd naar Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Polyphonic Spree en Hidden Cameras.

Net als in de tijd van de flower power gaan hun feel good liedjes voornamelijk over de liefde. Ze zijn uitermate puntig en zitten boordevol mooie muzikale vondsten, vooral in hun vocalen.

Het album geeft trouwens ook mooi even de gelegenheid om te ontsnappen aan alle zorgen waar we met zijn allen op dit moment mee te maken hebben. Het album kwam reeds op 21 februari digitaal in eigen beheer uit, maar krijgt nu terecht op 2 oktober een fysieke release op Rough Trade

» details   » naar bericht  » reageer  

Cameron Blake - Censor the Silence (2020) 5,0

20 september, 10:20 uur

“Humanizing the voices of our times. The result is a collection of songs arranged for a rock combo (electric guitar, piano, bass and drums) with deep grooves, angular guitar riffs and piercing harmonies accompanying Blake’s signature prose.”.

Dat staat er treffend te lezen op zijn website in een zojuist vrijgegeven persbericht over zijn nieuwe album Censor the Silence. Het vormt het sluitstuk van een imposant drieluik, dat verder bestaat uit soloalbum Alone on the World Stage en het orkestrale Fear Not.

Deze keer koos Cameron voor de optie om songs te schrijven voor een rock combo. Dat dekt overigens niet de hele lading want er zijn ook invloeden uit andere genres te horen. Op het beginscherm van zijn website staat Cameron als een soort hedendaagse Jacques Brel afgebeeld. Net als de wereldberoemde Waal uiteraard in een net pak en met dezelfde passie zijn muziek brengend.

Op zijn voorgaande albums spreekt uit zijn teksten, dat hij vooral een geëngageerd man is. Een titel als Chemical War Child spreekt natuurlijk voor zich.

Maar ook in het ingetogen, van schitterend repeterend pianospel voorziene Six Minutes Twenty Seconds wordt een schokkend onderwerp aangesneden. Cameron schreef het na het zien van een speech van de Amerikaanse activiste Emma González. Zij maakte in februari 2018 de schietpartij mee op de Stoneman Douglas High School in Parkland. Hierbij werden 17 medeleerlingen doodgeschoten en ook nog eens 17 zwaar gewond. Daarop richtte ze samen met anderen de actiegroep Never Again MSD op, die pleit voor wapenbeheersing.

Inspiratie voor het duet met Patty PerShayla in How Dare You vond hij in de speech die Greta Thunberg hield voor de Verenigde Naties. Het begin van de song associeerde ik overigens meteen het album Red van King Crimson.

Indringend is Only Goya, het heeft betrekking op de beroemde Spaanse schilder Francisco Goya. De tekst is gebaseerd op drie schilderijen van hem, “Dutchess of Alba “(1797), “Yard with Lunatics”(1794) en “Saturn Devouring His Son” (1823).

Soms blijft Cameron dichter bij huis, het bijzonder fraaie Honey Step out of the Rain, is een liefdesliedje voor zijn vrouw. Bijna alle liedjes schreef hij trouwens in enkele dagen in een Trappistenklooster in Kentucky, de abdij van Gethsemani (bekend geworden doordat de denker/schrijver Thomas Merton er geleefd heeft).

Bijzonder soulvol klinken Henny Penny en Pale Cloud Covering, niet in de laatste plaats door de inbreng van Debra Perry en haar Majestic Praise. Heel relaxt klinkt Balloon Man, het meest luchtige nummer van het album, met fijn, Django Reinhardt achtig gitaarspel.

Kabuki Theatre stond al op Alone on the World Stage. Hij her bewerkte het voor de band, bovendien vond hij het vanwege de tekst weer actueel.

Het album werd in drie sessies met de band opgenomen om vervolgens tijdens de vierde sessie de overdubs op te nemen. Getracht werd om de warmte die veel zestiger jaren albums kenmerken ook op Censor the Silence te verwezenlijken.

Om het album kernachtig te omschrijven; geëngageerd, passioneel, avontuurlijk en energiek. Cameron maakte het album in een periode dat hij met persoonlijk verlies te maken kreeg. Het schrijven van de liedjes hielpen bij de verwerking ervan, bovendien levert het als mooie bijkomstigheid zijn meest gedurfde, maar ook het fraaiste album uit zijn oeuvre op.

Voorlopig is het album alleen digitaal verkrijgbaar, maar naar het laat aanzien zal gelukkig een fysieke release niet lang op zich laten wachten.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Apartments - In and Out of the Light (2020) 4,5

18 september, 10:43 uur

stem geplaatst

» details  

Elsa Birgitta Bekman - Once in My Life (2020) 4,5

18 september, 08:48 uur

De nodige bekendheid kreeg Elsa Birgitta Bekman als zangeres van de soul/funkband The Tibbs. In 2018 hakte ze de knoop door om solo verder te gaan. Ze vond het tijd worden om de songs die ze sinds haar vijftiende schreef met het publiek te delen.

Voor wie haar kent van The Tibbs zal het even wennen worden aan de richting die ze nu ingeslagen is. Terugkerende thema’s in haar songs zijn romantiek, nostalgie, escapisme en melancholie. Bekman werd muzikaal in haar jeugd gevormd door klassieke componisten als Mozart, Debussy en Satie, maar ook door Ierse folk, new age en elektronische muziek van o.a. Jean Michel Jarre en Kraftwerk, maar ook door Edith Piaf, Jacques Brel, Kate Bush en Supertramp.

Een belangrijke rol in haar muziek spelen de piano en de viool. De laatste zorgt af en toe voor een nostalgisch tintje. Haar stem komt nu nog beter tot zijn recht, weet me nog meer te raken, in haar persoonlijke liedjes.

De muziek begon trouwens een nog belangrijkere rol te spelen in haar leven nadat haar ouders gingen scheiden toen ze elf was. Ze kreeg te maken met depressies, maar ook met onzekerheid waar bijna iedere puber mee te maken krijgt. Gelukkig vond ze in het schrijven van liedjes een uitlaatklep.

Veelal zijn de liedjes redelijk ingetogen, maar is er ook plaats voor meer opgewekte en aanstekelijke liedjes als You're Not My Favourite Sandwich. Een liefdesliedje trouwens geschreven vanuit een aparte invalshoek. Favoriet zijn voor mij de tweede helft van de liedjes. Waardige afsluiter vormt het Franstalige Quoi C'est Ça , niet zo vreemd want haar moeder heeft Frans/Zweedse voorouders.

Een zestal van de songs werden reeds de afgelopen twee jaar uitgebracht. Hiervan zijn op YouTube door haar zelf geregisseerde video’s te vinden. Kers op de taart van haar muziek vormt echter haar aanlokkelijke stem, vooral als ze meer ingetogen zingt. Ze wordt ook nog eens begeleid door uitstekende musici, helaas beschik ik niet over de credits van het album, dus kan ze hier niet vermelden.

Once in My Life is een debuutalbum wat mij razendsnel wist te overtuigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Loma - Don't Shy Away (2020) 4,5

5 september, 08:17 uur

Een van de grootste muzikale verrassingen van 2018 was voor mij Loma, het debuutalbum van het gelijknamige trio. Een samenwerking van Shearwater-zanger Jonathan Meiburg en Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record.

Op dat debuut experimenteerden zij er lustig op los, met als eindresultaat een van begin tot eind fascinerende plaat. Zo gebruikte men bijvoorbeeld een speciaal geprepareerd piano in het aanstekelijke Relay Runner.

Het leek in eerste instantie om een eenmalig project te gaan, maar al spoedig begonnen de drie aan een opvolger te werken. Om maar met de deur in huis vallen, Don’t Shy Away is een meer dan waardige opvolger.

Sterker nog, het album bevalt me nog beter dan de voorganger en wist me nog sneller te overtuigen. Waarschijnlijk kwam dat doordat ik al gewend was aan hun unieke, eigen geluid, dat nu nog verder wordt uitgediept. Middelpunt van de liedjes is nog steeds de rustgevende zang van Emily Cross.

Vreemd genoeg wordt op de hoes alleen vermeld door wie de liedjes geschreven zijn. Naast dat het drietal de nodige instrumenten bespelen, kreeg men hulp van toerende leden Emily Lee (piano, viool) en Matt Schuessler (bas). Verder nog van Flock of Dimes / Wye Oak's Jenn Wasner, en een verrassende hoorn sectie.

Meest opvallende naam van de medewerkende muzikanten is geluidspionier Brian Eno. Hij produceerde en schreef mee aan afsluiter Homing. Eno is trouwens niet alleen een vriend van Cross, maar ook een fan van Loma van het eerste uur. Eno raakte vooral verslingerd aan het nummer Black Willow, vanwege de minimale groove en hypnotiserende refrein en draaide het geregeld in zijn programma voor BBC Radio.

Emily Lee schreef mee aan bloedmooie titelnummer, de overige werden geschreven door het trio. Of de teksten wederom uit de koker van Jonathan Meiburg komen is mij niet duidelijk geworden . Nog steeds blijft er enigszins een waas van raadselachtigheid om dit trio hangen. Net als bij de voorganger werden vooraf al de nodige video’s vrijgegeven.

Dat Don't Shy Away net als de voorganger mijn lijstje van favoriete albums gaat halen is nu al zonneklaar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Will Butler - Generations (2020) 4,0

4 september, 08:42 uur

Vandaag verschijnt Generations, het tweede soloalbum van Arcade Fire bandlid Will Butler. Oplettende en fanatieke muziekliefhebbers zullen onder andere de positieve recensies op Written in Music van Leon Pouwels en op Subjectivisten van Jan Willem Broek waarschijnlijk al gelezen hebben. Maar volgens mij kan het geen kwaad nog even er een stukje over te plaatsen.

Zijn debuutalbum Policy ken ik niet, maar dat werd over het algemeen niet al te positief ontvangen, ik verwacht dat het bij Generations anders zal zijn. Het zijn over het algemeen zeer goed in het gehoor liggende songs, waarin synthesizers en drumcomputers prominent aanwezig zijn, instrumenten die niet bepaald tot mijn favoriete instrumenten behoren. Het duurde dan wel even voordat ik mij gewonnen gaf.

Wat mij vooral over de streep trok waren de liedjes waarin klarinetten en saxofoons bespeeld door Stuart Bogie en Matt Baudet deze extra cachet geven. Vooral de twee afsluiters behoren tot mijn grote favorieten van het album. In Not Gonna Die hoor je naast die geweldige, swingende blazers ook nog een meeslepend koortje. Een heerlijk nostalgisch tintje krijgt afsluiter Fine door de wat jazzy achtige klarinet.

Tekstueel gezien onderzocht Butler wat zijn plek in onze wereld is als rijke blanke Yankee, Mormoon, ouder en uiteraard muzikant. Butler komt trouwens uit een uiterst muzikale familie van moeders kant. Butler componeert overigens ook nog met succes filmmuziek, zo werd hij al eens onderscheiden voor de score van de film Her.

Generations is prima rockpopalbum geworden, dat meer dan als een tussendoortje gezien kan worden in de inactieve periode van Arcade Fire.

» details   » naar bericht  » reageer  

Siv Jakobsen - A Temporary Soothing (2020) 4,0

3 september, 13:34 uur

stem geplaatst

» details  

Sarah Walk - Another Me (2020) 4,5

3 september, 10:28 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Diana Jones - Song to a Refugee (2020) 4,5

2 september, 10:02 uur

Eindelijk, na zeven jaar weer een studioalbum van een van mijn favoriete artiesten. Door AllMusic wordt Diana Jones terecht in een adem genoemd met authentieke artiesten als Iris DeMent en Gillian Welch. Jones is een laatbloeier, wier carrière pas aan het eind van de vorige eeuw begon, met de twee onterecht onbekend gebleven albums Imagine Me en The One That Got Away. Op laatstgenoemde staat misschien wel haar mooiste liedje uit haar oeuvre, Easter in New Orleans. Helaas zijn beide albums niet meer leverbaar, alleen met een beetje geluk nog tweedehands te vinden.

Zelf ontdekte ik Diana pas bij de release van het prachtige My Remembrance of You uit 2006. Direct was ik onder de indruk van haar literair hoogstaande liedjes. Wel moest ik heel erg wennen aan haar manier van zingen. Ze zingt met een bekakte stem. Maar dat onderscheidt haar wel van andere zangeressen. Ook de volgende drie albums waren van hetzelfde hoge niveau. Absolute favoriet blijft voor mij toch wel Better Times Will Come, wat ook een toepasselijke titel zou zijn geweest voor Song to a Refugee.

Op het ambitieuze album wordt ze omringd door klasbakken als Richard Thompson en Steve Earle. Verder nog door Peggy Seeger,The Chapin Sisters, Jason Sypher op bas, Glenn Patscha op piano and Will Holshouser op accordeon. Ook de bekende producer David Mansfield (oa Bob Dylan) bespeeld de nodige instrumenten. Ook nu weer zijn haar, vaak sociaal bewogen teksten van hoog niveau. Hopelijk nemen lezers die niet bekend zijn met haar manier van zingen even de moeite om daaraan te wennen.

Haar oeuvre behoort namelijk voor mij tot het allerbeste in het americana- en folkgenre.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sevdaliza - Shabrang (2020) 4,5

1 september, 13:58 uur

stem geplaatst

» details