Hier kun je zien welke berichten chansadres als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Meat Loaf - Braver Than We Are (2016)

3,5
0
Het klinkt allemaal wel aardig. Het "restjes" gevoel is erg hoog bij mij. 3 nummers redden de cd: Going all the way, Train of Love en het beste nummer van de plaat Loving You is a Dirty Job. Maar dat vind ik nog niet eens zo erg. Ik wist dat er in het Steinman archief niet zo veel ligt, dat hij mag gebruiken. Maar 1 woord: auto-tune. Op mijn pc speakers viel het niet eens zo op. Op mijn stereo is het pijnlijk. Vooral Souvenirs zitten stukken dat ik niet kan aanhoren. Maar sowieso is de productie niet fantastisch. Ik snap dat op laatste moment nog aanpassingen zijn gedaan omdat ze later (blijkbaar) achter kwamen dat er fouten in zaten. Maar op zachte stukken hoor ik de zangtrack knepperen. Alsof een muisje heeft geknabbeld aan de band, en toch maar hebben gebruikt. Ik ben benieuwd als dit hoort of echt een fout op de plaat is. Minste nummers zijn in mijn ogen: Only When I Feel (nu een intro voor More maar komt niet lekker uit de verf zonder Break it), Godz en Skull of Your Country.

Wat ik vooral mis op deze plaat is die ene single die een hit kon zijn. Bat van Bat, Anything van Bat II en zelfs Los Angeloser hoor ik iets van een hoogtepunt voor radio. Dit album mist het. Loving You is dit maar ik blijf het te veel de track van Bonnie vinden. Net zoals Coming Back van Bat III.

Meat zijn eigen woorden zijn dat dit zijn laatste album is. Misschien is dat ook maar beter. Er zit niets meer in het Steinman vat en al helemaal niet meer in het Meat Loaf vat. Het is leeg. Koppel ik het aan een cijfer dan is het een zeventje voor mij. En nu snel maar Bat II erin. Wat was dat een goede plaat

Panic at the Disco - Pretty. Odd. (2008)

Alternatieve titel: Welcome to the Sound of Pretty. Odd.

5,0
0
Acht jaar na release en het gevoel over dit album is identiek gebleven. In acht jaar kan veel gebeuren. Nee, ik moet zeggen: in acht jaar is veel gebeurd. Maar dit album is persoonlijk mijn favoriete album allertijden. Als mensen me hiernaar vragen, kijken ze vaak heel vragend aan. Vaak herhaal ik dan mijn keuze. "Maar dat is toch die emo-band", is de reactie die ik dan het meeste hoor. Maar Pretty. Odd. is een album dat zwaar ondergewaardeerd word. Dit is dan ook het grote probleem van het album. Het zit in de discografie van Panic! tussen het vele emo-rock geweld. Maar Pretty. Odd. is anders.

Het begint bij We're So Starving. De eerste tonen worden ingezet. Weg electronica. "Echte" instrumenten. Maar de tekst probeert ons iets anders te geloven:
You don't have to worry
'Cause we're still the same band.


Maar nee, ze zijn niet dezelfde band. Het debuut is geschreven in hun jonge tienerjaren. Na jarenlang touren zijn ze rond de twintig. Deze drie jaren zijn het belangrijkste in de muziekontwikkeling van een persoon. Waar je in het begin wilt meegaan met de meute, ga je enkele jaren toch meer naar jezelf luisteren. En dat deed songwriter Ryan Ross.

Meteen word de hit van het album ingezet. Nine in the Afternoon. Wat een geweldige single en zet goed neer in welke gemoedstoestand de band zit. Meteen valt op dat ze zijn beïnvloed door de popbands uit vaders tijd. De Beatles en de Beach Boys hoor je duidelijk terug. Waar hun debuut hectisch is, daar zit dit keurig in elkaar.
We're feeling so good
just the way that we do
When it's nine in the afternoon


De eerste keer dat ik dit lied hoorde, kon ik mijn oren niet geloven. Verwachtingen worden het raam uitgesmeten. De schok was groot. Niet voor niks zal Rolling Stone zeggen dat dit album one of the boldest moves in rock history is. De pers weet ook niet goed wat ze er mee aanmoeten. NME noemt de plaat "one of the feel-good psych-pop albums of the year.". Maar mensen krabben achter hun oren. Is dit album goed doordat het veel kopieert van vroegere bands of juist ondanks. Probleem is dat ze zover van hun originele sound zijn gaan afwijken, dat hun emopunk aanhang afhaakt. Maar door de besmette naam van de band word er geen nieuwe aansluiting gevonden. De band heeft de sprong in het diepe genomen maar niemand stond klaar om ze op te vangen.

De rest van het album klinkt als een klok. De Klavecimbel in She Had The World. De handklap in Behind The Sea. De trompetten in When The Day Met The Night. Elk nummer heeft zoveel lagen. Dit is vakmanschap zoals George Martin dat zo goed kan. Dit is een plaat die je met koptelefoon moet luisteren. De arrangementen zitten zo goed in elkaar. Maar je doet het te weinig eer aan om dat enkel te noemen. De composities zitten namelijk gewoon goed in elkaar. Het klinkt allemaal vertrouwd. En toch is het totaal iets nieuws. Ik heb het sindsdien niet meer gehoord. En zal waarschijnlijk ook niet meer gebeuren.

Want het album flopte commercieel gezien. Het brak de band letterlijk in tweeën. Brandon en Spencer wilde weer terugkeren naar hun oude sound dat zoveel geld opbracht. Ryan en Jon wilden verder borduren. Laatste twee besloten dan ook de band te verlaten om een nieuwe te starten. Maar daar zouden we niets meer van horen. Toen Brandon Panic at the Disco omtoverde in zijn soloproject ben ik afgehaakt. Toen bleek dat ik nooit fan was van Panic at the Disco maar van songwriter Ryan Ross.

Acht jaar later en ik ga het gewoon zeggen. Dit is net zo goed als Pet Sounds en Sgt. Peppers. Maar spijtig genoeg zal niemand het horen. Want we gaan toch niet luisteren "naar die emo-band". Doe dat dan maar niet. Maar ik ga het niet meer onder stoelen of banken steken. Maar luister er eens naar. Juist als je geen fan bent van de band. Het zal je verbazen hoe goed het is.

Tenacious D - Rize of the Fenix (2012)

4,0
0
"We're really good. We're like almost as good as Arcade Fire. Fuck that. We're gonna leave those fuckers in the dust. Al those fucking youngsters gotta fucking lick our boot or fuck it."

Weer een toffe cd van the D. Ik vond de soundtrack behoorlijk tegenvallen in het begin. De hardere nummers zijn nu echter bij mij ingewerkt en sommige vind ik nu juist erg tof. Door de grote flop van de Pick, hoor ik wel in de cd dat ze meer terug willen naar hun "oude" geluid zonder elektrische gitaren. De akoestische varianten mogen weer op de voorgrond treden. Een goede keuze want tijdens het openingsnummer begon het toch te kriebelen. Het prijsnummer word dan ook als eerste ingezet. Gevolgd door het toffe Low Hangin' Fruit. De derde track is een skit en dat had ik niet verwacht van het album. Er staan al vrij weinig tracks op dus ik hoopte dat er niet te veel opvullers komen. Maar Classical Teacher is daarentegen hilarisch. Meteen gevolgd door een Mexicaanse trompet. Senorita gaat richting de Spaanse sound maar weet nergens de Tenacious D geluid te verliezen. Om nog even af te sluiten met heftige gitaren.

Hierna volgen nog 2 hilarische nummers. Deth Starr gaat over het meest logische waar je aan denkt. Vervolgens adoreren ze de crew tijdens hun liveshow met het nummer Roadie. Voor mij een nummer dat kan uitlopen tot een tof nummer tijdens concerten. The Ballad is een muziekale versie van To be the best videoclip. Ook Throwdown is een prima nummer. De mindere kant van het album zijn de volgende drie nummers. Drie liedjes die allemaal een minuutje per stuk duren. Het Rock is Dead nummer is daar ideaal voor maar They Fucked our Asses en To Be the Best zijn gewoon te kort. Daarnaast valt To Be the Best op de plaat buiten de boot. Beide erg jammer dus. Het album sluit af met 39. Een nummer over het ouder worden. Een waardige afsluiter.

In vergelijking met vorige albums zit het tussen beide in. Maar het kan nooit tippen aan hun debuutalbum. Daarvoor zitten hier en daar wat kleine "foutjes". Daarnaast mist dit album juist die grote knaller (uit de categorie Tribute, Wonderboy en Fuck her Gently). Wel bevat de cd een vijftal goede nieuwe nummers (Rize of the Fenix, Low Hanging Fruit, Deth Starr, Roaddie en The Ballad of Holleywood Jack and Rage Kage). Samen met de hits van het debuut en enkele knallers van de soundtrack zouden ze goed een avondvullend programma kunnen vullen. Ik ben benieuwd wat we in juni gaan krijgen (een festival of een venuesetlist) Ik hoop op het laatste natuurlijk. En zoals ze dus zelf zingen in Rize:

Aw, we don't care,
as long as we get there
We'll start anew
And you can get a new Tenacious D tattoo

4 sterren