Op een of andere manier trekt dit album mij aan. Ik vind het heerlijk om te luisteren naar zijn Jonas Winterland's stemgeluid, en de melodieën die hij voortbrengt op dit in zijn relatieve eenvoud zo mooie album. De teksten zijn daarbij prachtig, ook weer vrij normaal woordgebruik, maar wel met een gedachte erachter. Als ik hiernaar luister, kan ik héél goed tot rust komen, dus ik beluister het ook vaak voor het slapen gaan. Niet dat het zo slaapwekkend is, want dat is het absoluut niet. Het grijpt je bij je lurven en je bent ruim een half uur even in de wereld van Jonas Winterland. Zo vind ik dat ogenschijnlijk simpele deuntje op 'Altijd Halverwege' bijzonder mooi, het deuntje op de tekst "En de zon schuift op, tot het donker wordt". Of wanneer Winterland in 'Onder vreemde wolken' het stuk van "Je schreeuwt tegen de muren" zingt, ook zo'n moment dat je de schelpen van je koptelefoon net wat strakker op je oren drukt. Ik dacht overigens eerder dat het ''schreit'' was in plaats van ''schreeuwt'', had ook gekund.

Al met al een mooi album dat mij zéér benieuwd maakt naar wat Winterland in de toekomst nog maken zal, voorlopig ben ik in ieder geval nog wel zoet met dit bijna magische album, dat de 4 sterren zeker verdient.

Ik ben geen enorm liefhebber van hip hop. Doe desalniettemin regelmatig een uitstapje en zo stuitte ik ook op dit album van The Roots en dat greep me gelijk. Met name de heerlijk valse zang in Black Rock deed me telkens terugkomen naar dit album, maar ik ben ook de nummers daaromheen steeds meer gaan waarderen en inmiddels vind ik het hele album gewoon enorm gaaf.

Bol van creativiteit en daarmee een mooie plaat als geheel, maar toch ook los heel goede nummers die nergens te ver doorschieten voor mijn gevoel. De tussenstukjes The Devil en Dies Irae kan ik eveneens prima hebben. Inmiddels heb ik ook niet echt favorieten meer, want alles kan me bekoren. Gaat hoogstwaarschijnlijk één van de hoogvliegers worden in mijn jaarlijstje.