Ik kan niet geloven dat ik dit album zo lang over het hoofd heb gezien, wauw. Ik kende 'How Do You Do It' en vond het altijd wel een aardig pop-nummer, niet wetende van wie het was en kwam vervolgens toevallig 'Icon' tegen online. Dit album gaat nog veel beluisterd worden de komende tijd! Hoewel Amerikaans, past dit zo in het rijtje van briljante Zweedse electropop-artiesten maar is her en der wat harder en inderdaad percussief. 'How Do You Do It' is duidelijk het meest pop-achtige nummer van het album.

Islaja is terug en gaat nog een stap verder richting electronica ten opzichte van haar oudere werk. Wel is ze deels weer terug gevallen op het gebruik van het Fins, mede door een herbewerking van 'Sateen Tullessa' van Palaa Aurinkoon en hier genaamd 'Sadetta'. Hoewel de sferische lo-fi folk nu wel echt is verdwenen weet Islaja een soortgelijke sfeer neer te zetten met electronica. De stemvervormingen doen me wat denken aan The Knife / Fever Ray, tekstgewijs soms Laurie Anderson, maar op een eigen manier waardoor dit album op de valreep nog één van de betere releases van dit jaar is.

M.I.A. heeft zich altijd op een unieke positie begeven sinds het begin van haar carrière. Zeer invloedrijk voor vele artiesten tijdens en na haar generatie maar slechts enkele keren doorgebroken bij het grotere publiek. Dit album zal daar helaas waarschijnlijk geen verandering in brengen.

Het is bewonderenswaardig hoe eigen haar muziek klinkt, al sinds het allereerste begin in 2004. Muzikaal grijpt ze op “Mata” regelmatig terug naar haar vroegere albums ("Arular" en "Kala") maar mist het een aantal extra lagen en variatie die daar wel terug te vinden waren, zowel tekstueel als muzikaal. Het meerendeel van de nummers volgen elkaar zo snel op dat het bijna een hap-slik-weg gevoel krijgt.

De nummers "K.T.P." (een soort throwback naar haar grootste hit "Paper Planes") en "Marigold" klinken als potentiële hits, maar door haar recente controversiële berichten zal dat wellicht uitblijven deze keer.

Met pijn in het hart moet ik zeggen dat ik op het eerste gehoor ontzettend teleurgesteld ben. Missing U en Honey zijn verreweg de hoogtepunten op het album en ik had gehoopt dat die nummers een voorbode gingen zijn voor de rest. Ik begrijp dat ze niet wilde blijven hangen in de Body Talk-periode, en het klinkt allemaal wel volwassener, maar tegelijk ook enorm vlak en gedateerd.

Het had mij slimmer geleken om Missing U eerst uit te brengen en daarna gelijk een tweede single met een videoclip uit te brengen voor één van de meer rustige nummers. Het voelt een beetje alsof ze al haar troeven voor dit album al heeft verspilt, maar dat is natuurlijk mijn mening.