Ik vond zijn album Undiscovered Acoustic al goed (gemaakt voor de x factor, met John McGough onder de naam the James Arthur Project). Ook zijn werk met de James Arthur Band vond ik leuk. Het bluesy geluid van de JAB vind je op dit album nog wel een beetje terug, en het enige rapnummer op de cd gebruikt delen van teksten uit hun nummers Gotta be/You can't see me. Ook uit andere nummers zijn delen gebruikt (het ruwe produkt is nog steeds te vinden op Youtube). Smoke Clouds is het enige van zijn oude nummers dat in zijn (min of meer) originele staat op het album staat. Het album is verder een mix van stijlen (blues, Motown, rock en hiphop), allemaal stijlen die hij wel eens gespeeld heeft met vroegere bands. Maar misschien ook te wijten aan de vele producers die eraan hebben meegewerkt (Naughty Boy, Salaam Remi, TMS, onder andere) en twee samenwerkingen: een met Emeli Sande en een met Chasing Grace. James heeft het tot nu toe niet zo gemakkelijk gehad in zijn leven, en het laatste jaar zeker ook niet in de Engelse pers (hij neemt geen blad voor de mond, ook op Twitter niet - soms onverstandig), en dat zie je terug in zijn teksten (buiten Impossible zijn alle nummers tenminste gedeeltelijk door hemzelf geschreven). Veel pijn, maar toch ook een aantal nummers die optistischer van aard zijn. Van zijn stem moet je houden, maar dat doe ik. Ik zal hem zeker nog lang draaien. Favorieten: Lie Down, Recovery, Suicide, Supposed.