LaPlegua wijkt met dit album in mijn ogen duidelijk af van eerder werk. Maar niet door één specifieke kant op te gaan. Hij laat zowel tussen de nummers, als in de nummers, verschillende stijlen mengen. Dat zorgde er bij mij voor dat ik de plaat echt een paar keer moest luisteren om tot een beter oordeel te komen.

Positieve uitschieters zijn voor mij Every Day is War, Fuck Unicorns en Love is a Razorblade.

Every Day is War doet meer denken aan de Combichrist van een paar jaar geleden. Harde Industrial/EBM, met de karakteristieke drumbeats en synths van eerdere CC albums.

Fuck Unicorns is ineens heel vernieuwend voor CC. Ik luister weinig Dub Step, maar de samples hoor ik er duidelijk in terug. Tegelijk met een ongelooflijk lekkere donkere marcherende bas.

Love is a Razorblade gaat vervolgens weer een heel andere kant op met een Speedrock-achtige sound. Hoog tempo, en scheurende gitaar. Bijna onCombichrist.

Kritische noot vind ik de ballade The Evil in Me. Het hoort bij het experimentele (uitgevoerd met akoestische gitaar en piano) van het album, maar de uitvoering vind ik niet geslaagd. De zangtechniek/zangstijl en het metrum van de zang passen letterlijk niet in het nummer.

Misschien is dit album geen klassiek CC album, maar juist de zoektocht naar vernieuwing is wat dit album interessant maakt. Dat het daarnaast ook nog eens lekker in de oren ligt zorgt ervoor dat ik me er de aankomende tijd wel mee kan vermaken.