Waarom LADY GAGA de potentie heeft om uit te groeien tot een eclectische superster a la DAVID BOWIE (ja, ik durf hé):

Lady Gaga overtreft al mijn verwachtingen. In tegenstelling tot wat veel critici en luisteraars zeggen, vind ik ARTPOP haar meest ambitieuze én krakkemikkige plaat tot op heden, and that's a good thing. Voor het eerst in haar carrière zoekt ze de grenzen van dubbelzinnigheid op, zonder duidelijke conclusies te trekken, iets dat men niet van haar gewend is. De reden dat ARTPOP mij al zo lang in zijn greep houdt ligt waarschijnlijk ook aan het feit dat ik dit album op het juiste moment heb ontdekt. Net als Gaga sta ik aan het begin van een artistieke zoektocht, die mij dwingt om bepaalde zelfopgelegde restricties te doorbreken, omdat ik anders niet verder raak in mijn persoonlijke ontwikkeling. Bovendien las ik Arthur C. Danto's ''Andy Warhol'' kort voor mijn eerste luisterbeurt. Het reproduceren van iets dat op massale schaal geconsumeerd wordt, maar dan in een andere vorm, is iets waar Gaga zich ook in gespecialiseerd heeft (zie: al haar werk).

ARTPOP kent genoeg mindere nummers (Jewels & Drugs, Swine, Dope) die te eenzijdig en simpel zijn voor een album met deze pretenties. Aura, ARTPOP en Applause daarentegen bevatten een existentiële boodschap waarmee ik me al snel kon identificeren, zeker gezien mijn interesse in de audiovisuele kunsten. Een passender openingsnummer dan Aura had Gaga niet kunnen kiezen. In dit nummer rekent ze af met haar oude ik. Ze bevrijdt zichzelf van haar eigen kader binnen de hedendaagse popmuziek. Ze gebruikt haar stem om de contrasten tussen haar oude en haar nieuwe geaardheid te accentueren. In de eerste minuten moeten we ons erdoor heen worstelen, tot ze zichzelf, en haar (artistieke) stem hervindt, zodat ze kan maken wat ze wilt zonder te dansen naar de pijpen van de muziekindustrie.

In de nummers Venus, G.U.Y. (Girl Under You), Sexxx Dreams en MANiCURE bestrijkt ze feministische thema's, het belang van seksuele vrijheid (zowel voor vrouw als man) en zelfacceptatie binnen de hedendaagse maatschappij. Hoewel het allemaal fijne popnummers zijn, is er weinig nieuws onder de zon, toch zal ik in mijn conclusie uitleggen waarom dit in haar voordeel kan gaan werken. In Do What U Want steekt ze een metaforische middelvinger op naar de media en de manier waarop zij, en de vrouw in het algemeen, geportretteerd wordt. Het nummer ARTPOP is vrij simpel, maar spreekt mij aan omdat ik me in het verleden teveel heb aangetrokken van andermans meningen, iets waar ze tegen predikt. Dan gaat ze in Donatella en Fashion! in op haar liefde voor mode en dat je je als tiener niets aan moet trekken van de publieke opinie, maar gewoon je eigen passie moet volgen (en dat daar ook mee gepronkt mag worden). Mary Jane Holland gaat (net als Dope) over haar drugsgebruik terwijl Gypsy een dankbetuiging is aan haar fans over de hele wereld.

En dan sluit ze af met Applause, een hele dikke plaat die op een ambigue wijze omgaat met het vraagstuk of ze populaire popmuziek wil blijven maken of dat ze meer de kunsten moet betrekken (waarvan ze weet dat het haar inkomsten en fans kan kosten: ''I stand here waiting for you to bang the gong. To crash the critic saying, "is it right or is it wrong?" alsof ze bij voorbaat al wist dat dit album ging floppen).

Gaga lijkt niet te weten welke richting ze op wil, simpelweg omdat ze zelf ook nog zoekende is. Zo zegt ze in BBC's The Culture Show: ''I don't actually create with the intention of the finale.'' en ''With ARTPOP I want to put art in the front to show that being a student is okay.'' ook gaat ze in op het bekende verschijnsel dat beginnende kunstenaars vaak nog teveel kopiëren van hun idolen: ''And I'm still very young in the duration of my work, and if you look at the early work of many artists over a sphere of many mediums, you can see them channeling and imitating and bringing along the artist that they've admired and learned from their teachers and then... later on in their careers, that's when the real, sort of, amazing work starts to happen.'' Dat ze dit uit zichzelf toegeeft is bewonderenswaardig.

Als opzichzelfstaand album is ARTPOP matig. Maar als Gaga op dit werk blijft voortborduren, dan zal deze plaat aan het eind van haar carrière wel eens gezien kunnen worden als de bepalende kentering binnen haar repertoire. Enkel als ze besluit deze weg definitief in te slaan, natuurlijk. Het zou een prima overgangsalbum zijn. Aan de ene kant bedient ze het mainstream publiek, terwijl ze ook al lichtelijk laat doorschemeren een andere kant op te willen gaan. Vooral een superster als Gaga (''The first true millennial superstar.'') kan dit enkel en alleen geleidelijk doen, omdat ze anders teveel fans zou verliezen.

En ja, ik bewonder haar omdat ze fouten durft te maken, ze denkt out-of-the-box terwijl ze ook binnen de kaders van haar eerdere werk had kunnen blijven. Lekker buiten de lijntjes kleuren. Vind ik leuk!

Salomonsoordeel: