Het uitermate teleurstellende en naar zelfverheerlijking riekende eez-eh had mijn anticipatie voor deze plaat flink getemperd. Waar ik normaal elk nieuwtje van kasabian gretig absorbeer bracht elk bericht rondom 48:13 mij dichter bij de angst van een tegenvaller. Het singeltje, de interviews, de cover en de quasi hippe playtime opzet van de voorkant hielpen daar zeker niet bij.
Na het liveoptreden van Kasabian bij Jools Holland op de BBC en de vertolking van Bumblebee begon ik enigszins warm te raken voor 48:13. Jammer genoeg heeft elk nummer een productie-laag die niet aan mij is besteed en voor mij het kasabian gevoel wegneemt, vanwege het schrikbarend hoge aantal aan 4 sterren beoordelingen vond ik het tijd om voor de eerste keer na jaren lezen, een keer te reageren.

Albumopener (Shiva) fungeert als korte intro, jammer dat hij amper aansluit op bumblebee en een nietszeggende opbouw verzorgd. Zelfde categorie vallen (Mortis) gare Rome rip-off en (Levitation) tja.. Dan Bumblebee, aardige kasabian song die zichzelf in de vorm van productie en met name Sergio overschreeuwt. Stevie lekkere opener, goede opbouw. Helaas vervalt dit te snel in een uitermate slecht offspring-achtig refrein en gare Lyrics.
Lyrics die overigens over de hele plaat van lage kwaliteit zijn met als dieptepunt “Everyone's on bugle. Now we're being watched by Google, Being watched by Google” Het beeld van twee zelfingenomen euforische bandleden die net de heilige graal onder de strijdkreten gevoelsmatig ontdekt hebben doemt op. In de studio, spiegelzingen, poeder in de neus en een hoop schouderklopjes. Nu zijn de lyrics nooit echt sterk geweest en redelijk ondergeschikt aan de muziek, de muziek die ik hier dus mis.

Na Stevie door met Treat. Goede intro, goede vocals, eerste echt goede nummer van de plaat. Glass. Hou op met me, bah pretentieuze troep. Geef mij maar Man of simple pleasures. Nummer bouwt ergens naartoe om je vervolgens af te serveren met het corny en bovenal zeurderige save me riedeltje, hoofdpijn. Doomsday, overal overschreeuwt elektronica de drums, dit geeft een gestript kasabian gevoel. Zet er de stille dreiging van days are forgotten en minder popie-jopie klinkende Tom tegenover en het lijkt ergens op. Wel fijn rifje in het midden.
Explodes. Nog zo’n ongeïnspireerd nummer met vreemd overslaande drums. Einde klinkt op de gare synthesyser na nog redelijk.

Clouds opent als een klap in het gezicht van the Verve. Gelukkig herpakt de band zich enigszins en ontvouwt het nummer zich positief, helaas neemt het nergens afscheid van de overstuurde productie die op treat na, het hele album in z'n greep houdt. Ook doet Bow aan the Verve denken. Bij S.P.S gaat kasabian meer leunen op instrumenten komt de muziek een stuk beter over. Goede oasis hommage leuk nummer.
Uitgekleed moest het album zijn. Helaas hebben ze hem vervolgens in een carnavalesk pakje gestoken in de overtuiging, dat het geniaal is. Ben zeker niet vies van een flinke dosis elektronica maar dit is geen geslaagd huwelijk.

Gelukkig hebben we de nieuwe Jack White en Parquet Courts deze dagen te beluisteren.

Leuk album, doet mij een beetje aan new order denken. Jammer dat hij in het midden wat inkakt met de female vocals. Gelukkig herpakt het zich aan het eind.