Een paar jaar geleden heb ik hier al een recensie geschreven, maar ik wou nu toch een tweede poging doen.

We Only Part to Meet Again is nog steeds mijn duidelijke favoriet. De gitaar heeft een mooi dromerig geluid en er is prachtig gebruik gemaakt van delay. Ook past de sfeer van het nummer erg goed bij de tekst.

Een paar nummers later krijgen we The Filthy Youth. Het idee is erg leuk: een redelijk up-tempo nummer dat toch mooie, uitgesponnen gitaarloopjes bevat. Ik vind het nummer echter enigszins tegenvallen, doordat de zanglijnen vrij matig zijn en het vrij eentonig is.

Veel van hun nummers zijn muzikaal best wel rijk aangekleed, maar er zijn ook een paar nummers die relatief kaal zijn. Southern Comfort en A Song for the Quiet Ones zijn hierdoor behoorlijk saai, maar het pakt af en toe ook leuk uit, met nummers zoals In Between en Shape Shifter die desondanks meeslepend zijn.

Kortom, alhoewel een aantal nummers vrij saai is, is het wel een onderhoudend plaatje met een aantal sterke uitschieters.

Ik ben deze gaan luisteren omdat hij hoog in de rotatielijst stond. Anders had ik hem misschien op de luisterpaal zien staan, maar niet geluisterd.

Till the Water's All Long Gone vind ik één van de beste nummers (of de beste). Het nummer heeft een gaaf begin, en verder is het ook een mooi nummer met leuke gitaarstukken.
Carolina Low is ook weer een mooi gitaarnummer, waarvan sommige gitaarstukken me een beetje aan Jonathan Wilson doen denken.
Cavalry Captain is een pakkend nummer met leuke blazers, voor mij een zeer leuke meezinger.
De afsluiter A Beginning Song (!? ) is ook een van mijn favorieten, met een folky begin, en een mooie bas die er dan inkomt. Zeer mooi nummer.
Behalve die nummers vind ik The Wrong Year en Make You Better ook tot de uitschieters behoren (waarvan er dus best veel zijn).

Mistral komt qua niveau daarna. Zit een grappig pianostuk in. Verder ook een leuk nummer.
Philomena is ook nog een best leuk nummer, ondanks het ge-lalala (wat mijn broertje overigens ook tot verveling spottend meedoet ).
De opener The Singer Adressed His Audience is niet een van mijn favorieten, maar het is een best leuk nummer (zeker de laatste 2 minuten).
Easy Come. Easy Go is ook een best leuk nummer, maar erg kort, en er zitten ook rare geluidjes in (zoals bij 1:07). Wel een leuke solo.

Er zitten jammer genoeg ook nog wel mindere nummers op het album.
12/17/12 is wel een aardig countrynummer, maar niet zo bijzonder. (wel beter dan de andere drie hieronder)
Lake Song vind ik op zich nog best mooi, maar een beetje saai.
Anti-Summersong was zonder de vervelende mechanische stemmen (heb geen andere term) nog wel een leuk nummer geweest, nu is echt één van de mindere.
Better Not Wake the Baby vind ik een niet zo sterk countryachtig dramnummer.
Maar die nummers verdienen nog wel redelijk ruim 3*

Al met al vind ik het erg lastig kiezen tussen een 3,5 en een 4. Ik ben blij dat ik deze door de rotatielijst heb ontdekt, en ik denk dat ik nog wel een keertje andere albums van hun ga beluisteren.