Midori Takada maakte met Through the Looking Glass een hypnotiserend en tijdloos meesterwerk. Het album bestaat uit vier lange composities waarin marimba’s, gongs, bellen, fluiten en natuurlijke geluiden langzaam in elkaar overvloeien. De muziek voelt tegelijk meditatief en spannend aan — alsof je door een droomlandschap wandelt.

Wat bijzonder is: Takada speelde vrijwel alle instrumenten zelf en nam het album in slechts enkele dagen op. Haar stijl combineert Japanse tradities, Afrikaanse percussie en minimalistische invloeden van componisten als Steve Reich. Vooral nummers als “Crossing” en “Catastrophe Σ” bouwen langzaam op tot een bijna tranceachtige ervaring.

Dit is geen album voor snelle consumptie; het vraagt rust en aandacht. Maar wie zich eraan overgeeft, ontdekt een warme, spirituele en enorm originele klankwereld die vandaag nog even modern klinkt als in 1983. Niet voor niets wordt het tegenwoordig gezien als een cultklassieker binnen ambient en minimal music