'Beige', daarmee heb je het album goed omschreven, Fedde.
De arrangementen op zich zijn best goed, alleen er zit totaal geen energie in de muziek, alsof alles op een futloze manier is ingespeeld en niemand z'n hart eigenlijk in de muziek heeft gelegd.
De drums klinken ook afgrijselijk tam en slecht opgenomen, en de arrangementen hadden m.i. net zo goed door een computer ingespeeld kunnen worden.
Dat is eigenlijk mijn grootste kritiek op dit album: de muziek is best goed, de arrangementen zijn goed, maar niemand's hart klopt achter de muziek waardoor het futloos en doods aanvoelt.

Dit is Rick op z'n hoogtepunt, need I say more?
Als je hieraan toevoegt het energieke drumspel van Pierre en de fantastische bas van Jaap, dan krijg je een CD die op eenzame hoogte staat in de Nederlandse popgeschiedenis.