Eggs over Easy, een paar Amerikaanse gasten die in London het Pub-Rock genre pioneerde. Ondanks dat ze toendertijd veel connecties hadden (Zo werden ze gemanaged door Chas Chandler (Hendrix, Animals), geproduceerd door Link Wray en stonden ze in het voorprogramma van o.a. The Eagles en John Mayall) zijn ze compleet de obscuriteit in gedoken. Wat zonde is, want dit is een fantastisch album!

Zoals het genre al doet vermoden is het de perfecte muziek om lekker een avondje bij te drinken met vrienden. Het eerste nummer getititeld "Party Party" zet gelijk de toon. "We're gonna have a little party, it's gonna last for a week or two" zingt zanger Jack O'Hara lichtvoetig. Vervolgens komen de country roots van de jongens naar boven. Austin de Lone introduceert zichzelf met het nummer "Arkansas" over zijn roots. Het album bereikt zijn climax vroeg, het derde nummer "Henry Morgan" is het beste nummer van het album. De mix van piano, gitaar, achtergrond zang en een heerlijke melodie zorgt voor een geweldig nummer. Let vooral op de slimme modulatie in het refrein. Andere hoogtepunten zijn het Bee-Gees achtige "Home to You", "Face Down in the Meadow" en "Running Down to Memphis".

Dit debuutalbum van Eggs over Easy staat op par met het oude werk van The Eagles en Brinsley Swarchz en verdient meer erkenning. Een absoluute aanrader voor fans van pretentieloze, melodieuze rock & roll en country.

Unicorn is geen makkelijke plaat. Het was het eerste wat ik ooit van Marc Bolan hoorde en het heeft moeite gekost om het te gaan waarderen. Het zal ook nooit een album voor iedereen zijn. Marc's vocalen, de instrumentatie en de teksten zijn daar veel te vreemd voor. Samen met Peregrin Took (nee zo heet hij niet echt) zingt Bolan over zijn rijke fantasiewereld gevuld met mythische wezens en "the textures of earth's distant future". Het went, maar dit album zou helemaal niets voor mij hebben gedaan was het niet voor het feit dat ongeveer elk nummer zo verdomd melodieus is.

Het album begint met "Chariots of Silk": "The toad road licked my wheels like a sabre" is het eerste wat Bolan zingt en een normalere zin zal je op dit album niet tegenkomen. Maar de melodie, oh de melodie. Alle choo-choo's en hmmmmm-hmmmmm's wekken een gevoel bij mij op alsof Bolan echt in zijn fantasiewereld is geweest en daar vanuit ervaring over zingt. Ik weet niet wat hij toendertijd allemaal gebruikte (het is wel 1969 hè mensen) maar hij zal vast wel eens een wandeling hebben gemaakt door deze wereld.

Goed, even wat hoogtepunten: de vreemde geluidjes (vogels ofzo?) voor "Pon a Hill" hadden van mij niet gehoeven maar de 50 seconden die het nummer duurt zijn de moeite wel waard. Dan komt "Seal of Seasons", een van mijn favorieten. 4 akkoorden, wazige tekst, heerlijke melodie. Al zijn nummers bestaan trouwens uit 3 of 4 akkoorden en zijn in essentie gewoon folknummers. Fantasy-Folk als het ware. "Throat of Winter" dan, als dit nummer niet het melancholische gevoel op een eenzame herfstdag overbrengt zou ik niet weten wat wel. De "winter, winter, winter" in het refrein zorgen altijd voor kippenvel bij mij.

"She Was Born to be My Unicorn" is op een vage manier schattig. Het mooie aan Bolan is dat ongeacht of hij over eenhoorns zingt je hem nog steeds gelooft. Het wordt nooit écht pretentieus. Dan nog twee van mijn favorieten na elkaar: "The Pilgrim's Tale" en "The Misty Coast of Albany". "The Pilgrim's Tale" is super catchy ook al heb ik geen flauw idee waar hij over zingt. Op "The Misty Coast of Albany" laat Took zijn waarde zien met een heerlijke tweede stem. Hij speelt overigens ook percussie op het album. Jammer is dan wel de afsluiter "Romany Soup", wat ook het langste nummer van het album is.

Luister het eens, je denkt waarschijnlijk: "waar heeft deze gast het over" maar het is het waard.