Uitstekend album van een zanger die meer bekendheid verdient in Nederland. Gedurfd om niet steeds hetzelfde te doen, maar voor elk album een nieuwe stijl te kiezen. De electro-invloeden zijn prettig, maar nergens te dominant. Verder staat de plaat vol met sterke songs, zoals Truth, Say Something, beide uitvoeringen van A Light, Wilderness en Just Sayin'.

Uitstekend album dat min of meer geldt als zijn debuut, maar eigenlijk zijn tweede plaat is. De eerste werd alleen low profile uitgebracht. Hobo bracht Charlie Winston veel succes in Frankrijk en omliggende Franstalige gebieden en in Duitsland. Het wordt gezien als zijn beste album, maar ik vind zowel Running Still (2011) als zijn nieuwe plaat Curio City (2015) nog net wat beter.

Ondergewaardeerd, vrij ingetogen album uit 2012. Weinig uptempo-nummers, meer rustige nummers. De eerste single, het euforische Winner, valt eigenlijk uit de toon. Verder is het sarcasme in Ego Music erg grappig, net als de songtekst van Your Early Stuff; gebaseerd op opmerkingen die Neil zoal te horen kreeg de afgelopen jaren, bijvoorbeeld als hij een taxi nam.

Uitschieters zijn wat mij betreft "Leaving", met een songtekst die gaat over de overleden ouders van Neil, "Give It Ago" (wat mij betreft het nieuwe "Rent") en de uitstekende derde single "Memory Of The Future". De singleversie daarvan, gemixt door Stuart Price, wijkt licht af van de albumversie en is een fractie sneller.

Al met al is Elysium het meest melancholische Pet Shop Boys-album sinds Behaviour. Commercieel niet zo succesvol. Het was, naar later bleek, ook hun laatste plaat bij Parlophone.