Ik ben bij deze band aangehaakt na het album "Little piece of Dixie", welke in mijn ogen een heerlijk vuige eerlijke southern rock plaat is. De opvolger "The Whippoorwill" daarvan met dieper uitgewerkte songstructuren plus de toevoeging van toetsen was min of meer een logisch vervolg daarop.

Na een enkele luisterbeurt van dit laatste album moet ik echter helaas constateren dat het voor mij persoonlijk allemaal iets te glad en gelikt wordt. De productie is erg goed, maar naar mijn idee gaat dat ten koste van het pure en rauwe karakter wat ik bij deze band juist zo goed vond.

De vocalen lijken ten opzichte van de vorige albums te veel eq-ed of bewerkt. Bijv. bij het nummer "Rock and roll again" vind ik de stem wat metalig nep klinken. De lekkere nasale southern snik lijkt er handig uit gefilterd. Het komt op mij over alsof er te gekunsteld een radiovriendelijk karakter aan deze plaat getracht wordt te hangen, en dat vind ik jammer. Ik mis het smerige karakter van de eerdere albums. Hopelijk kan ik mijn mening bijstellen na enkele luisterbeurten.