Ik begrijp dat een hoop van de lyrics op dit album overbodig lijken, maar naar mijn interpretatie zijn deze bedoeld om de setting van het album levendiger te maken en om voor meer karakterisatie te zorgen. Voor mij is dit vanaf de eerste minuut met 'Carissa was 35, you dont just take out your thrash and die' op Carissa tot 'another day behind the microphone this summer' op Ben's My Friend een absoluut aangrijpend album dat me geen moment kwijt raakt. De tragische gebeurtenissen die Mark op dit album met hartverscheurende precisie weet te omschrijven komen bij mij heel hard binnen. De album hoes is voor mij ook perfect uitgekozen: Het staat symbool voor de melancholie uit Kozeleks jeugd, die toch vertroebeld is door alle tragedie die hij heeft meegemaakt.
Voor mij is dit een plaat van alle tijden die ik nog ontelbare keren opnieuw zal bezoeken.
Ik hoop dat dit een ander licht schijnt op dit album en misschien de mening van sommigen zal doen veranderen.
'Some like the fiddle and some like the trombone.'