Ik, als fervent Nirvana CD en bootleg verzamelaar, heb besloten ook mijn licht maar eens te schijnen op dit album. (Dit is overigens mijn eerste albumreview.)

Laat ik, om te beginnen , eerlijkerwijs, zeggen dat ik er hogere verwachtingen van had. Dit vooral omdat de beste man die het bij elkaar heeft gezocht, Brett Morgen, 200 uur aan materiaal voor zich had.

Allereerst mijn teleurstellingen.
Doordat ik al vele jaren de Outcesticide serie van Blue Moon Records in mijn bezit, waren enkele nummers al bij mij bekend. Om te beginnen: "Sappy (sad version)". Een nummer wat ook origineel is uitgebracht op een compilatie, maar niet in deze versie. De versie klinkt helderder dan op mijn bootlegs, maar het is dezelfde versie. Dit neemt niet weg dat het nummer wel erg intiem, maar ook depressief, klinkt. Daarnaast "The happy guitar" & "Clean up before she comes". Deze nummers zijn bij de meeste Cobain/Nirvana fans ook ook al jaren bekend. Misschien zijn het early demos, maar ze zijn in mijn opziens hetzelfde als ik die al in mijn bezit heb.

Misschien wel de grootste teleurstelling is het nummer: "Opinion (home demo)". Er werd in de film/documentaire mee geteased, maar het nummer is niet verschenen op de CD. Het nummer is door Kurt éénmalig gespeeld voor een radiostation: KAOS 89.3 FM. Deze versie is bekend, maar de versie in de film is een thuis demo die helaas mist en veel mensen, inclusief mezelf, denk ik toch wel graag hadden willen horen (misschien op een part 2?!).

Wat van mijzelf ook had weg mogen blijven van de CD zijn "Reverb" en "Scream". Dat Kurt graag met z'n reverb-pedaal speelde, moge toch wel duidelijk zijn?! En dat ie kon schreeuwen, is natuurlijk ook geen geheim. Neemt niet weg dat hij in de zoektocht naar zijn eigen geluid natuurlijk van alles moest uit proberen.

Lichtpunten van het album
Ook heeft het album, in mijn optiek, verschillende lichtpunten. Zo vind ik de Beatles cover: "And I love her" erg mooi. Hij geeft het nummer een eigen sound en als je de versie van de Beatles niet zou kunnen, zou je denken dat het een demo voor een Nirvana nummer is. "She only lies" vind ik ook erg goed. Kurt's stem met alleen een basgitaar klinkt erg mooi. Ondanks dat "Do, re, mi" ook al langer bekend was, vind ik deze 10 minuten durende versie erg goed. Je hoort Kurt zoeken naar de juiste opbouw voor het nummer en het juiste refrein. Wanneer hij die eenmaal gevonden heeft en blijft herhalen, klinkt het nummer bijna als de welbekende versie.

Een absoluut hoogtepunt van de CD vind ik: "Poison's Gone". Als je het mij vraagt een Nirvana-hit in de dop; Vers-Refrein-Vers (Verse-Chorus-Verse), zoals Kurt het zou zeggen. Had deze graag in zijn geheel gehoord. Had denk ik goed op In Utero gepast.

Eindoordeel
Leuk om wat nieuwe demo's/nummers te horen, maar ook jammer dat er al oude bekenden op staan. Daarnaast hadden de gesproken teksten en, wat mij betreft, nutteloze geluiden en muziekcollages van de CD weg mogen blijven.

Overall denk ik dus dat het mevrouw Love/Cobain weer een leuk zakcentje oplevert, maar dat het een Nirvana-fan flink teleur kan stellen. Ook ben ik bang dat er een tweede CD gaat komen om toch nog die extraatjes uit te melken. We zullen zien.

Door de nieuwe/onbekende nummers/demo's geef ik het album toch 3 sterren (***)