Via een recensie in een Amerikaans blad, kwam ik in 1985 op deze plaat.
En daarmee kwam mijn eerste kennismaking met Steve Vai. 30 jaar later ben ik nog steeds fan. Vai laat op iedere plaat of song waar hij op meespeelt zijn handtekening achter, instant herkenbaar, origineel en onnavolgbaar. Het was dat wat mij intrigeerde in deze plaat, en dat wat mij ook nu nog intrigeert aan deze man.

Het hierboven meermalen als inferieur nummer genoemde "Breaking the heart of the city" vind ik een goed voorbeeld van de klasse van deze plaat. Luister naar de manier waarop de gitaar de vocals dubbelt, en de jankende gitaarsolo die daarop volgt. Dit was in die tijd nog nooit vertoond in gangbare rock en popmuziek. Tuurlijk werd wel eens een refreintje meegespeeld, of een zinnetje uit een couplet, maar hier werd alle zang 100% gevolgd, inclusief alle stembuigingen. Dit was totaal virtuoos.
Wat deze plaat zo sterk maakt is de combi van trics en trucs uit de Zappa hoek met de energie en attitude van de hardrock. Het grappige is dus ook dat deze plaat totaal miskent wordt door zowel Zappa fans als door hardrock/metal fans. Voor beide kampen is het niet puur genoeg.
Voor mindere puristen, en/of liefhebbers van superieure arrangementen en gitaarspel valt er op deze plaat veel te halen.